III SA/Wa 1338/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędziowie Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek (spr.), Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2007 r. sprawy ze skargi S. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. oddala skargę Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z [...] maja 2007 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., działając na podstawie art. 1, art. 2, art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) oraz 13 § 1 pkt 3, art. 216 § 1 i art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.; powoływanej dalej jako "Ordynacja podatkowa"), stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez S.M. (Skarżącego w niniejszej sprawie) od decyzji Burmistrza Miasta H. z dnia [...] lutego 2007 r. w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007 r. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Podkreślił, że decyzja organu pierwszej instancji, doręczona Skarżącemu w dniu 26 lutego 2007 r., zawierała stosowne pouczenie o trybie odwoławczym. W przedmiotowej sprawie termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 12 marca 2007 r. Odwołanie zostało zaś złożone przez Skarżącego osobiście w siedzibie organu pierwszej instancji w dniu 16 marca 2007 r., tj. z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Organ drugiej instancji podkreślił także, że Skarżący w odwołaniu nie skorzystał z możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia przedmiotowego odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2007 r. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, zarzucając naruszenie zasad wyrażonych w Konstytucji RP, tj. zasady współmierności kary do przewinienia, poprzez odrzucenie odwołania Skarżącego od decyzji organu pierwszej instancji, a tym samym pozbawienie Skarżącego konstytucyjnego prawa do procesu, a także zasady równości obywateli wobec prawa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw prawnych, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - określanej dalej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego, który miał zastosowanie w chwili orzekania w sprawie. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) — c) p.p.s.a., lub stwierdzenia nieważności, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w art. 247 ustawy Ordynacja podatkowa (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta H. Zgodnie z art. 223 § 1 Ordynacji podatkowej odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję. Stosownie do § 2 pkt 1 tego przepisu odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W rozpoznawanej sprawie wątpliwości nie budzi fakt, iż Skarżący spóźnił się z wniesieniem odwołania do organu podatkowego od decyzji pierwszej instancji, co sam przyznał w uzasadnieniu skargi do sądu. Z załączonego do akt administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika bowiem, że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona Skarżącemu w dniu 26 lutego 2007 r. Tym samym czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od powyższej decyzji, stosownie do przepisu art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, o którym Skarżący w sposób zgodny z prawem, został pouczony, upływał z dniem 12 marca 2007 r. Poza sporem pozostaje też okoliczność, iż odwołanie zostało złożone osobiście przez Skarżącego w siedzibie organu pierwszej instancji w dniu 16 marca 2007 r. W związku z tym należało uznać, tak jak prawidłowo uczynił to organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu, na mocy art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem ustawowemu terminowi do jego wniesienia. W przypadku zawarcia w decyzji prawidłowego pouczenia co do prawa złożenia odwołania do organu wyższego stopnia każde przekroczenie terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności, niezależnie od liczby dni tego przekroczenia, czy też okoliczności, które stały się podstawą jego przekroczenia, skutkuje stwierdzeniem uchybienia terminowi, a tym samym niemożnością merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy. Decyzja Burmistrza Miasta H. z dnia [...] lutego 2007 r. zawierała prawidłowe pouczenie co do prawa złożenia odwołania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że stwierdzenie uchybienia terminowi do złożenia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Każde nawet nieznaczne, przekroczenie terminu zobowiązuje organ odwoławczy do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie (por. m.in. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2003 r., sygn. akt SA/Bk 271/03, niepubl.). Podkreślenia wymaga również fakt, że Skarżący nie skorzystał z możliwości złożenia, na podstawie art. 162 Ordynacji podatkowej, wniosku o przywrócenie terminu do złożenia przedmiotowego odwołania. Z tych też względów skład orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał podnoszone w skardze zarzuty dotyczące naruszenia zasady współmierności kary do przewinienia, pozbawienia Skarżącego konstytucyjnego prawa do procesu, a także zasady równości obywateli wobec prawa. W związku z powyższymi rozważaniami, jak też po zbadaniu czy organ odwoławczy w sposób legalny wydał zaskarżone postanowienie, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, działania te były zgodne z obowiązującym prawem, a w szczególności odpowiadały dyspozycji art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, na podstawie, którego przepisu wydano zaskarżone postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Mając powyższe na uwadze, zasadne było oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.