III SA/Wa 1356/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (spr.), Asesor WSA Hieronim Sęk, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2007 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za okres od grudnia 1999 r. do grudnia 2000 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w W., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 67a § 1 pkt 3 i art. 67c § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005r Nr 8 poz. 60 ze zm.; dalej; "Op") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lutego 2007r. odmawiającą A.R. umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od grudnia 1999 r. do grudnia 2000 r. w wysokości 504.274,00zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 666.121,00 zł. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 28 września 2006 r. uzupełnionym pismami z dnia 2 i 9 listopada 2006 r. A.R. zwróciła się o umorzenie zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za okres od grudnia 1999 r. do grudnia 2000 r. wynikających z decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2005 r. o orzeczeniu odpowiedzialności jako wspólnika spółki cywilnej za zaległości spółki. Wniosek swój uzasadniła trudną sytuacją finansową i życiową. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. odmówił Stronie udzielenia wnioskowanej ulgi, wskazując w uzasadnieniu decyzji, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 3 Op, uzasadniające przyznanie wnioskowanej ulgi podatkowej. Od odmownej decyzji Strona złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie przedmiotowych zaległości, zarzucając jednocześnie organowi podatkowemu: - naruszenie art. 120 i 121 § 1 Op poprzez brak określenia czy pismo z dnia 1 lutego 2007 r. znak 1435/PP 1/4403-17/06/JM/U stanowi decyzję czy też postanowienie, - naruszenie art. 210 § 4 Op poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji podstawy prawnej w powiązaniu z konkretną sytuacją i braku argumentów przemawiających za odmową, - nieprawidłowe rozumienie pojęcia "ważny interes publiczny". Zdaniem Strony społeczeństwo poniesie niewielką szkodę, gdyż kwota zadłużenia podzielona na kilkumilionową rzeszę społeczeństwa daje ok. 4 groszy na poszczególnego obywatela, natomiast ta sama kwota obciążająca kilka osób może doprowadzić do tragedii. W interesie społeczeństwa jest, według Strony, aby jej dzieci weszły w świat dorosłości bez obciążeń, - nie uznanie okoliczności powstania zaległości za wyjątkowe. Zdaniem Strony zaniedbania Urzędu Skarbowego i ukrywanie faktu przedawnienia poprzedniego zadłużenia w postępowaniu restrukturyzacyjnym wpłynęły bezspornie na obecne zadłużenia spółki. Ponadto winę ponosi również były szef spółki, który zaniedbał prowadzenia księgowości i przez kilkuletni okres nie dopełniał podstawowych obowiązków, - opierania się przez organ podatkowy na hipotezach dotyczących niesprecyzowanej przyszłości (młody wiek Strony, możliwość podjęcia lepiej płatnej pracy). Zdaniem Strony uwaga o jej młodym wieku i ewentualnej poprawie sytuacji materialnej jest arogancka i nie na miejscu. Dyrektor Izby Skarbowej w W. po rozpatrzeniu argumentów podniesionych w odwołaniu stwierdził, że sytuacja finansowa i rodzinna Strony owszem jest dość skomplikowana ( dochód na jedną osobę wynosi ok. 472,00zł ) ale nie jest tragiczna. Zauważył, iż zgodnie z linią orzecznictwa w tym zakresie niełatwa sytuacja finansowa nie może stanowić samoistnej przesłanki stanowiącej o umorzeniu obowiązujących Stronę zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej organ podatkowy I instancji słusznie zwrócił uwagę na fakt, że - pomimo oburzenia Strony na tę uwagę - Strona jest osobą młodą, zdrową i jej obecna sytuacja ma szanse na poprawę chociażby poprzez zmianę zatrudnienia z 1/2 etatu na pełen etat. Organ odwoławczy zauważył, iż w aktach sprawy znajduje się notarialne oświadczenie, w którym A.W. i L.I. przejęli na siebie odpowiedzialność za wszelkie zobowiązania s.c. "K." w tym przypadające na A.R. za