III SA/Wa 1283/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2009 r. spraw ze skarg P. [...] na postanowienia Ministra Finansów z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], nr [...] i nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, ostatecznego postanowienia w zakresie postępowania egzekucyjnego oddala skargi Minister Finansów trzema zaskarżonymi postanowieniami, wydanymi na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2000 r. Dz. U. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm., dalej: "Kpa") utrzymał w mocy trzy postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. (dalej "DIS"), którymi to DIS odmówił uchylenia trzech ostatecznych postanowień DIS z dnia [...].10.2004 r., [...].12.2004 r., [...].11.2005 r., utrzymujących w mocy trzy postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia z dnia [...].09.2004 r., [...].11.2004 r. i [...].09.2005 r. Z akt sprawy wynika, że ostatecznymi postanowieniami z dnia [...].10.2004 r., [...].12.2004 r., [...].11.2005 r., Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...].09.2004 r., [...].11.2004 r., [...].09.2005 r. o określeniu wysokości kwoty nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu przez P. w W. (dalej "P.") jako dłużnika zajętej wierzytelności. Ostateczne postanowienia wydane w trybie zwykłym były przedmiotem postępowań sądowych zakończonych wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22.07.2005 r. sygn. akt I SA/GL 1813/04, z dnia 22.07.2005 r. sygn. akt I SA/GL 306/05, z dnia 27.11.2006 r. sygn. akt I SA/GL 99/06 oddalającymi skargi. Skargi kasacyjne P. na powyższe wyroki zostały oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wnioskami z dnia 2.04.2008 r. Skarżący wystąpił o wznowienie przedmiotowych postępowań dotyczących określenia wysokości kwot nieprzekazanych organowi egzekucyjnemu przez P. jako dłużnika zajętej wierzytelności. P. podnosi, że wyszły na jaw nowe okoliczności nieznane organowi w dniu wydania postanowień. Zdaniem P., fakt że dokonane przez organ egzekucyjny zajęcia wierzytelności przysługujące G. (D.) nie mogły być zrealizowane ze względu na brak wolnych środków przysługujących klubowi do końca kontraktu tj. do dnia 30.06.2005 r. stanowią nowe okoliczności stanowiące podstawę wznowienia. Jak twierdzi P., wiedzę w tym zakresie uzyskał dopiero w trakcie wszczętej na przełomie 2007/2008 roku sprawy sądowej z powództwa Skarbu Państwa reprezentowanego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. skierowanego przeciwko P. o odszkodowanie i w związku z tym koniecznością dokonania przez pozwany Związek analizy przepływów zajęć komorniczych oraz nagród przysługujących D. S.S.A.. Tym samym strona twierdzi, że otrzymane zawiadomienia po 1.07.2003 r. o zajęciu wierzytelności nie mogły być uznane przez P.. Strona twierdzi ponadto, że w trakcie dokonywanej przez pracowników [...] Urzędu Skarbowego W. kontroli w dniu 28.07.2004r. żaden z przedstawicieli P. nie miał pojęcia o wielkości dokonanych zajęć komorniczych, jak i wielkości nagród przysługujących Klubowi D. S.S.A. do końca umowy z CANAL+. Brak pieniędzy na pokrycie zajęć nie był nigdy wcześniej podnoszony przez P., czy też organ egzekucyjny. Tymczasem P. po analizie przepływu zajęć i należności odkrył, że zajęcia otrzymane po 1.07.2003r. do końca kontraktu z CANAL+ nie mogły być realizowane. Klubowi przysługiwało tylko 3.402.200 zł., gdy tymczasem suma wcześniejszych zajęć wyniosła 4.199.559,94 zł. Związek uznał więc, że zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt. 5 Kpa. Postanowieniami z dnia [...].12.2008 Dyrektor Izby Skarbowej w K. wznowił postępowania i w dniu [...].01.2009 r. wydał postanowienia, w których odmówił uchylenia ostatecznych postanowień z dnia [...].10.2004 r., [...].12.2004 r., [...].11.2005 r. z braku podstaw do uch uchylenia na podstawie art. 145 § 1 Kpa. W zażaleniach z dnia 30.01.2009 r. na te postanowienie Strona uznała za niezasadne stwierdzenia organu pierwszej instancji, iż