III SA/Wa 1387/09

Referendarz Sądowy Marcin Piłaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 11 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych albo ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (art. 245 § 3 u.p.p.s.a.) i następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów utrzymania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Jeżeli skarżący zamierza skorzystać z instytucji prawa pomocy powinien uprawdopodobnić okoliczności, od zaistnienia których zależy możliwość skorzystania przez Sąd z tej instytucji, natomiast Sąd jest zobowiązany do analizy przedstawionych materiałów, także z uwzględnieniem zasad logicznego myślenia i doświadczenia życiowego. J. D., dalej jako skarżący, wnioskiem z 13 lipca 2009 r., zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych, ponieważ "(...) jego sytuacja materialna uniemożliwia dochodzenie praw przed sądem (..)". W wykonaniu wezwania referendarza sądowego z 20 sierpnia 2009 r. skarżący nadesłał wypełniony formularz PPF, w którym ponowił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wskazał, ze decyzja o jego odpowiedzialności, jako członka zarządu, jest niezasadna, ponieważ skarżący złożył wniosek o wszczęcie postępowania upadłościowego we właściwym czasie. Nadto skarżący wyjaśnił, że jego sytuacja majątkowa jest trudna, ponieważ nie posiada mieszkania, majątku, nawet samochodu. Jego miesięczne wydatki nie pozwalają mu na spłatę alimentów dla uczącej się córki. Skarżący wskazał, że uzyskuje co miesiąc, kwotę 7000,- zł brutto, mieszka w wynajętym mieszkaniu – na które przeznacza 1500,- zł, spłaca kredyty w wysokości 1400,- zł miesięcznie. Referendarz sądowy wskazuje skarżącemu, że stwierdzenie wystąpienia przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy wymaga zestawienia wysokości środków, jakimi strona dysponuje z wysokością kosztów, do których poniesienia jest zobowiązana na danym etapie postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2005 r., II FZ 781/05).. Ciężar wykazania przesłanek, o których mowa wyżej spoczywa na stronie skarżącej. Ocena przytoczonych przez nią okoliczności należy natomiast do Sądu (por. postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2005 r., FZ 760/04). Zestawienie wysokości środków, które ma do dyspozycji skarżący, z wysokością wymaganych kosztów sądowych prowadzi do wniosku, że uiszczenie wpisu od skargi nie uniemożliwia skarżącemu zaspokajania bieżących potrzeb życiowych. Na obecnym etapie postępowania na skarżącym ciąży obowiązek zapłaty wpisu od skargi w wysokości – po częściowym uiszczeniu wpisu – 400,- zł. Okoliczność na którą powołuje się skarżący, tj. obowiązek regulowania należności z tytułu kredytu, nie korzysta z pierwszeństwa realizacji przed obowiązkiem ponoszenia kosztów postępowania w sprawie. Fakt uiszczania należności z tytułu alimentów, ze względu na zadeklarowaną wysokość środków w dyspozycji skarżącego, nie zmienia oceny jego zdolności ponoszenia kosztów postępowania. Jednocześnie referendarz sądowy wskazuje, że w sprawie nie są wymagalne inne koszty postępowania, niż należności z tytułu wpisu, dlatego rozpoznawania zdolności – potencjalnej – ich ponoszenia przez skarżącego, jest zbędne. Fakt ten nie pozbawia skarżącego prawa do wystąpienia z wnioskiem o prawo pomocy, jeśli inne koszty postępowania wystąpią w sprawie. Mając powyższe na uwadze, referendarz sądowy, na podstawie art. 243 §1 w związku z art. 245 § 1 i § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 u.p.p.s.a. zadecydował, jak w sentencji.