okres do dnia 31 marca 2001r. Strona może zatem wystąpić na drogę cywilnoprawną o wykonanie w/w zobowiązania przez byłych wspólników. Podkreślił, że mając na celu pomoc Stronie w wyjściu z niełatwej sytuacji finansowej Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. udzielił ulgi w spłacie należności umarzając Stronie 50% zaległości wraz z odsetkami za zwłokę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000r., jednakże Strona nie poczyniła żadnych dalszych starań w celu zminimalizowania swoich obciążeń podatkowych. Wskazał, iż przepisy Op poza całkowitym umorzeniem zaległości podatkowych przewidują również ulgę w postaci rozłożenia na raty, o którą Strona ma prawo się ubiegać, jeżeli złoży wniosek we właściwym miejscowo urzędzie skarbowym. W ocenie organu odwoławczego Strona nie wykorzystała wszystkich możliwości prowadzących do wywiązania się z ustawowego obowiązku uregulowania własnych zobowiązań podatkowych, a zatem rezygnowanie przez budżet państwa w chwili obecnej z przysługujących wierzytelności byłoby decyzją przedwczesną i narażałoby na nieuzasadnione pozbawienie budżetu państwa należnych dochodów, a to z kolei byłoby sprzeczne z interesem publicznym. Odnosząc się do zarzutu nieuznania okoliczności powstania przedmiotowych zaległości za wyjątkowe organ odwoławczy podzielił stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego zawarte w zaskarżonej decyzji. Wskazał, że Strona jako wspólnik spółki cywilnej miała możliwość bieżącego czuwania i kontrolowania sposobu prowadzenia dokumentacji firmy przez wspólników. W zaniedbaniu swoich obowiązków oraz wspólników przede wszystkim powinna Strona dopatrywać się przyczyny zapaści finansowej i w jej następstwie zaistniałej sytuacji. Odnośnie zarzutu błędnie przeprowadzonego postępowania restrukturyzacyjnego organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż to Strona wystąpiła z wnioskiem o objęcie restrukturyzacją zaległości znanych na dzień 30 czerwca 2002 r. wskazując kwotę i okres jakiego dotyczy m. in. lata 1993 i 1994. Strona nie zakwestionowała decyzji o warunkach restrukturyzacji, w której ustalono opłatę restrukturyzacyjną w wysokości 15% kwoty zaległości, natomiast zwróciła się o rozłożenie tej opłaty na 9 rat uzyskując akceptację organu podatkowego w tym zakresie. Niedotrzymanie warunków restrukturyzacji, w tym brak wpłaty którejkolwiek z rat spowodowało upadek procesu restrukturyzacyjnego. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W., obarczanie winą wyłącznie organy podatkowe nie znajduje potwierdzenia w zaistniałych faktach, gdyż to w interesie przede wszystkim Strony było sprawdzenie, czy wskazane we wniosku zaległości za lata 1993-1994 były wymagalne na dzień 30 czerwca 2002 r. - zgodnie z ustawą o restrukturyzacji. W ocenie organu odwoławczego decyzja Dyrektora Izby Skarbowej stwierdzająca nieważność decyzji ustalającej warunki restrukturyzacji za okres 1993-1994 nie może w obecnym czasie stanowić samoistnej przesłanki z art. 67a § 1 pkt. 3 Op i skutkować umorzeniem całego występującego zadłużenia Spółki a tym samym Strony, na którą została przeniesiona solidarna odpowiedzialność. Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów Strony odnośnie naruszenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego podstawowych zasad zawartych w art. art. 120, 121, 210 § 4 Op Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż organ podatkowy I instancji rozpatrzył wniosek Strony na podstawie obowiązujących przepisów prawa w sposób prawidłowy, zgodny z zasadą swobodnej oceny dowodów, zbadał wszystkie okoliczności związane ze sprawą, co znalazło odzwierciedlenie w dokumentacji zebranej w toczącym się postępowaniu, przeanalizował sytuację materialną Strony, zawiadomieniem z dnia 17 listopada 2006 r. umożliwił Stronie wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego, wyjaśnił jakimi przesłankami kierują się organy podatkowe w przypadku rozpatrywania wniosku o przyznanie ulg w spłacie należności podatkowych oraz jakimi przesłankami kierował się organ odmawiając przyznania wnioskowanej ulgi. Organ odwoławczy zgodził się z głównymi tezami zawartymi w uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazującymi na brak podstaw uzasadniających przyznanie wnioskowanej ulgi. Również uzasadnienie tej decyzji, w ocenie organu odwoławczego, jest przejrzyste, zawiera wszystkie elementy wymagane przepisami, zebrany zaś materiał dowodowy w ponownym postępowaniu był wystarczający do prawidłowej oceny sytuacji Strony i podjęcia rozstrzygnięcia. Strona w skardze z dnia 25 czerwca 2007r. