III SA/Wa 1303/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, Sędziowie sędzia WSA Jacek Kaute (sprawozdawca), sędzia WSA Maciej Kurasz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 marca 2022 r. sprawy ze skargi P.A. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej orzekającej o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011r. 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2020r. nr [...], 2) umarza postępowanie administracyjne; 3) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz P.A. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 23 kwietnia 2019 r. P.A. (Skarżący, Strona) wniósł o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] listopada 2016 r. znak: [...], którą orzeczono o solidarnej odpowiedzialności P.A. jako członka zarządu spółki L. Sp. z o.o. wraz ze spółką L. Sp. z o.o. za zaległości spółki z tytułu podatku dochodowego od osób za prawnych 2011 r. w łącznej kwocie 20 822 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 9 582 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie 1 639,13 zł oraz o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] listopada 2016 r. Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. orzekł o solidarnej odpowiedzialności P.A. jako członka zarządu spółki L. Sp. z o.o. wraz ze spółką L. Sp. z o.o. za zaległości spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r. w łącznej kwocie 20 822 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 9 582 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie 1 639,13 zł. Decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego W. została uznana za doręczoną Stronie (w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej także "Op")) w dniu 9 grudnia 2016 r. Od ww. decyzji Strona nie wniosła odwołania w terminie ustawowym, zatem stała się ona ostateczna. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (Organ drugiej instancji, Dyrektor), działając na podstawie art. 244 § 2 w związku z art. 241 § 1, art. 243 § 1 i § 2 i art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, postanowieniem z dnia 15 lipca 2019 r.. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] listopada 2016 r. oraz wyznaczył Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (Organ pierwszej instancji, Naczelnik) do przeprowadzenia postępowania co do przesłanek wznowienia, przesłanek wstrzymania wykonania ww. decyzji oraz rozstrzygnięcia istoty sprawy. Po rozpatrzeniu wniosku Strony, Naczelnik Urzędu Skarbowego W., działając na podstawie art. 246 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] orzekł w sprawie odmowy wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] listopada 2016 r. Postanowienie doręczono dnia 20 lutego 2020 r.  Na postanowienie Organu pierwszej instancji pismem z dnia 27 lutego 2020 r., Strona złożyła zażalenie, w którym wniosła o uchylenie przedmiotowego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Organ pierwszej instancji, W zażaleniu Strona postawiła zarzuty: • naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art.124, art. 125, art. 187 § 1 i § 3 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez: - niezebranie materiału dowodowego w sposób pełny, - pominięcie znanych organowi z urzędu faktów, wynikających z dokumentów będących w jego posiadaniu, - dokonanie błędnej oceny zebranego materiału dowodowego, - prowadzenie postępowania w sposób rażąco godzący w zasadę pogłębienia zaufania do organów podatkowych, - prowadzenie postępowania w sposób rażąco godzący w zasadę szybkości postępowania, • naruszenie art. 148 § 1 i § 2 i art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez pominięcie ich przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia, • art. 9 ust. 1 i art. 5 ust. 5a ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2020 r., poz. 170 ze zm., zwanej dalej ustawą o zasadach ewidencji) poprzez uznanie, iż przepisy te co do zasady determinują zasady doręczania pism oraz poprzez uznanie, iż mają one zastosowanie w niniejszej sprawie, • art. 9 ust. 1d ustawy o zasadach ewidencji, poprzez pominięcie jego treści przy wydawaniu skarżonego postanowienia. Strona w zażaleniu zarzuciła również, iż wszystkie powyższe naruszenia doprowadziły do naruszenia art. 246 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez jego niezastosowanie w sprawie mimo obiektywnego istnienia przesłanki wynikającej z dyspozycji tej normy prawnej, tj. prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowionego postępowania. Postanowieniem z [...] marca 2021 r. Dyrektor utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, wskazując w uzasadnieniu, że Naczelnik zasadnie przyjął, iż w sprawie nie zachodzi prawdopodobieństwo wystąpienia okoliczności, które wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Dyrektor wskazał, że