III SA/Wa 1324/07

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Lucyna Kaligowska po rozpoznaniu w dniu 30 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. P. i I. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. postanawia odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie W odpowiedzi na wezwanie Sądu do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 6.951 zł Skarżący J.P. i I.P. wnieśli o zwolnienie od obowiązku jego zapłaty, podnosząc, iż dochód uzyskiwany z działalności gospodarczej nie pozwala na poniesienie kosztów wpisu. Ujawnili że dochód ten wyniósł w 2006 r. 3.662 zł, zaś w 2005 r. 2.880 zł. Skarżący nie posiadają także majątku który mogliby przeznaczyć na uiszczenie wpisu. Skarżący zamieszkują wspólnie. Posiadają nieruchomość gruntową o powierzchni 3ha. Dochód ich stanowią udziały w spółce jawnej w wysokości 153 zł miesięcznie (każdy). Wykonując wezwanie referendarza sądowego Skarżący uzupełnili braki formalne wniosku o przyznanie prawa pomocy. Pismem z dnia 13 września 2007 r. wezwano Skarżących do nadesłania dodatkowych informacji dotyczących ich stanu majątkowego oraz dochodów, których jednakże nie przesłali. Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: Instytucja "prawa pomocy" stanowi odstępstwo od wynikającej z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., zasady odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Jej celem jest zapewnienie realizacji prawa do sądu stronie, która ze względu na dochody, stan majątkowy i rodzinny nie może ponieść kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Konkretyzację powołanej wyżej zasady stanowi art. 214 § 1 p.p.s.a. zgodnie, z którym każdy, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, obowiązany jest do uiszczenia kosztów sądowych. W konsekwencji przyznanie prawa pomocy może mieć miejsce w przypadkach wyjątkowych kiedy to spełnione zostaną przesłanki określone w art. 246 p.p.s.a. Zgodnie z § 1 pkt 2 tego artykułu Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stosownie do art. 245 § 3 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Ciężar wykazania, tj. ujawnienia, przedstawienia w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości, przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na wnioskodawcy. To zatem w jego interesie leży przedłożenie wszelkich możliwych dokumentów źródłowych oraz przytoczenie wszelkich okoliczności przemawiających za pozytywnym rozpoznaniem jego wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2005 r., I FZ 63/05, niepubl.). Tymczasem uzasadnienie wniosku Skarżący ograniczyli do stwierdzenia, że dochód z działalności gospodarczej nie pozwala im na poniesienie kosztów wpisu. Ujawnili że dochód ten stanowią udziały w spółce jawnej w wysokości 153 zł miesięcznie (każdy). Wezwani natomiast pismem z dnia 13 września 2007 r. do nadesłania dodatkowych informacji dotyczących stanu majątkowego i dochodów z nałożonego nań obowiązku Skarżący nie wywiązali się. Nie nadesłali mianowicie zeznań podatkowych za lata 2005-2006 oraz wyciągów z rachunków bankowych. Nie podali wysokości wydatków składających się na ich bieżące utrzymanie. Nie przesłali również dokumentów potwierdzających te wydatki. Nie wyjaśnili czy korzystają ze świadczeń z pomocy społecznej. Nie wskazali posiadanych lub zbytych w ciągu ostatnich dwóch lat nieruchomości lub ruchomości o wartości ponad [...] zł. Nie podali wysokości wynagrodzeń, honorariów i innych należności otrzymanych w okresie ostatnich dwóch lat. Uchylenie się od przesłania wyżej wymienionych dokumentów nie pozwala z kolei na weryfikację zawartego w formularzu PPF oświadczenia o wysokości dochodu osiąganego przez Skarżących z działalności gospodarczej. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż niemożliwa jest zatem rzetelna analiza zdolności płatniczych Skarżących, a w konsekwencji ustalenie czy sytuacja, w której się znaleźli wypełnia przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Dopiero bowiem po otrzymaniu i zapoznaniu się z treścią dokumentów i oświadczeń złożonych w trybie art. 255 p.p.s.a., Sąd może wydać prawidłowe orzeczenie co do przyznania bądź też odmowy przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2005 r., OZ 1115/04, niepubl.). W tym stanie rzeczy uznać należy, że Skarżący nie wykazali, iż nie są w stanie uiścić należnego w sprawie wpisu od skargi w wysokości 6.951 zł. Z tej przyczyny na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a., art. 245 p.p.s.a., art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.