III SA/Wa 1380/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA Sylwester Golec, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi R. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz R. Z. kwotę 119,20 zł (sto dziewiętnaście złotych dwadzieścia groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie z art. 233 § 1 pkt 1, art. 13 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8 z 2005 r., poz. 60 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa), art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 121 z 2006 r., poz. 844 ze zm., dalej ustawa o opłatach), po rozpatrzeniu odwołania R. i S. Z. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy R. z [...] lutego 2007 r., ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za rok 2007 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: SKO) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. SKO wyjaśniło, iż z akt sprawy wynika, że decyzją z [...] lutego 2007 r. Burmistrz R. ustalił wysokość zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości z tytułu posiadania przez Skarżącą z mężem nieruchomości w miejscowości N. Z. Wysokość zobowiązania określono na 100 zł - budynek mieszkalny o pow. 12 m2 i grunt pozostały 620 m2. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Skarżąca z mężem stwierdzając, że decyzja uchybia precyzyjnemu rozstrzygnięciu jakie winno się znajdować w decyzjach podatkowych i strona może mieć problem ze stwierdzeniem czytelności i prawidłowości przedmiotowej decyzji. SKO nie uwzględniło argumentów odwołania, wyjaśniając, iż zaskarżona decyzja wskazuje powierzchnię gruntów i budynków podlegających opodatkowaniu, stawkę podatkową i kwotę podatku a także podstawę prawną decyzji. Rozstrzygnięcie jest zatem dostatecznie precyzyjne. Powierzchnia gruntów i budynków nie uległa zmianie w porównaniu z wykazem nieruchomości z 2002 r. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, podstawę wymiaru podatków są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. W aktach sprawy brak jest informacji, iżby ktokolwiek kwestionował zapisy w ewidencji gruntów przed organami nadzoru geodezyjnego i kartograficznego. Wysokość podatku obliczono w oparciu o stosowną uchwałę Rady Miejskiej w R. SKO nie jest uprawnione do zmiany stawek podatkowych ustalonych taką uchwałą. Ponieważ stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego nie zmienił się, nie wezwano strony do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. Z. wniosła o uchylenie decyzji SKO w całości oraz zasądzenie od kwoty wpisu sądowego oraz kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Skarżąca podniosła, że decyzja uchybia precyzyjnemu rozstrzygnięciu jakie winny się znajdować w decyzjach podatkowych oraz zarzuciła naruszenie art. 200 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoją wcześniejszą argumentację i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Skarga zasługuje na uwzględnienie. Wyjaśnić należy, że wymiar podatków od nieruchomości powinien być dokonany na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, o czym stanowi art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Taki pogląd wynika z przyjętego orzecznictwa (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 18 maja 1994 r., III SA 1685/93, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995 r., SA/Wr 1703/94). Dane wynikające z ewidencji gruntów lub budynków mogą być oczywiście zakwestionowane w toku postępowania, a wynikające z nich domniemanie zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy może być obalone, jednakże strona kwestionująca zgodność danych wynikających z ewidencji gruntów ze stanem faktycznym powinna wykazać w odpowiednim trybie, na czym ta niezgodność polega, w szczególności, czy chodzi o powierzchnię, czy o osobę władającego, czy o umiejscowienie określonej działki w takim a nie innym obrębie, czy o jeszcze jakieś inne dane. Mając powyższe na względzie należy zauważyć, że jeżeli w decyzji o podatku od nieruchomości nie wskazano nieruchomości, której dotyczy decyzja, to nie ma możliwości ani skontrolowania prawidłowości wysokości podatku za daną nieruchomość (bo podatnik może nie wiedzieć, której nieruchomości dotyczy podatek), ani – w konsekwencji – strona nie ma możliwości zweryfikowania danych wynikających z ewidencji gruntów. Należy zauważyć, że w sytuacji braku prawidłowego oznaczenia przedmiotu decyzji, jak ma to miejsce w przypadku kwestionowanej decyzji Burmistrza, nie można mówić o rozstrzygnięciu sprawy co do istoty, czyli o jednym z niezbędnych elementów decyzji, ponieważ nie wiadomo, czego rozstrzygnięcie to dotyczy. Z treści decyzji Burmistrza Miasta I Gminy R. z [...] lutego 2007 r. Nr [...], doręczonej stronom postępowania i złożonej przez pełnomocnika Skarżącej na rozprawie do akt sprawy kopii decyzji, która została doręczona podatnikom (za okazaniem oryginału) wynika, że w decyzji tej nie oznaczono nieruchomości, która została opodatkowana: organ poinformował jedynie o adresie nieruchomości: S.Z.. Takie oznaczenie nieruchomości, od której organ naliczył podatek nie mogło być uznane przez Sąd, kontrolujący zgodność z prawem rozstrzygnięcia, za wystarczające. W aktach podatkowych natomiast znajduje się decyzja z prawidłowym oznaczeniem nieruchomości tj. wskazaniem nazwy miejscowości oraz numerem ewidencyjnym działki: [...]. Jednakże, co wykazał pełnomocnik Skarżącej na rozprawie decyzja z pełnym oznaczeniem nieruchomości nie została doręczona podatnikom. Należy zauważyć w tej sytuacji, że decyzja podatkowa wywołuje skutki prawne dopiero od daty jej doręczenia. W orzecznictwie NSA wyrażono także pogląd, że data doręczenia decyzji jest faktyczną datą jej wydania, natomiast "data wydania" jest w istocie datą sporządzenia decyzji. Z tego względu decydujące znaczenie ma treść decyzji doręczonej stronom, a nie treść tej decyzji znajdująca się w aktach podatkowych. Jeżeli natomiast chodzi o zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art... 200 Ordynacji podatkowej to uprawnione jest stanowisko SKO, że zwolnione było od wyznaczenia Skarżącej siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, albowiem zgodnie z art. 200 § 2 Ordynacji podatkowej terminu tego nie wyznacza się, w przypadku zastosowania art... 165 § 5, czyli w sytuacji gdy ustalenia zobowiązań podatkowych dokonuje się corocznie, jeżeli stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie. Sprawa dotyczyła ustalenia podatku od nieruchomości, który ustalany jest corocznie, a stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie. Mając na względzie powyższe, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.