III SA/Wa 1378/11

PostanowienieWSA w Warszawie2012-01-17

Skład orzekający: Anna Wesołowska

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy w świetle art. 2 ust 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki przewidzianej dla budynków pozostałych?
Ratio decidendi
Postępowanie sądowe zostało zawieszone na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 PPSA, ponieważ rozstrzygnięcie sprawy zależało od wyniku innego postępowania przed NSA, w którym rozstrzygane było zagadnienie prawne dotyczące opodatkowania garaży w budynkach wielorodzinnych. Wykładnia przepisów prawa dokonana przez NSA w tej sprawie będzie miała wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.
Stan faktyczny
Skarżący A. P. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. dotyczącą ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. Skarżący zarzucił błędną wykładnię przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, skutkującą zastosowaniem niewłaściwej stawki podatku dla miejsca garażowego w budynku mieszkalnym.
Rozstrzygnięcie
Postanowiono zawiesić postępowanie sądowe.

Pełny tekst orzeczenia

Dnia 17 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska, , po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku do nieruchomości za 2010r. postanawia zawiesić postępowanie sądowe Pan A. P. ("Skarżący"), pismem z dnia 6 marca 2011 r., wniósł do tutejszego sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2011r., wydaną w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010r. Skarżący zarzucił decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest przepisów art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 95 poz. 613 ze zm.), dalej jako "u.p.o.l.", poprzez błędną wykładnię skutkującą przyjęciem uznanie, że do opodatkowania miejsca garażowego w budynku mieszkalnym zastosowanie będzie mieć stawka podatku od nieruchomości przewidziana dla budynków pozostałych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Postępowanie sądowe należało zawiesić. Sąd z urzędu wziął pod uwagę, że postanowieniem z dnia 28 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 535/10 Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości to jest: "Czy w świetle art. 2 ust 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121 poz. 844 ze zm.) garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit e tej ustawy?" Na wstępie Sąd zauważył, że stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270, z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w postępowaniu zawieszonym. W takim przypadku w sprawie sądowoadministracyjnej pojawia się tak zwana kwestia prejudycjalna, czyli przeszkoda, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Sąd zauważył ponadto, że stosownie do treści art. 187 § 2 p.p.s.a. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego jest w danej sprawie wiążąca. Jednakże, uchwała, poza mocą indywidualnie wiążącą w określonej sprawie, wywołuje również pośrednie skutki prawne w odniesieniu do innych postępowań sądowoadministracyjnych. Składy sędziowskie podczas orzekania w sprawach o tożsamym stanie faktycznym i prawnym powinny uwzględniać wyrażoną w niej wykładnię przepisów prawa dopóki nie zostanie ona zmieniona inną uchwałą. Pogląd ten wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 lutego 2008 r. sygn. akt I OSK 254/07. Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej Sąd stwierdził, że zagadnienie prawne przedstawione do rozstrzygnięcia poszerzonemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego jest analogiczne, jak to wymagające rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, zatem wykładnia przepisów prawa, która zostanie dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyniku pytania prawnego postawionego w sprawie o sygn. akt II FSK 535/10 będzie miała wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Wobec powyższego, na mocy art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 28.07.2026. · Źródło