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a tym samym o umorzenie zadłużenia. Strona nie zgodziła się z argumentacją Dyrektora Izby Skarbowej, iż okoliczności powstania zaległości nie są wyjątkowe. Zdaniem Strony, okoliczności powstania przedmiotowych zaległości nie powinny być brane pod uwagę, ponieważ odwołuje się ona od decyzji przenoszącej zadłużenie spółki na nią, a nie od decyzji nakładającej obowiązek podatkowy na Spółkę, a zatem należało rozważać okoliczności w jakich to zadłużenie stało się bezpośrednio jej udziałem. Ponadto Strona zauważyła, że okoliczności powstania zadłużenia spółki, której była wspólnikiem, tj. nieprowadzenie ewidencji sprzedaży i zakupu, nieskładnie deklaracji podatkowych i nieodprowadzanie należnych podatków należą do okoliczności wyjątkowych. Strona powołała się na nieudane oddłużenia Spółki w procesie restrukturyzacji obarczając całkowitą winą za to niepowodzenie organ podatkowy. Strona przedstawia swoją sytuację finansową i rodzinną przytaczając dochody i wydatki jej i osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym. Podniosła, że jest zobowiązana spłacać inne zadłużenia różnych wierzycieli, wynikłe z upadku Spółki, tak więc po odliczeniu stałych wydatków oraz zajęć komorniczych z tytułu innych wierzytelności nie stać jej na spłacanie przedmiotowych zaległości. Strona nie zgodziła się z argumentacją organów podatkowych, iż nie poczyniła żadnych starań w celu uregulowania zaległości. Oświadczyła, że wszystkie jej dotychczasowe pisma świadczą o czymś przeciwnym, a jeżeli organy podatkowe mają na myśli zapłatę, to robi to za nią komornik. Wskazała, że nie może wytoczyć procesu cywilnego byłym wspólnikom, ponieważ oni także żyją w biedzie. Następnie Strona podniosła, że nie zamierza obciążać swoim zadłużeniem całej społeczności, gdyż nie ma takiej prawnej możliwości. Chciała tylko pokazać różnicę w położeniu jej samej i w położeniu budżetu Państwa, nawet jeżeli nie otrzyma on zaległości podatkowej. Strona nie zgodziła się również z zarzutem urzędu, iż Spółka odnosiła jakieś korzyści i dysponowała pieniędzmi należącymi do budżetu. Ponadto wskazała, że zarzut ten dotyczy jedynie Spółki. W związku z powyższym Strona uznała, że organy podatkowe nie wyczerpały treści art. 210 § 4 Op. W jej ocenie przytoczyły tylko ogólne zasady i numery odpowiednich aktów prawnych, lecz nie połączyły ich z konkretną sytuacją Strony. Strona zarzuciła organom podatkowym, że myliły fakty i podawały nieprawdziwe dane. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje; Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zarzuty podniesione w skardze nakazują uczynić przedmiotem rozstrzygnięcia kwestię istnienia przesłanek będących warunkiem sine qua non umorzenia zaległości podatkowej. Podstawą prawną umorzenia zaległości podatkowych jest art. 67a § 1 pkt 3 ord. pod. Zgodnie z powołanym wyżej art. 67a § 1pkt 3 ord. pod. organ podatkowy może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe lub odsetki w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Instytucja umorzenia zaległości podatkowej w trybie decyzji organu podatkowego w indywidualnej sprawie zbudowana jest przy zastosowaniu uznania administracyjnego. W świetle ukształtowanej w doktrynie i zaakceptowanej w orzecznictwie NSA koncepcji interpretacyjnej przepisów podatkowych zbudowanych na zasadzie uznania administracyjnego, zawierających w swojej treści