okolicznością wystarczającą do uznania P. za dłużnika zajętej odpowiedzialności jest uznanie przez ten podmiot otrzymanych od organu egzekucyjnego zajęć egzekucyjnych. Ponadto podniesiono, że P. nie ponosi odpowiedzialności za niezrealizowanie zajęć wierzytelności przysługujących G. S.S.A., na które nie było pokrycia w środkach pieniężnych należnych z tytułu umowy z Canal+. Strona podtrzymała argumenty zawarte we wniosku o wznowienie postępowania, co do okoliczności uzasadniającej wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a, tj. braku wolnych środków dla D. S.S.A., które mogłyby być zajęte przez jakikolwiek organ egzekucyjny, co potwierdziła szczegółowa analiza zajęć i przepływu środków finansowych dokonana w związku z prowadzonym postępowaniem przed Sądem Okręgowym w W.. Dodatkowo P. wskazał, że w toku dokonywania zajęć egzekucyjnych Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K., jak i Dyrektor Izby Skarbowej informowany był o fakcie, iż suma środków jaka pozostała do wygaśnięcia umowy z Canal+ nie wystarcza na zaspokojenie wszystkich dokonanych zajęć. Minister Finansów postanowieniami z dnia [...].05.2009 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...].01.2009 r. Pismami z dnia 23.06.2009 r. P. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienia Ministra Finansów z dnia [...].05.2009 r. W skardze ponownie zakwestionowano przyjęte przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. podstawy do uznania P. za dłużnika zajętej wierzytelności wskazując, że organy egzekucyjne informowane były o zbiegu egzekucji sądowej z egzekucją administracyjną oraz o przekazaniu dokonanego zajęcia wierzytelności do Departamentu Finansowo - Księgowego P. celem jego realizacji w razie przysługiwania klubowi G. (D.) K. środków finansowych od Związku z tytułu umowy z Canal+, a także o fakcie, że suma środków jaka pozostała do wygaśnięcia umowy nie wystarcza na zaspokojenie wszystkich dokonanych zajęć. Okoliczności te stanowiły podstawę do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie. Ustaleń tych dokonano w związku procesem cywilnym o odszkodowanie za nieprzekazanie zajętych kwot należnych G. S.S.A. (G. D. S.S.A.), w wyniku którego zaistniała konieczność ponownego zbadania w ewidencji wpływu zajęć egzekucyjnych oraz przepływu nagród dla G. S.S.A. od połowy 2001 r. do zakończenia umowy z Canal+. Ustalenia poczynione w tym zakresie umożliwiły P. stwierdzenie, że zajęcia egzekucyjne dokonywane od dnia 1.07.2003 r. nie mogły być uznawane, albowiem nie było żadnych środków dla G. S.S.A. Dodatkowo Skarżący wskazał, że w trakcie kontroli przeprowadzonej w P. jako dłużnika zajętej wierzytelności w zakresie realizacji zajęcia egzekucyjnego, P. nie posiadał szczegółowej wiedzy na temat wielkości dokonanych zajęć przez różne organy egzekucyjne oraz wielkości nagród przysługujących D. S.S.A. do końca umowy z Canal+. Problem ten istniał w dniu wydania ostatecznego postanowienia, nie był jednak znany i podnoszony przez P., co przesądza o zaistnieniu przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje; Skargi nie są zasadne. Odnosząc się do kwestii podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego, Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. organ administracyjny wznawia postępowanie zakończone ostateczną decyzją ( w tym przypadku postanowieniem), jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. Przepis ten pozwala zatem na wznowienie postępowania, tylko wtedy, gdy ujawnione w danej sprawie okoliczności faktyczne lub dowody spełniają łącznie następujące cechy: 1) są nowe, 2) istniały w dniu wydania decyzji, 3) są istotne dla sprawy oraz 4) nie były znane organowi, który wydał decyzję. Pierwszą z wymienionych przesłanek warunkujących wznowienie postępowania jest to, że okoliczności faktyczne lub dowody ujawnione w danej sprawie są "nowe". W orzecznictwie wyrażono pogląd, że "nowymi faktami lub dowodami będą te z nich, które nie zostały uwzględnione przez organ podatkowy jako