III SA/Wa 1368/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran (sprawozdawca), sędzia WSA Maciej Kurasz, Protokolant starszy referent Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2020 r. sprawy ze skargi P. P. i J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2014 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. solidarnie na rzecz P. P. i J. J. kwotę 302 zł (słownie: trzysta dwa złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent W. (dalej zwany "Prezydentem") w wyniku ustaleń poczynionych w ramach wszczętego z urzędu postępowania podatkowego w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2013 r., 2014 r. i 2015 r., decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., działając na podstawie art. 207 i art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 z późn. zm.; dalej zwana "O.p.") oraz art. 1c, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 716 z późn. zm.; dalej zwana "u.p.o.l."), § 1 pkt 1 lit. c, pkt 2 lit. a i lit. e uchwały [...] Rady W. z dnia [...] listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2014 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2013 r., poz. 12260), ustalił wobec P. P. i J. J. (dalej zwani "Stroną" lub "Skarżącymi") wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2014 r. za nieruchomość położoną w W., przy ul. [...] (dz. ew. nr [...] w obrębie [...], nr księgi wieczystej [...]) w kwocie [...] zł. Organ pierwszej instancji ustalił, że aktem notarialnym Repertorium [...] nr [...] z dnia [...] września 1998 r. (umowa oddania działki gruntu w użytkowanie wieczyste i sprzedaż budynków) zostało nabyte przez Skarżących prawo użytkowania wieczystego, dz. ew. nr [...] (obecnie dz. ew. nr [...]) w obrębie [...], nr księgi wieczystej [...] o powierzchni [...] m2 i prawo własności budynku stanowiącego piekarnię L. [...] o pow. użytkowej 1.117 m2 i budynku mieszkalnego o powierzchni użytkowej 165,5 m2. Skarżący składali oświadczenia, w których wskazywali powierzchnię gruntów i budynków mieszkalnych i wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej. Z ostatniej korekty informacji złożonej przez Skarżącego w dniu 15 stycznia 2015 r. z datą obowiązywania od dnia 10 lipca 2014 r. wynikało, że powierzchnia deklarowanych w poprzednich informacjach przedmiotów opodatkowania oraz ich kwalifikacja nie uległa zmianie, a podatnik w dalszym ciągu podnosi kwestię braku dostępu do drogi publicznej oraz będącego tego powodem braku możliwości użytkowania budynku pozostałego o pow. 1.079,80 m2 i dodatkowo od dnia 10 lipca 2014 r. brak możliwości użytkowania części mieszkalnej o powierzchni 165,50 m2. Według danych z ewidencji gruntów i budynków Skarżący są współużytkownikami wieczystymi nieruchomości położnej w W. przy ul. [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] w obrębie [...] nr księgi wieczystej [...] o powierzchni gruntów 1.563 m2 oznaczonych w klasyfikacji użytków litera Bi, a w opisie użytków jako inne tereny zabudowane oraz współwłaścicielami budynku o funkcji handlowo usługowej położonego na przedmiotowej nieruchomości. Prezydent od 2008 r. dokonał zmiany wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku do nieruchomości za 2008 r. w związku z wyrejestrowaniem z dniem 30 września 2008 r. działalności gospodarczej prowadzonej na ul. [...]. W tym przypadku zdarzeniem mającym wpływ na wysokość opodatkowania była zmiana sposobu użytkownika przedmiotowej nieruchomości w związku z wyrejestrowaniem działalności gospodarczej, a nie podnoszona okoliczność braku dostępu nieruchomości do drogi publicznej. Zatem uznał, iż przedmioty opodatkowania zadeklarowane do opodatkowania w informacjach o nieruchomościach i obiektach budowlanych z dnia 10 października 2008 r., z dnia 15 stycznia 2013 r. oraz z dnia 15 stycznia 2015 r. stanowią podstawą wymiaru podatku od nieruchomości poczynając do dnia 1 październik 2008 r., ponieważ od tego dnia, jak wynika z przeprowadzonego postępowania podatkowego, nie uległa zmianie podstawa ich opodatkowania, a brak dostępu do drogi publicznej nie ma wpływu na wymiar podatku od nieruchomości - nie jest to sprawa z zakresu postępowania podatkowego. Prezydent, w związku z powyższym, podatek od nieruchomości za 2014 r. ustalił w następujący sposób: A - budynki lub ich części mieszkalne; [...]; podstawa opodatkowania: 165,5 m2; stawka: [...] zł; kwota podatku: [...] zł; C - budynki lub ich części