III SA/Wa 1304/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Trochim - Tuchorska, po rozpoznaniu w dniu 13 października 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A. S.A. z siedzibą w W. od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2016r. o sygn. akt III SA/Wa 1304/16 w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2016r., nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanawia utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie Zarządzeniem z 2 września 2016r. o sygn. akt III SA/Wa 1304/16 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek Skarżącej – A. S.A. z siedzibą w W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi Skarżącej na postanowienie Ministra Finansów z 5 lutego 2016r. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. Referendarz wskazał, że Skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy. Ponieważ nie złożyła wniosku na wymaganym formularzu PPPr, pismem z 29 lipca 2016r., referendarz przesłał Skarżącej właściwy formularz w celu jego wypełnienia i złożenia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżąca, pomimo dwukrotnego awizowania, nie odebrała powyższej przesyłki zawierającej formularz PPPr, wobec czego przesyłkę tę uznano za doręczoną 17 sierpnia 2016r. - w trybie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) - dalej "P.p.s.a.". Siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na wymaganym formularzu PPPr upływał zatem 24 sierpnia 2016r. Ponieważ Skarżąca, w wyznaczonym terminie, nie przesłała wypełnionego formularza PPPr, jej wniosek pozostawiono bez rozpoznania na podstawie art. 257 P.p.s.a. W sprzeciwie Skarżąca wniosła o uchylenie powyższego zarządzenia oraz o przeprowadzenie dowodu z zeznań listonosza obsługującego rejon Skarżącej. Według Skarżącej, nie otrzymała ona żadnych awiz dotyczących przesyłki zawierającej formularz PPPr. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: W myśl art. 245 § 1 P.p.s.a. stronie postępowania sądowo-administracyjnego może zostać przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Zgodnie zaś z art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Stosownie natomiast do treści art. 259 § 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 6 P.p.s.a. od zarządzeń referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia. Rozpoznając sprzeciw, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (art. 260 § 1 P.p.s.a.). W ocenie Sądu, zaskarżone sprzeciwem Skarżącej zarządzenie referendarza sądowego WSA w Warszawie z 2 września 2016r. wydane zostało prawidłowo, w poprawnie ustalonym stanie faktycznym. Referendarz sądowy prawidłowo stwierdził, że przesyłka sądowa zawierająca formularz PPPr została wysłana na wskazany w skardze adres. Z adnotacji zawartych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oraz na kopercie wynika, że doręczający przesyłkę w dniu 3 sierpnia 2016r., nie zastał jednak Skarżącej pod wskazanym adresem, a przedmiotową przesyłkę pozostawił w placówce pocztowej [...], o czym umieścił zawiadomienie (awizo) w drzwiach adresata. Drugiego awizowania dokonano 11 sierpnia 2016r. Skarżąca pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki nie podjęła w terminie do 17 sierpnia 2016r., w związku z czym w dniu 19 sierpnia 2016r. zwrócono ją do nadawcy (k. 27 akt sądowych). Tym samym przedmiotową przesyłkę należało uznać za doręczoną w dniu 17 sierpnia 2016r. (art. 73 § 4 P.p.s.a.). Słusznie również referendarz sądowy zważył, że skoro Skarżąca w wyznaczonym terminie nie przesłała wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, to wniosek ten należało pozostawić bez rozpoznania na podstawie art. 257 P.p.s.a. Podkreślenia wymaga ponadto, że także na etapie sprzeciwu Skarżąca nie przesłała wypełnionego i podpisanego wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPPr. W tym miejscu wyjaśnić należy, odnosząc się do zawartego w sprzeciwie wniosku Skarżącej o przesłuchanie świadka, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje takiego trybu procedowania i Sąd nie może uczynić zadość żądaniu Skarżącej. Z kolei Skarżąca w żaden sposób nie udokumentowała ani nawet nie uprawdopodobniła podnoszonych twierdzeń. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 259 i art. 260 § 1 P.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.