element podstawy faktycznej rozstrzygnięcia" (wyrok NSA z 25.6.1985 r., I SA 198/85, ONSA 1985/1/35). Drugą okolicznością warunkującą wznowienie postępowania jest to, że nowy fakt lub dowód, istniał już w chwili wydania decyzji ostatecznej. Powołanie nowych okoliczności lub dowodów powstałych po wydaniu decyzji, nawet gdyby miały one istotny wpływ dla rozstrzygnięcia sprawy nie jest przesłanką do wznowienia postępowania. Trzecią przesłanką niezbędną do spowodowania wznowienia postępowania jest to, że okoliczność faktyczna lub dowód muszą mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Sytuacja taka ma miejsce wtedy, gdy uwzględnienie określonej okoliczności faktycznej lub dowodu mogłoby spowodować wydanie odmiennej decyzji, niż zapadła poprzednio. Ostatnią okolicznością warunkującą zastosowanie analizowanej przesłanki wznowienia postępowania jest to, aby nowo ujawnione fakty lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że przedmiotem postępowania zakończonego wydaniem przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. postanowień nie było istnienie czy też nie istnienie wierzytelności należnych Klubowi D. S.S.A. (G.) od P., ani też wysokość tej wierzytelności, lecz określenie wysokości nieprzekazanej przez Związek kwoty należnej organowi egzekucyjnemu w związku z dokonanymi zajęciami. Podstawą określenia tej kwoty były wyniki kontroli przeprowadzonej w siedzibie Związku przez pracowników [...] Urzędu Skarbowego W. w dniu 28.07.2004r. a także analiza uznanych przez P. zajęć wierzytelności oraz sposobu ich realizacji. Bezsporne w sprawie jest, iż P. uznał otrzymane zajęcia i zobowiązał się do ich realizacji, a następnie zajęć tych nie realizował. Prawidłowość postępowania przeprowadzonego zarówno przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K., jak i Dyrektora Izby Skarbowej w K. potwierdził we wszystkich trzech sprawach dotyczących niniejszych postępowań WSA w Gliwicach oddalając wniesione przez P. skargi. Z kolei skargi kasacyjne wniesione przez Związek od tych wyroków do NSA zostały oddalone. Taki sam rezultat został osiągnięty przez P. w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznych postanowień DIS. Skargi zostały oddalone przez WSA w Warszawie. Ponadto Sąd zauważa, iż w niniejszej sprawie wskazane przez stronę nowe dowody pozostają bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Dla uznania bowiem strony za dłużnika zajętej wierzytelności wystarczające jest uznanie przez niego otrzymanych od organu egzekucyjnego zajęć. Nie jest rolą organu egzekucyjnego, ani też organu nadzoru prowadzenie postępowania w zakresie zasadności dokonanego uznania zajętych wierzytelności. Analiza czy zajęte wierzytelności i - w jakiej wysokości istnieją, należy do podmiotu, do którego skierowano zawiadomienie o zajęciu. Uznając zajęcie wierzytelności i zobowiązując się do jego realizacji, strona uznała się za dłużnika zajętej wierzytelności i winna jest zajęcie takie realizować, a w przypadku braku jego realizacji ponieść konsekwencje tego zaniechania prawem przewidziane. Fakt nierzetelnej analizy dokumentów będących od początku w posiadaniu przez P. nie stanowi nowego dowodu w sprawie ani nowej okoliczności, która miałaby wpływ na wydane w toku postępowania rozstrzygnięcia, świadczy to jedynie o niewłaściwym wykonywaniu przez P. obowiązków nałożonych na dłużnika zajętej wierzytelności przepisami prawa. Jeżeli ze strony Związku Klubowi D. (G.) nie były już należne kwoty z tytułu kontraktu medialnego, Związek winien był odmówić uznania otrzymywanych dalszych zajęć. Reasumując, w ocenie Sądu, nie było podstaw do zmiany postanowień, wydanych przez organy egzekucyjne w postępowaniach będących przedmiotem skarg, w trybie wznowieniowym w oparciu o przesłankę zawartą w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, organ nie naruszył przepisów wydając zaskarżone postanowienia, a zatem Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153 poz. 1270 z póź. zm.) oddalił skargi jako niezasadne.