III SA/Wa 1385/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. w G. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za miesiące od grudnia 2016 r. do marca 2017 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Z. w G., dalej zwany: "Skarżącym" lub "Stroną", pismem z dnia 26 kwietnia 2018 r., wniósł skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2018 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za miesiące od grudnia 2016 r. do marca 2017 r. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż należność określona zaskarżoną decyzją jest bardzo duża w stosunku do możliwości finansowych Strony. Taki wydatek nie został przewidziany w planie finansowym jednostki, zatem jego realizacja stanowiłaby naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Skarżący wyjaśnił, że nie dysponuje żadnymi wolnymi środkami, które mogłyby być zabezpieczone na poczet ewentualnych zobowiązań z tytułu wpłat na PFRON w wysokości 34.126 zł. Zaplanowane wydatki osobowe, na które składają się wynagrodzenia z pochodnymi, szkolenia, zapomogi i inne świadczenie rzeczowe dla pracowników kształtują się na poziomie 93 – 94 % sumy wydatków. Pozostałe 6 – 7 % to wydatki rzeczowe (około 500 tyś. zł), z których blisko 60 % stanowi zakup energii. Z pozostałej części budżetu finansowane są zakupy materiałów (biurowych, środków czystości, czasopism), pomocy naukowych i usług w tym usług remontowych. Skarżący nie ma możliwości wygospodarowania spornej kwoty bez uszczerbku dla realizacji swoich ustawowych zadań, jak i zadań publicznych Powiatu G. Kwota 34.126 zł tytułem zobowiązań wobec PFRON nie została przewidziana w planie finansowym na 2018 r., gdyż w dacie tworzenia planu te zobowiązania nie były jeszcze ostatecznie ustalone. Do wniosku Skarżący załączył Zarządzenie Dyrektora Z. w G. z dnia 17 lutego 2016 r., w sprawie sporządzenia i zatwierdzenia planu finansowego, plan wydatków i dochodów na 2016 r., Zarządzenie Dyrektora Z. w G. z dnia 25 stycznia 2017 r. w sprawie sporządzenia i zatwierdzenia planu finansowego, Zarządzenie Dyrektora Z. w G. z dnia 5 lutego 2018 r. w sprawie sporządzenia i zatwierdzenia planu finansowego, plan wydatków i dochodów w 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a." - sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć przy tym należy, iż przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może być jedynie szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku strony skarżącej, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 496/2004). Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji, podnosząc, iż kwota wskazana w zaskarżonej decyzji nie została uwzględniona w planie finansowym jednostki, co oznacza iż realizacja tego wydatku stanowiłaby naruszenie dyscypliny finansów publicznych. W ocenie Sądu, w świetle powołanego wyżej przepisu prawa i uzasadnienia wniosku Strony zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, iż Strona jest specyficzną instytucją działającą na podstawie i w granicach określonych przepisami prawa. Strona jest bowiem związana planem finansowym ustalanym przez jednostkę samorządu terytorialnego, której podlega, nie posiada własnych środków, a jedynie kwoty subwencji oświatowych i środki własne powiatu, które zostały przekazane jej na realizację planu finansowego. Natomiast powiat, który finansuje działalność Strony jest zobowiązany dysponować środkami zgodnie uchwałą budżetową. W związku z powyższym jego swoboda w dysponowaniu środkami pieniężnymi jest znacznie ograniczona i odmienna niż w przypadku przedsiębiorstw prywatnych działających w ramach swobody działalności gospodarczej. Przekazanie Stronie przez powiat dodatkowych środków na uiszczenie spornej należności chociażby z rezerwy ogólnej budżetu, mogłoby spowodować konieczność zmniejszenia środków m.in. na realizację zadań publicznych, a w perspektywie ograniczenie wykonywania niezbędnych zadań należących do kompetencji powiatu i destabilizację jego sytuacji finansowej. W ostatecznym rozrachunku to mieszkańcy powiatu zostaliby zatem dotknięci w znacznej mierze koniecznością zmniejszenia środków na realizację zadań publicznych, bądź odstąpieniem od realizacji tych zadań przez jednostkę samorządu terytorialnego. Jak wynika natomiast z dołączonych do wniosku dokumentów Strona w okresie, którym została wydana zaskarżona decyzja nie dysponowała żadnymi wolnymi środkami, które mogłyby być zabezpieczone na poczet ewentualnych zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w wysokości 34.126 zł. Mając zatem na względzie konieczność przestrzegania przez Stronę i finansujący ją powiat dyscypliny finansów publicznych oraz brak nadwyżek budżetowych, którymi Strona mogłaby samodzielnie dysponować uznać należy, iż Strona nie ma możliwości wygospodarowania spornej kwoty, bez uszczerbku dla realizacji swoich ustawowych zadań, jak i zadań publicznych Powiatu G. Oceny Sądu nie zmienia argumentacja wyrażona w postanowieniu Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2018 r. Nr [...], wydanym w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.