III SA/Wa 1297/14

Dnia 29 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska, po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z byłym prezesem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za kwiecień i maj 2009 r. postanawia: przywrócić P. T. termin do wniesienia skargi Pismem z 23 marca 2014 r. Skarżący P. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2014 r., w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z byłym prezesem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za kwiecień i maj 2009 r. W skardze zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na tę decyzję. Z akt sprawy wynika, że decyzję niniejszą Skarżącemu doręczono w dniu 18 lutego 2014 r. Skarżący argumentował, że skargę złożył w przewidzianym prawem terminie, będąc przekonanym, że decyzja którą skarży jest to ta sama decyzja, którą skarżyła jego żona A. T.. Skargę złożył we własnym imieniu, bowiem w nagłówku znajduje się jego imię i nazwisko a także własnoręczny podpis pod skargą. Treść skargi przygotowywała w jego imieniu pełnomocnik adwokat K. S. legitymująca się stosownym pełnomocnictwem procesowym. W treści skargi Pełnomocnik umieszczając w nagłówku nazwisko Skarżącego i jego żony zawarła sformułowanie: "w imieniu A. T. i P. T." oraz "zaskarżam w całości decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. sygn. akt [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności podatkowej A. T. byłego Prezesa Zarządu A. Sp. z NIP [...] i P. T. obecnego członka zarządu spółki". Skarżący wskazał, że był przekonany, że decyzja orzekająca o jego solidarnej odpowiedzialności ze spółką A. ma ten sam numer, co decyzja o solidarnej odpowiedzialności jego żony. Ze względu na pilny wyjazd Pełnomocnika Skarżący osobiście wydrukował skargę, podpisał ją i wysłał przesyłką poleconą w dniu 20 marca 2014 r. za numerem przesyłki [...]. Jako dowód załączył skargę z dnia 19 marca 2014 r wraz z potwierdzeniem nadania oraz e-mail od Pełnomocnika zawierający tekst skargi. Skarżący podniósł, że nie był świadomy, że decyzja orzekająca o jego solidarnej odpowiedzialności ze spółką A. (którą w jego przekonaniu skarżył) ma inny numer niż decyzja orzekająca o solidarnej odpowiedzialności jego żony ze spółką A. (pod którą się podpisał). Na 24 znaki, jakie zawiera oznaczenie skarżonej decyzji nastąpiła omyłka w tylko jednej cyfrze. Skarżący 2 dni po wysłaniu skargi zorientował się, że jego skarga odnosi się do błędnego numeru decyzji. Wobec powyższego wniósł o uznanie, iż uchybił terminowi nie z własnej winy i o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a." sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli bez swojej winy nie dokonała ona w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 87 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Z przepisu tego wynika ponadto, że równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z treści wyżej przytoczonych uregulowań wynika, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Natomiast, zgodnie z ugruntowanymi poglądami doktryny i orzecznictwa, brak winy strony w dokonaniu czynności procesowej ma miejsce wtedy, gdy istnieje przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu i gdy strona nie może usunąć tej przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się zatem z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, w tym przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że Skarżący składając przedmiotowy wniosek dochował terminu określonego w art. 87 § 1 P.p.s.a. Jak wynika bowiem z jego oświadczenia, o zaistniałej pomyłce dowiedział się w dniu 22 marca 2014 r. Prawidłowo sformułowaną skargę nadał w dniu 24 marca 2014 r. Skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu Skarżący nadał na placówce pocztowej w dniu 24 marca 2014 r., a więc z dochowaniem 7-dniowego terminu przewidzianego dla tej czynności. Skarżący spełnił równocześnie warunek dokonania czynności, której termin został uchybiony, przesyłając oryginał skargi na właściwą decyzję. W rozpoznawanej sprawie - w ocenie Sądu - Skarżący uprawdopodobnił również okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Wskazać należy, że w dniu 20 marca 2014 r. Skarżący wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], wydaną w stosunku do jego żony A. T., w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego prezesa wraz z członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za kwiecień i maj 2009 r. Skarżący działał w przekonaniu, że skarży decyzję wydaną w stosunku do jego osoby. Powyższe uzasadnia sformułowanie zawarte w tej skardze: "w imieniu A. T. i P. T." oraz "zaskarżam w całości decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. sygn. akt [...] z dnia [...] stycznia 2014r. utrzymującą w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności podatkowej A. T. byłego Prezesa Zarządu "A." Sp. z o.o. NIP [...] i P. T. obecnego członka zarządu spółki" oraz własnoręczny podpis Skarżącego pod skargą (skarga zarejestrowana w tutejszym Sądzie pod sygnaturą akt III SA/Wa 1296/14). Również z uzasadnienia tej skargi wynika, ze Skarżący kwestionuje ustalenia organu, które doprowadziły do orzeczenia o jego - a nie żony –solidarnej odpowiedzialności ze spółką i byłym prezesem za zobowiązania podatkowe. W ocenie Sądu argumentację taką należy uznać za wiarygodną. Pomyłka zaistniała w sprawie, w ocenie Sądu, nie powinna wpływać na możliwość poddania kontroli Sądu zaskarżonego aktu. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.