kierunkowe dyrektywy wyboru (w tym przypadku: ważny interes podatnika oraz interes publiczny), stwierdzenie, że w sprawie występują okoliczności odpowiadające takiej lub innej kierunkowej dyrektywie wyboru, może, lecz nie musi prowadzić do rozstrzygnięcia pozytywnego dla wnioskodawcy. Prawem do udzielenia ulgi dysponuje bowiem organ podatkowy. Prawem do umorzenia zaległości podatkowych dysponuje w tym przypadku organ podatkowy, który może, ale nie musi, umorzyć zaległości podatkowe. Należy podkreślić, że uznanie administracyjne nie wyraża się w swobodzie oceny, w danym stanie faktycznym sprawy, okoliczności odpowiadających przesłankom umorzenia, ale w możliwości negatywnego dla zobowiązanego rozstrzygnięcia nawet przy ustaleniu istnienia przesłanek umorzenia. Z tego też względu sama odmowa umorzenia zaległości podatkowych nie narusza prawa zarówno wtedy, gdy wystąpiły przesłanki ich umorzenia, jak i wtedy, gdy nie miały one miejsca (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 1998 r. Sygn.akt I SA/Łd 1811/96; LEX nr 31877). Oczywistym jest przy tym, że stwierdzenie braku przesłanek umorzenia skutkować może wyłącznie odmową udzielenia tej ulgi. Sądowa kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego sprowadza się do zbadania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem podatkowym, tzn. czy organ podatkowy prawidłowo zebrał materiał dowodowy i rozważył wszelkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór możliwości rozstrzygnięcia w zakresie udzielenia bądź odmowy udzielenia ulgi. Sąd nie stwierdził w rozpoznawanej sprawie, by w toku tego postępowania nie podjęto niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie zebrano dowodów w celu ustalenia występowania ustawowych przesłanek tej decyzji. W procesie dochodzenia do tej decyzji organ odwoławczy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na ważny interes podatnika lub ważny interes społeczny uzasadniający udzielenie ulg. Organ podatkowy rozważył sytuację materialną wnioskodawcy, okoliczności istniejące w momencie powstania zobowiązania podatkowego (tj. brak dbałości pozostałych wspólników w prowadzeniu księgowości Spółki, postępowanie restrukturyzacyjne prowadzone w stosunku do Spółki, fakt ponoszenia znacznych kosztów utrzymania rodziny ze względu na leczenie, spłatę pozostałego zadłużenia Spółki, brak możliwości wyegzekwowania zapłaconych zaległości od pozostałych wspólników). Sąd nie może natomiast oceniać wydanej decyzji z punktu widzenia słuszności dokonanego przez organ w ramach uznania administracyjnego rozstrzygnięcia. Decyzja negatywna wydana na podstawie art. 67a § 1 ord. pod. nie narusza bowiem prawa zarówno wtedy, gdy przypadki uzasadnione ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym wystąpiły, jak i wtedy, gdy nie występują. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest więc kolejnym organem w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ administracji państwowej wybór jest słuszny, co oznacza, ze Sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji administracyjnej. Zaskarżona decyzja podlegała natomiast ocenie, co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi. Jednakże ani skarga, ani przeprowadzona przez Sąd kontrola nie wykazała naruszeń przepisów postępowania administracyjnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Organ podatkowy ustalił stan faktyczny sprawy w oparciu o zebrany materiał dowodowy przy współudziale Skarżącej, która była wzywana do zapoznana się z materiałem dowodowym. Uznać zatem należy, iż wydana na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego decyzja nieuwzględniająca żądania Skarżącej nie wykracza poza granice uznania administracyjnego. Ustalenia organu podatkowego uzasadnione są zebranymi w sprawie dowodami, a dokonana ocena zebranego materiału dowodowego nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów zawartej w art. 191 ord. pod. Sąd nie podziela również zarzutu, co do naruszenia art. 122 ord. pod. poprzez