III SA/Wa 138/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Trochim - Tuchorska, , po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2014r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia oraz rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zwrócić J. G. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 30 zł (słownie: trzydzieści złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Skarżący J.G. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z [...] listopada 2014r. w przedmiocie odmowy umorzenia oraz rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn. Jednocześnie Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy. Tytułem wpisu od skargi Skarżący uiścił 30 zł. W piśmie z 8 kwietnia 2014r. pełnomocnik Skarżącego złożył oświadczenie o cofnięciu przedmiotowej skargi. Z uwagi na niezłożenie urzędowego formularza PPF, referendarz sądowy zarządzeniem z 22 kwietnia 2015r. pozostawił wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a." skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym. Cofnięcie skargi może mieć zarówno formę pisemną, jak i ustną złożoną do protokołu rozprawy (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 159). Z powołanego przepisu wynika, że Sąd rozpoznający wniosek strony skarżącej w przedmiocie cofnięcia skargi dokonuje w określonych granicach merytorycznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd ten musi mieć na względzie by cofnięcie skargi nie zmierzało do obejścia prawa, jak również by wskutek cofnięcia skargi nie pozostały w obrocie prawnym akty lub czynności dotknięte wadą nieważności. Sąd rozpoznając wniosek strony skarżącej o cofnięciu skargi nie stwierdził, aby w sprawie wystąpiły przesłanki wyłączające skuteczność cofnięcia skargi, o których mowa w art. 60 p.p.s.a. W związku z tym, stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w związku z art. 60 p.p.s.a. zasadne było umorzenie postępowania sądowego. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.