III SA/Wa 1302/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Piotr Przybysz,, sędzia WSA Waldemar Śledzik, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 marca 2017 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. prowadził wobec A. S.A. z siedzibą w W. (zwanej dalej "Skarżącą" lub "Spółką") postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] października 2014 r., obejmujących zaległości w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę. W celu wyegzekwowania ww. należności Organ egzekucyjny, zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2014 r., dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczono Spółce w dniu 23 grudnia 2014 r. Pismem z dnia 2 stycznia 2015 r. Spółka wniosła do Dyrektora Izby Skarbowej w W. skargę na ww. czynność egzekucyjną. W dniu [...] lutego 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wydał postanowienie, w którym oddalił skargę na czynność egzekucyjną. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie Dyrektora, w którym zarzuciła Organowi naruszenie art. 62 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm., zwanej dalej "u.p.e.a." lub "ustawą"), poprzez nieprzekazanie sądowi rejonowemu właściwemu dla siedziby Spółki akt sprawy egzekucyjnej w związku z zaistniałym zbiegiem egzekucji, o którym Organ egzekucyjny został poinformowany, oraz poprzez niewstrzymanie czynności egzekucyjnych w sytuacji, gdy wskazany przepis stanowi o tym wprost, a Spółka o tej powinności wskazywała w pismach. Ponadto Organowi zarzucono naruszenie art. 56 § 1 pkt 1 ustawy, poprzez brak zawieszenia czynności egzekucyjnych w sytuacji, gdy art. 62 ustawy stanowi o wstrzymaniu postępowania egzekucyjnego, a w konsekwencji zawieszeniu postępowania na podstawie art. 56 ustawy. Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. Uzasadniając swoje stanowisko Minister wskazał, że podnoszone przez Spółkę zarzuty nie odnoszą się do faktycznych czynności dokonanych przez Organ egzekucyjny w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego. Podstawą zarzutów Spółki są natomiast kwestie związane z okolicznościami zaistniałymi po dokonaniu przez Organ egzekucyjny zaskarżonej czynności egzekucyjnej, tj. wstrzymanie czynności egzekucyjnej oraz przekazanie akt egzekucji administracyjnej sądowi rejonowemu w przypadku, o którym mowa w art. 62 ustawy. Tymczasem czynności te nie podlegają ocenie w trybie skargi na czynność egzekucyjną. Tym samym zarzut naruszenia art. 62 ustawy nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ skarga na czynności egzekucyjne służy wyłącznie na czynności o charakterze formalnoprawnym związane ze stosowaniem środka egzekucyjnego. Dodatkowo Minister Finansów zauważył, że w wyniku dokonanej zawiadomieniem z dnia 12 grudnia 2014 r. czynności egzekucyjnej nie doszło do zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej do prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego, co świadczy o tym, iż w przedmiotowej sprawie Organ egzekucyjny nie miał obowiązku przekazania akt egzekucji administracyjnej sądowi rejonowemu w trybie art. 62 ustawy. W skardze wniesionej do Sądu Skarżąca zarzuciła Organowi naruszenie art. 33 § 1 ustawy poprzez uznanie, że nie zachodzą podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego oraz art. 35 § 1 ustawy poprzez niezastosowanie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, gdzie przepis prawa nakazuje wprost jego zastosowanie. Ponadto Organowi zarzucono naruszenie art. 62 ustawy poprzez niewstrzymanie postępowania egzekucyjnego i nieprzekazanie do prowadzenia sądowi rejonowemu właściwemu dla miejsca siedziby Spółki w sytuacji, gdy przepis prawa nakazuje wprost jego zastosowanie, a także art. 81 u.p.e.a., poprzez niewydanie zgody na wypłatę wynagrodzenia za miesiąc luty 2015 r. według listy płac - pomimo iż, bank wystąpił o taką zgodę. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, iż nie zgadza się z twierdzeniami zawartymi w zaskarżonym postanowieniu Ministra Finansów, w szczególności, iż podnoszone przez nią okoliczności nie odnoszą się do faktycznych czynności dokonanych przez Organ egzekucyjny w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego. Ponadto Spółka w uzasadnieniu skargi szeroko opisała naruszenia art. 33 § 1, art. 35 § 1 i art. 62, które stwierdziła w czynnościach organu egzekucyjnego. Jednocześnie wskazała, iż prowadzone są również sądowe postępowania egzekucyjne. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Ponownie wskazał, że poruszone w skardze kwestie nie mogły być rozpoznane w ramach instytucji uregulowanej w art. 54 ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 dalej "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy Skarżąca, w toku postępowania egzekucyjnego, złożyła skargę na czynność egzekucyjną Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W., polegającą na zajęciu rachunku bankowego. Instytucja takiej skargi uregulowana jest w art. 54 § 1 ustawy. W doktrynie i judykaturze nie budzi wątpliwości, że skarga na czynność egzekucyjną ma charakter subsydiarny, co oznacza, że nie przysługuje wtedy, kiedy istnieją inne środki ochrony prawnej, takie np., jak zażalenie lub zarzuty. Wskazuje się, że przedmiotem skargi z art. 54 § 1 u.p.e.a. są jedynie działania o charakterze faktycznym, wykonawczym (tak np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 stycznia 2013 r., III SA/Wa 2936/12). Ponadto przedmiotem skargi mogą być tylko zarzuty formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania prowadzonego przez Organ egzekucyjny oraz ewentualnego naruszenia przepisów regulujących sposób i formę dokonania czynności egzekucyjnych (por. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015 r., II FSK 1688/13). W kontekście powyższego należy ocenić, że podstawą skargi na czynność egzekucyjną zajęcia rachunku bankowego nie mogła być żadna z podnoszonych przez Skarżącą kwestii. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że dokonane zajęcie okazało się nieskuteczne, gdyż bank nie prowadził żadnego rachunku bankowego Skarżącej. Niezależnie od tego wskazać trzeba, że przepisy art. 33 § 1 oraz 35 § 1 u.p.e.a. dotyczą odrębnej instytucji zarzutów związanych z zasadnością prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Art. 62 § 1 u.p.e.a. dotyczy zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej, który to zbieg może być dopiero konsekwencją prawidłowego dokonania czynności egzekucyjnej zajęcia, tym samym ma charakter wtórny do przedmiotu niniejszej skargi, i jako taki nie może być badany w ramach tego postępowania. Wreszcie, przechodząc do ostatniego z podnoszonych zarzutów, tj. zarzutu naruszenia art. 81 u.p.e.a., wskazać należy, że musiałby on być uznany za niezasadny, jako że wprost z przepisu art. 81 § 4 u.p.e.a. wynika, że wypłata pieniędzy z rachunku bankowego tytułem wypłat na bieżące wynagrodzenia za pracę następuje bez zwracania się o zgodę do organu egzekucyjnego. Niezależnie od tego ponowić należy uwagę, że bank nie prowadził żadnego rachunku bankowego Spółki. Przede wszystkim jednak kwestia ta została postawiona dopiero w samej skardze do Sądu, zatem uznać ją należy jako zgłoszoną zbyt późno dla dokonania oceny przez Organ nadzoru. Z tych względów, a także nie dopatrując się żadnych uchybień natury formalnej w zakresie dokonanej czynności egzekucyjnej, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę. Podstawą rozpoznania skargi w trybie uproszczonym był art. 119 pkt 3 P.p.s.a. w brzmieniu od 15 sierpnia 2015 r.