w niniejszej sprawie Strona składając w dniu 23 kwietnia 2019 r. wniosek o wznowienie postępowania podatkowego oraz wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji wskazała, jako przesłankę do wznowienia postępowania określoną w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej okoliczność, iż bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że przedmiotowa decyzja nie została przez Stronę podjęta w terminie, z uwagi na to, że organ podatkowy dokonywał w 2016 r. doręczenia korespondencji związanej z prowadzonym przedmiotowym postępowaniem podatkowym na niekatulany adres Strony, tj. na ul. [...] w W., natomiast Strona od dnia 1 kwietnia 2011 r. nie zamieszkuje pod tym adresem, gdyż od dnia 21 maja 2013 r. jest zameldowana pod adresem ul. [...] w W., dla wykazania czego załączono do wniosku: kserokopię zaświadczenia wydanego przez Prezydenta W. z dnia 5 kwietnia 2019 r. o zameldowaniu P.A. od dnia 21 maja 2013 r. na pobyt stały pod adresem ul. [...] w W. oraz wydruk wygenerowany w dniu 4 kwietnia 2019 r. z serwisu obywatel.gov.pl - udostępnienie pełnego zakresu danych własnych w rejestrze PESEL oraz kserokopię postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego wydanego w dniu 5 lutego 2015 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. skierowanego do Strony na adres ul. [...] w W., które - zdaniem Strony- jest dowodem na posiadanie przez organ podatkowy wiedzy o jej aktualnym adresie. Odnosząc się do tak sformułowanej argumentacji Strony, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. zauważył, że jej zakres i treść, w konfrontacji z aktami sprawy, nie wskazują na wystąpienie prawdopodobieństwa uchylenia, w wyniku wznowienia, decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] listopada 2016 r., jak też nie wywołują u organu odwoławczego przekonania o możliwości uchylenia decyzji, a w efekcie, ponieważ organ takiego przekonania nie ma, nie świadczą o zasadności uchylenia zaskarżonego postanowienia i wstrzymania wykonania tej decyzji. Jednocześnie Organ drugiej instancji zauważył, że powoływana przez Stronę argumentacja wymaga głębszej merytorycznej analizy i jej dokonanie w niniejszym postępowaniu wykracza poza granice postępowania prowadzonego na postawie art. 246 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż jej merytoryczne rozpatrzenie w istocie prowadziłoby do przesądzenia o zasadności uchylenia decyzji wskutek wznowienia postępowania. Organ zaś, działając w granicach zakreślonych powołanym przepisem prawa nie jest władny do przesądzenia o zasadności uchylenia decyzji - w tym zakresie niezbędne bowiem jest wydanie odrębnej decyzji. Odnosząc się do zawartych w zażaleniu zarzutów naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 124, art. 125, art. 187 § 1 i § 3 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej oraz naruszenie art. 148 § 1 i § 2 i art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 9 ust. 1 i art. 5 ust. 5a ustawy o zasadach ewidencji, art. 9 ust. 1d ustawy o zasadach ewidencji, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. zauważył, że w świetle art. 246 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa nie mogą one zostać uznane za uzasadnione. Jak już bowiem wskazano, w sprawach o charakterze incydentalnym prowadzonych na podstawie art. 246 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa nie przeprowadza się zupełnego i pełnego postępowania wyjaśniająco-dowodowego. Nie bada się też merytorycznie sprawy pod kątem zasadności przesłanek, które są powoływane przez stronę we wniosku o wznowienie postępowania, a które - jej zdaniem - mają doprowadzić do wzruszenia decyzji ostatecznej, ponieważ wymaga to wydania odrębnej decyzji i nie może zostać rozpatrzone w postępowaniu prowadzonym na podstawie powyższego przepisu prawa. Pismem z dnia 28 kwietnia 2021 r. Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora zarzucając naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 124, art. 125, art. 187 § 1 i § 3, art. 191 Op poprzez dokonanie błędnej oceny zebranego materiału dowodowego, niezebranie materiału dowodowego w sposób pełny, art. 148 § 1 i § 2, art. 150 § 1 Op, art. 9 ust. 1, art. 5 ust. 5a, art. 9 ust. 1d ustawy o zasadach ewidencji, co w efekcie doprowadziło do naruszenia art. 246 § 1 Op poprzez uznanie, że w sprawie nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowionego postępowania. Mając powyższe na uwadze Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Organowi odwoławczemu oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że przesłanką, na podstawie której złożył wniosek o wstrzymanie wykonania spornej decyzji, jest prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. W ocenie Strony wszystkie okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują na co najmniej