III SA/Wa 1312/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, , po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2006r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wymiaru podatku od spadków i darowizn postanawia umorzyć postępowanie w sprawie Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W., działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej: "p.p.s.a." uchylił w całości własną decyzję z dnia [...] marca 2006r. Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] listopada 2005r., Nr [...] oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Jak wynika z akt sprawy decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2006r. wydana w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. doręczona została Stronie w dniu 20 kwietnia 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W sprawie niniejszej przedmiotem zaskarżenia była decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2006r., która uchylona została decyzją tego samego organu, wydaną na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. w dniu 14 kwietnia 2006r., w związku z wniesioną skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jak ustalono, decyzja wydana w trybie autokontroli doręczona została Skarżącej w dniu 20 kwietnia 2006r. Wobec powyższego należało uznać, że decyzja będąca przedmiotem skierowanej do Sądu skargi została usunięta z obrotu prawnego, a tym samym postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie stało się bezprzedmiotowe. W związku z powyższym, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.