pozostałe, w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego; [...]; podstawa opodatkowania: 1.079,80 m2; stawka: [...] zł; kwota podatku: [...] zł; F - grunty pozostałe, w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego; [...]; podstawa opodatkowania: 1.563,00 m2; stawka: [...] zł; kwota podatku: [...] zł. Razem podatek od nieruchomości za 2014 r.: [...] zł. Skarżący w odwołaniu z dnia 23 sierpnia 2017 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucili jej naruszenie: art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. poprzez oparcie decyzji na błędnych ustaleniach stanu faktycznego w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit a) u.p.o.l., a w konsekwencji wymiar podatku w oparciu o błędną stawkę. Zdaniem Strony organ podatkowy przyjmując, że część budynku o pow. 1079,80 m2 podlega opodatkowaniu według stawki [...] zł, pominął znany mu z urzędu fakt, że w związku z wyrejestrowaniem z dniem 30 września 2008 r. cały budynek posadowiony na nieruchomości przy ul. [...] stał się budynkiem mieszkalnym. W ich przekonaniu nie spełnia on jakiejkolwiek innej funkcji i dlatego cały budynek powinien być dla celów podatkowych traktowany jednolicie, jako budynek mieszkalny i dla całej jego powierzchni powinna mieć zastosowanie stawka [...] zł/m2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej zwane "SKO") decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z [...] sierpnia 2017 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie za prawidłowy uznał, pomimo twierdzeń Strony, iż nie prowadzi już działalności gospodarczej w przedmiotowym budynku od dnia 30 września 2008 r., sposób zakwalifikowania przez Prezydenta przedmiotowego budynku do budynków pozostałych i opodatkowanie stawką pozostałą. W jego ocenie za powyższym przemawia fakt, że z ewidencji gruntów i budynków wynika, że budynek jest budynkiem handlowo - usługowym, pobudowanym na nieruchomości gruntowej oznaczonej jako inne tereny zabudowane (Bi). Zdaniem organu odwoławczego w przypadku wyrejestrowania z dniem 30 września 2008 r. działalności gospodarczej prowadzanej na nieruchomości przy ul. [...] zdarzeniem mającym wpływ na wysokość opodatkowania byłaby zmiana sposobu użytkownika przedmiotowej nieruchomości. Tym samym prawidłowo organ podatkowy uznał, że przedmiotowa nieruchomość, zgodnie z zapisem w ewidencji gruntów i budynków sklasyfikowana jest jako inne tereny zabudowane ("Bi"), zabudowana jest budynkiem handlowo-usługowym (wg KŚT). Odnosząc się do argumentacji Skarżących, iż przedmiotowy budynek, w związku z zaprzestaniem działalności gospodarczej nie jest budynkiem przeznaczonym na cele tejże działalności i że jedyną funkcją budynku jest funkcja mieszkalna, stanął na stanowisku, że Strona nie złożyła odpowiedniego zgłoszenia zmiany funkcji budynku usługowego położonego w Warszawie na ul. [...] na lokale mieszkalne. W związku z tym nie wydano decyzji o pozwoleniu na przebudowę, przekształceniu pomieszczeń w lokale mieszkalne i zmianie sposobu użytkowania. W tych okolicznościach organ odwoławczy nie zaakceptował poglądu, że w budynku, stanowiącym własność Skarżących, znajdują się lokale mieszkalne. Zauważył przy tym, że również grunt, na którym jest usytuowany obiekt, do czasu zmiany jego klasyfikacji, nie może być przez Stroną wykazywany na tereny mieszkaniowe. W ocenie SKO, analiza danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków doprowadziła organ pierwszej instancji, do prawidłowego wniosku, że w 2014 r. będąca przedmiotem opodatkowania sporna nieruchomość Skarżących, nie została w żadnej mierze zakwalifikowana jako budynek mieszkalny. Tym samym za nieuzasadniony uznał pogląd Strony, która powołując się na fakt zaprzestania działalności gospodarczej wywodzi, iż organ podatkowy winien zatem opodatkować sporny budynek z zastosowaniem stawki od budynków lub ich części mieszkalnych – [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej w sytuacji, gdy budynek ten jest oznaczony w ewidencji gruntów i budynków jako budynek usługowo - handlowy. SKO zwracając uwagę, że dane dotyczące przeznaczenia gruntów i budynków zawarte w ewidencji gruntów i budynków bezwzględnie wiążą organy podatkowe, podniosło, że dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Wskazało przy tym, że w sprawie niniejszej przedmiot opodatkowania ustalony został na podstawie wypisu z ewidencji gruntów i budynków, którego skuteczne prawne kwestionowanie w postępowaniu podatkowym nie było dopuszczalne. Z