nie rozważenie ważnego interesu skarżącej i ważnego interesu publicznego. Wskazany przepis stanowi o obowiązku organu podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Nie bez znaczenia w sprawie jest, że postępowanie w sprawie o umorzenie zaległości toczy się na skutek złożenia przez stronę wniosku, w którym strona uzasadnia zaistnienie przesłanek umorzenia. A zatem w sprawie nie chodziło o ustalenie stanu faktycznego, bowiem stan ten nie był kwestionowany przez organy podatkowe. W sprawie chodziło o ocenę tego stanu faktycznego pod kątem istnienia przesłanek zawartych w art. 67 ord. pod. Należy zauważyć również, iż postępowanie w sprawie umorzenia zaległości nakłada na podatnika obowiązek wykazania przesłanek koniecznych do zastosowania instytucji umorzenia, ponieważ jest ono prowadzone na wniosek podatnika a nie z urzędu. Rolą organu podatkowego jest zweryfikowanie stwierdzeń strony podanych we wniosku, jeżeli istnieją wątpliwości, co do ich prawdziwości. Natomiast rolą podatnika ubiegającego się o umorzenie należności jest właściwe udokumentowanie wniosku oraz wskazanie przesłanek. W orzecznictwie przyjmuje się, że o istnieniu ważnego interesu strony decydują zobiektywizowane kryteria, na podstawie których organ rozstrzyga o umorzeniu lub nie zaległości podatkowej. Podkreśla się przy tym, iż ważnego interesu strony nie można utożsamiać z jej subiektywnym przekonaniem o potrzebie umorzenia zaległości. Ponieważ instytucja umorzenia ma charakter wyjątkowy (zasadą jest bowiem płacenie podatków), uzasadnieniem jej zastosowania będzie wystąpienie względów nadzwyczajnych, okoliczności, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podmiotu wnioskującego o ulgę (zob. S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek; Ordynacja podatkowa. Komentarz; Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004; s. 253). Okoliczności takie w niniejszej sprawie nie wystąpiły. "Interes publiczny", o jakim mowa w art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej nie został przez ustawodawcę zdefiniowany. Pojęcie to powinno być oceniane z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy. Przy jego ocenie należy też uwzględnić zasadność obciążenia państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa kosztami udzielonej w ten sposób pomocy, na tle sytuacji finansowej państwa. Niemożność jednoznacznego zdefiniowania tego pojęcia powoduje, że w każdym indywidualnym przypadku jego znaczenie może uwzględniać różne aspekty wskazanych wyżej wartości. W niniejszej sprawie nie sposób pominąć faktu, iż umorzenie zaległości skarżącej skutkowałoby także umorzeniem zaległości wobec pozostałych wspólników. Odnośnie prowadzonego wcześniej postępowania restrukturyzacyjnego, zdaniem Sądu, powody z których zostało ono umorzone, nie mają wpływu na niniejsze postępowanie w sprawie odmowy umorzenia. Są to dwa odrębne postępowania rządzące się swoimi prawami. Zarzut błędnego nazwania przez organ I instancji aktu administracyjnego w zakresie odmowy umorzenia nie miał wpływu na wynik sprawy. Akt ten zawierał wszystkie elementy decyzji administracyjnej, o których mowa w art. 210 Op. Zatem pomimo braku skreślenia słowa "postanowienie" w tytule nie zmienia to faktu, że mamy do czynienia z decyzją. Sąd stwierdza ponadto, iż odmowa umorzenia zaległości podatkowych nie stwarza stanu res iudicata i na podstawie powołanych przepisów można żądać umorzenia zaległości podatkowej tak długo, jak długo zaległość ta istnieje. Powyższa teza znajduje uzasadnienie, jeżeli po wydaniu decyzji odmawiającej umorzenia wystąpią okoliczności uzasadniające złożenie ponownego wniosku. W związku z powyższym, nowe dokumenty złożone na rozprawie a mające wpływ na sytuację strony skarżącej mogą być ewentualnie podstawą do złożenia nowego wniosku o umorzenie. Należy jednak podkreślić, iż większość tych dokumentów była znana organom w chwili wydawania decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), rozstrzygnął jak w sentencji.