prawdopodobieństwo uchylenia spornej decyzji w wyniku postępowania wznowieniowego. Przesłanką do złożenia przez Stronę wniosku o wznowienie postępowania było to, że nie z własnej winy nie brała w ogóle udziału w tym postępowaniu, z uwagi na kierowanie całej korespondencji w sprawie (począwszy od postanowienia wszczynającego postępowanie, aż po decyzję) na nieprawidłowy adres. Sporem w sprawie jest odpowiedź na pytanie, czy w stanie faktycznym sprawy można mówić o tym, że Skarżący poniósł winę za kierowanie przesyłek w ramach postępowania w sprawie orzeczenia odpowiedzialności na adres ul. [...] w W., zamiast na adres ul. [...] w W. W ocenie Strony organy podatkowe w sposób błędny oceniły okoliczność braku winy w nieuczestniczeniu w prowadzonym postępowaniu podatkowym. Z bezspornych ustaleń faktycznych wynika, że od 1 kwietnia 2011 r. Strona nie zamieszkuje pod adresem przy ul. [...] w W. Od tej daty zamieszkuje pod adresem ul. [...] w W., co potwierdza materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Fakt zmiany adresu zamieszkania był znany organom podatkowym co najmniej od 2015 roku. Przynajmniej począwszy od 2015 r. wszystkie należności podatkowe rozliczałem i regulowałem zgodnie z nowym położeniem miejsca zamieszkania - w Urzędzie Skarbowym W. O zmianie właściwości miejscowej wiedział również dotychczas właściwy Naczelnik Urzędu Skarbowego W. Co najmniej od 2015 r. organy podatkowe miały pełną świadomość, że adresem zamieszkania Strony jest ul. [...] W. Kompletnie niezrozumiałe są dla Strony wywody organów podatkowych w zakresie treści wpisu do CEIDG. W niniejszej sprawie Skarżący nie występuje jako przedsiębiorca - osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, lecz jako osoba fizyczna - Prezes Zarządu Spółko z .o.o. - osoba trzecia odpowiedzialna za zaległości spółki. Nie można zgodzić się organami podatkowymi, iż fakt że Skarżący jest osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą, miał jakikolwiek wpływ na zasady doręczeń, jakie miały zastosowanie w toku postępowania. Postępowanie w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości Spółki dotyczyło Strony jako osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, a nie jako osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą. Postępowanie to miało wyłącznie charakter osobisty i nie miało żadnego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. W tej sprawie w żaden sposób nie można przypisać Skarżącemu funkcji przedsiębiorcy. Z uwagi na powyższe okoliczności uznać należy, iż Skarżący nie brał udziału w postępowaniu nie ze swojej winy. Brak winy został w sposób dostateczny i wystarczająco uzasadniony. To natomiast przemawia za uchyleniem spornej decyzji w wyniku postępowania wznowieniowego. Niewątpliwie zatem istnieje duże prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowionego postępowania. Organy zupełnie pominęły w swoich postanowieniach wpływ powyższych okoliczności na prawdopodobieństwo uchylenia spornej decyzji. W sposób błędny uznały, że takie prawdopodobieństwo nie występuje, a co za tym idzie odmówiły wstrzymania decyzji. Takie rozstrzygnięcie uznać należy za niezgodne z przepisami oraz ze stanem faktycznym, który został w sposób błędny oceniony. Ponadto Strona wskazała, iż nie widzi podstaw, dla których zaskarżone postanowienie zostało doręczone na jej adres, bezpośrednio do niej, z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika – T.K. W toku całego postępowania pierwszoinstancyjnego cała korespondencja była kierowana do pełnomocnika. To pełnomocnik sporządził i podpisał zażalenie w sprawie, które zostało przyjęte i rozpatrzone przez organ odwoławczy. Do pełnomocnika zostało skierowane pismo w trybie art. 277 § 2 Op zawierające stanowisko w sprawie zażalenia. Pełnomocnictwo nie zostało w żaden sposób odwołane czy też wypowiedziane. Pełnomocnictwo z dnia 1 kwietnia 2019 r. upoważniało do reprezentowania we wszelkich sprawach i czynnościach związanych z wnioskami o wznowienie postępowań zakończonych decyzjami Naczelnika Urzędu Skarbowego W. Skoro organ odwoławczy uznał zażalenie pełnomocnika za skuteczne, to niezrozumiałe jest pominięcie pełnomocnika w toku dalszego postępowania odwoławczego. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 3 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 - dalej: p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, ze zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja (lub postanowienie) może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 o.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania). Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Istota sporu w analizowanej sprawie dotyczy tego, czy w sprawie zaistniały określone w art. 246 § 1 o.p. przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] listopada 2016 r. o solidarnej odpowiedzialności skarżącego wraz ze spółką za zaległości spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r. w łącznej kwocie 20.822,00 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 9.582,00 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie 1.639,13 zł. W piśmiennictwie przyjmuje się, że wznowienie postępowania ma konstrukcję względnie suspensywną. Wykonanie decyzji nie zostaje bowiem wstrzymane z mocy prawa. Ze względu jednak na to, że wykonanie decyzji może prowadzić do stanu prawnego lub faktycznego, który powoduje negatywne skutki dla interesu strony lub interesu publicznego, na organ został nałożony obowiązek rozważenia - z urzędu lub na wniosek strony - wstrzymania wykonania decyzji. Jak stanowi art. 246 § 1 o.p., organ podatkowy właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Podstawą wstrzymania wykonania decyzji jest istnienie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, a zatem - gdy na podstawie akt sprawy organ wstępnie jest przekonany o uchyleniu decyzji (tak: B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2009, Oficyna Wydawnicza UNIMEX, s. 962). Z powołanego przepisu wynika, że możliwość wstrzymania wykonania decyzji na tej podstawie prawnej dotyczy sytuacji, kiedy w trybie określonym w Rozdziale 17 Ordynacji podatkowej ("Wznowienie postępowania") zostanie na podstawie art. 243 § 1 tej ustawy stwierdzona dopuszczalność wznowienia postępowania podatkowego poprzez wydanie przez organ podatkowy postanowienia o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Jeśli strona wraz z wnioskiem o wszczęcie postępowania wznowieniowego składa wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej, to jego rozpoznanie może nastąpić dopiero po stwierdzeniu dopuszczalności wznowienia postępowania. Tylko bowiem w takim przypadku można w ogóle analizować, czy istnieje prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji może zapaść łącznie z postanowieniem o wznowieniu postępowania, gdyż w tym czasie organ dysponuje już wystarczającą wiedzą pozwalającą na rozstrzygnięcie, czy zachodzą warunki do wstrzymania wykonania decyzji dotychczasowej. Organ nie bada merytorycznie decyzji, która jest przedmiotem postępowania wznowieniowego, lecz jedynie, mając na uwadze wszystkie okoliczności faktyczne i prawne oraz materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy zakończonej decyzją ostateczną, ocenia, czy istnieje prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej. Postępowanie w sprawie wznowienia zainicjował wniosek skarżącego z 23 kwietnia 2019 r., w którym jako podstawę wznowieniową wskazano art. 240 § 1 pkt 4 o.p. Jak przesądził tutejszy Sąd w wyroku z 14 grudnia 2021 r., sygn. akt 1302/21, wskazana wyżej decyzja Naczelnika nie została skarżącemu prawidłowo doręczona, przez co nie weszła do obrotu prawnego. Z uwagi na fakt, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela argumentację zawartą w tym wyroku, nie ma potrzeby powtarzania jej w niniejszym wyroku. W konsekwencji przyjęcia, iż decyzja Naczelnika nie wywołuje skutków prawnych, w sprawie nie było możliwe wznowienie postępowania, bowiem wskazana decyzja nie nosiła cechy ostateczności warunkującej wznowienie postępowania podatkowego. W analizowanej sprawie z uwagi na to, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] listopada 2016 r. o solidarnej odpowiedzialności skarżącego wraz ze spółką za zaległości podatkowe L. sp. z o.o. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r., nie weszła do obrotu prawnego, to nie było w ogóle dopuszczalne wznowienie postępowania. W konsekwencji wniosek strony o wstrzymanie wykonania tej decyzji należało uznać za bezprzedmiotowy. Nie można bowiem analizować przesłanek określonych w art. 246 o.p. w odniesieniu do decyzji, która nie została skutecznie doręczona i tym samym nie weszła do obrotu, przez co nie jest możliwe jej wzruszenie w trybie art. 240 i n. o.p. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że w sprawie doszło do naruszenia art. 246 § 1 o.p., bowiem rozpatrzenie w tym trybie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, która nie weszła do obrotu, było nieuprawnione. Organ powinien był postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącego umorzyć jako bezprzedmiotowe. W konsekwencji, wobec stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł o jego uchyleniu, natomiast na podstawie art. 135 p.p.s.a. uchylił także postanowienie organu I instancji. Na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. Sąd, stwierdziwszy podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umorzył jednocześnie to postępowanie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Zasądzona kwota obejmuje uiszczony wpis sądowy od skargi – 100 zł. Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).