kolei postępowanie podatkowe, czy też postępowanie przed sądami administracyjnymi nie stanowi drogi do ustalania, kwestionowania lub weryfikowania danych z ewidencji gruntów i budynków będących przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W związku z powyższym za prawidłowe uznał ustalenia Prezydenta, że sporna nieruchomość stanowi własność osoby fizycznej, niedziałającej jako przedsiębiorca i nie wykorzystującej je do prowadzania działalności gospodarczej. Tym samym za niemożliwe uznał opodatkowanie budynku handlowo-usługowego wg stawki mieszkaniowej, mimo stwierdzenia przez Stronę, że pełni on funkcję mieszkaniową, bowiem podstawowym kryterium rozstrzygającym o sposobie opodatkowania gruntów i budynków są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Opierając się na uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012 r., II FPS 4/11 zaznaczył, że opodatkowanie budynku według stawek właściwych dla budynków mieszkalnych jest możliwe jedynie wówczas, gdy budynek ten w ewidencji gruntów i budynków jest określony jako mieszkalny. Zdaniem organu odwoławczego Prezydent nawet pomimo wskazania przez Stronę, że zlokalizowany na działce budynek handlowo - usługowy, po zaprzestaniu działalności w 2008 r. przeznaczony jest na cele mieszkaniowe, przy wymierzaniu podatku, związany był ewidencją gruntów i budynków i dlatego opodatkował ten budynek stawką dla budynków pozostałych. Organ pierwszej instancji nie mógł, jak tego oczekiwała Strona, opodatkować tego budynku stawką jak dla budynków mieszkaniowych, ponieważ ich funkcja, zgodnie z ewidencją, to funkcja handlowo - usługowa. Zatem organ nie mógł tego budynku sklasyfikować, jako mieszkalnego i co za tym idzie opodatkować inaczej niż wskazywała na to ewidencja. W skardze z 8 maja 2019 r. Strona, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części, w jakiej utrzymana została decyzja Prezydenta z dnia [...] sierpnia 2017 r. w zakresie dotyczącym opodatkowania powierzchni budynku wynoszącej 1.079,80 m2 jako części pozostałej budynku, uchylenie decyzji Prezydenta z dnia [...] sierpnia 2017 r. w części dotyczącej opodatkowania powierzchni budynku wynoszącej 1.079,80 m2 jako części pozostałej budynku oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie: 1) art. 191 O.p. poprzez oparcie ustaleń faktycznych wyłącznie na informacji uzyskanych z ewidencji gruntów i budynków, podczas gdy z innych dowodów wynika, że budynek nie jest wykorzystywany do innych celów niż cele mieszkalne, co spowodowało ustalenie, że jedynie część budynku była częścią mieszkalną budynku, zaś pozostała część była częścią pozostałą, do której ma zastosowanie inna stawka podatku do nieruchomości, czego skutkiem było ustalenie podatku od nieruchomości za 2014 r. w nieprawidłowej kwocie; 2) art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l. poprzez niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, w której cały budynek, którego dotyczy zaskarżona decyzja, należało uznać za budynek mieszkalny, co miało wpływ na zastosowanie niewłaściwej stawki podatku od nieruchomości do części budynku i w konsekwencji spowodowało ustalenie podatku od nieruchomości za 2014 r. w nieprawidłowej kwocie. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i powtórzyło przedstawione w niej argumenty. Zarzuty skargi uznało za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Skarga jest zasadna, jednak zaznaczyć należy, że – w ocenie sądu – stanowisko skarżących nie jest w pełni uzasadnione. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy podatkowej, podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 2) ustawy podatkowej, podstawę opodatkowania stanowi dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa. Przy czym, w myśl art. 4 ust. 2 ww. ustawy, powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się. Natomiast w myśl art. 5 ust. 1 ustawy podatkowej, rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie: 1) od gruntów: a) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków – [...] zł od 1 m2 powierzchni, b) pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych – [...] zł od 1 ha powierzchni, c) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego – [...] zł od 1 m2 powierzchni, 2) od budynków lub ich części: a) mieszkalnych – [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej – [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, c) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym – [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, d) związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń – [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, e) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego – [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Należy przy tym zwrócić uwagę, że zgodnie z treścią art. 20 ust. 1 ustawy podatkowej górne granice stawek kwotowych określone w art. 5 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 19 pkt 1, obowiązujące w danym roku podatkowym ulegają corocznie zmianie na następny rok podatkowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego. W myśl ust. 2 przedmiotowego przepisu ustawy, minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", górne granice stawek kwotowych na każdy rok podatkowy z uwzględnieniem zasady określonej w ust. 1, zaokrąglając je w górę do pełnych groszy. Ustęp trzeci omawianego art. 20 stanowi, że wskaźnik cen, o którym mowa w ust. 1, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" w terminie 20 dni po upływie pierwszego półrocza. Zgodnie z treścią pkt 2 lit. e) obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 7 sierpnia 2013 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2014 r. górna granica stawki kwotowej na rok 2014 określona w art. 5 w ust. 1 w pkt 2 lit. e ustawy podatkowej wynosi 7,73 zł. Spór w niniejszej sprawie ma związek z opodatkowaniem należącego do skarżących budynku, który do 2008 roku był wykorzystywany przez nich w prowadzonej wówczas działalności gospodarczej (dalej jako: "sporny budynek", "przedmiotowy budynek"). Zaznaczyć przy tym należy, że fakt oraz data zakończenia prowadzenia przez skarżących działalności gospodarczej pozostają niesporne w niniejszej sprawie. Oznacza to, że w okresie którego dotyczy niniejsza sprawa (tj. w roku 2014), przedmiotowy budynek dawnej piekarni nie był związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Uzasadniając sposób opodatkowania przedmiotowego budynku organ podatkowy drugiej instancji zasadnie podnosi, że organy podatkowe są związane danymi ujawnionymi w ewidencji gruntów i budynków. Wynika to z przepisu art. 21 ust. 1 Ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne. Zgodnie z jego treścią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Stanowisko takie zostało wyrażone w wielu orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z 13 stycznia 2015 roku w sprawie sygn. akt II FSK 3108/12) sąd ten wskazał, że organ podatkowy przy wymiarze podatku od nieruchomości związany jest zawartymi w ewidencji gruntów i budynków informacjami o przeznaczeniu gruntów i danych tych nie może korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego (np. na podstawie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej), bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie. Zatem, zdaniem sądu, w pełni uzasadnione i zgodne z prawem było zakwalifikowanie przez organy podatkowe spornego budynku dawnej piekarni, dla potrzeb podatku od nieruchomości, jako budynku. "pozostałego". Należy bowiem wskazać, że w rejestrze budynków prowadzonym przez prezydenta rodzaj spornego budynku został oznaczony jako "budynki handlowo usługowe". Taki zapis w rejestrze budynków był ujawniony według stanu tej ewidencji na dzień 28 lipca 2015 roku. Identyczny z nim był zapis danych w ewidencji gruntów i budynków na dzień 1 stycznia 2013 roku. Co oznacza, że także w roku 2014 w ewidencji była ujawniona ww. funkcja przedmiotowego budynku (wypis z rejestru budynków sporządzony według stanu na dzień 28 lipca 2015 roku k. 244 akt postępowania podatkowego– segregator, pismo Wydziału Udostępniania Danych Ewidencji Gruntów i Budynków Biura Geodezji i Katastru rzędu Miasta W. z [...] lipca 2015 roku k. 246 akt postępowania podatkowego - segregator). W związku z tak jednoznacznymi danymi co do rodzaju spornego budynku ujawnionymi w rejestrze budynków nie ma podstaw do przyznania racji skarżącym, że budynek ten powinien zostać opodatkowany według stawki właściwej dla budynków mieszkalnych. Słusznie zatem zostało podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że taka funkcja budynku, jako sprzeczna z danymi w ewidencji nie mogła zostać uwzględniona Dodatkowo – za organem odwoławczym należy wskazać – że podnoszona przez skarżących funkcja mieszkalna przedmiotowego budynku nie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy i jednocześnie wobec niespornej okoliczności, że w 2014 roku skarżący nie prowadzili działalności gospodarczej i nie wykorzystywali tego budynku dla potrzeb prowadzenia tej działalności, nie ma podstaw do opodatkowania tego budynku według stawki dla budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. W konsekwencji w pełni uzasadnione jest stanowisko organów podatkowych (zarówno pierwszej instancji, jak i organu odwoławczego), które dla opodatkowania przyjęły stawkę właściwą dla budynków "pozostałych", ustaloną w uchwale Rady W. z [...] listopada 2013 roku nr [...] na kwotę [...] zł. Zauważyć przy tym należy, że przedmiotowa stawka nie przekracza górnej stawki kwotowej podatku określonej w przepisach powołanych we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia. W ocenie sądu nie jest jednak w pełni prawidłowe stanowisko organów podatkowych w zakresie opodatkowania spornego budynku dawnej piekarni. W świetle treści obu decyzji wydanych w niniejszej sprawie, tak akcentowane przez organ odwoławczy (podobnie jak przez organ pierwszej instancji) związanie danymi ujawnionymi w ewidencji gruntów i budynków zostało – w ocenie sądu – potraktowane wybiórczo przez organy podatkowe. Należy bowiem wskazać, że związanie organów podatkowych danymi z ewidencji, wynikające z treści przepisu art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, nie dotyczy wyłącznie ujawnionego w tej ewidencji funkcji (przeznaczenia) budynku. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 lipca 2014 roku w sprawie sygn. akt II FSK 2565/12 stwierdzając, że dane zawarte w ww. ewidencji można podzielić na dwie kategorie, wskazał, że pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy. Do kategorii tej można zaliczyć – wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym orzeczeniu – dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków. Zatem – jak wynika z treści powyższego orzeczenia, z którym sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni się zgadza - bezwzględnie związanie danymi z ewidencji gruntów i budynków dotyczy także powierzchni budynków. Jak wynika z treści decyzji organu pierwszej instancji, dla potrzeb opodatkowania, w odniesieniu do spornego budynku dawnej piekarni została przyjęta powierzchnia 1 079,80 m2 (por. strona 7 decyzji organu pierwszej instancji k. 358 akt postępowania podatkowego–segregator). Utrzymanie w mocy powyższej decyzji, oznacza, że organ odwoławczy zaakceptował przyjętą przez prezydenta powierzchnią spornego budynku. Tymczasem materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie wskazuje, że powierzchnia budynku dawnej piekarni jest inna niż przyjęta przez organy podatkowe. Jak wynika z załączonego do akt ww. wypisu z rejestru budynków i pisma z 28 lipca 2015 roku budynek dawnej piekarni według danych ujawnionych na 1 stycznia 2014 roku miał powierzchnię 670 m2. Zatem w postępowaniu podatkowym w zakresie podatku od nieruchomości za rok 2014 organy podatkowe były związane danymi ujawnionymi w rejestrze budynków, także co do powierzchni użytkowej spornego budynku dawnej piekarni. W ocenie sądu właśnie taka – wynikająca z rejestru budynków – powierzchnia 670 m2 powinna zostać uwzględniona przy ustaleniu zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2014 rok. W ocenie sądu nie są natomiast zasadne wszelkie inne argumenty podnoszone przez skarżących kwestionujących decyzję organu odwoławczego. W szczególności dla ustalenia podatku od nieruchomości nie ma znaczenia okoliczność braku do stępu do drogi publicznej nieruchomości będącej w użytkowaniu wieczystym skarżących. Zdaniem sądu nie również podstaw do kwestionowania decyzji organu odwoławczego w pozostałym zakresie, dotyczącym opodatkowania gruntu i budynku mieszkalnego. Zauważyć przy tym należy, że ten zakres opodatkowania nie był kwestionowany przez skarżących. Decyzja organu odwoławczego została uchylona w całości z uwagi na sposób jej zredagowania. W decyzji SKO nie zostały wyodrębnione części odnoszące się do pozostałych przedmiotów opodatkowania. W konsekwencji, z uwagi na uchybienia wskazane we wcześniejszej części uzasadnienia, zaskarżona decyzja organu odwoławczego została uchylona na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) ppsa, o czym orzeczono w punkcie 1) sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w punkcie 2) sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ppsa. Kwotę 302 zł zasądzoną na rzecz skarżących z tego tytułu stanowi uiszczony przez nich wpis od skargi.