III SA/Wa 1388/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, Sędzia WSA Jerzy Płusa, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2007 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa K. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w W., na podstawie art. 127 § 2, art. 138 § 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zmianami; powoływanej dalej jako: "Kpa"), oraz art. 18 i art. 64e ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity - Dz. U. z 2005 roku Nr 229, poz. 1954 z późn. zmianami; powoływanej dalej jako: "u.p.e.a.") utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] marca 2007 r. w sprawie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych powstałych w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego w celu egzekucji zaległości w podatku od towarów i usług za okresy kwiecień-październik 2006r. Z akt sprawy wynika, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec majątku Przedsiębiorstwa [...] z siedzibą w W. Pismem z dnia 12 stycznia 2007 r. zarządca komisaryczny reprezentujący przedsiębiorstwo, wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz o umorzenie kosztów egzekucyjnych wynikających z wystawionych przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. tytułów wykonawczych obejmujących zaległości w podatku od towarów i usług za okres styczeń-październik 2006 r. Wskazał, iż drastyczne zmniejszenie wpływów ze sprzedaży oraz zbieg egzekucji spowodował brak możliwości zaspokojenia wierzyciela należności podatkowych. Ponadto stwierdził, iż jedynym możliwym sposobem spłaty zobowiązań przedsiębiorstwa jest sprzedaż należących do niego nieruchomości, a środki ze sprzedaży zostaną przeznaczone na spłatę wierzycieli. Jego zdaniem kwota uzyskana ze zbycia nieruchomości nie pozwoli na uiszczenie w całości należności głównej oraz odsetek i dodatkowo kosztów egzekucyjnych, a poniesienie kosztów egzekucyjnych będzie dla Przedsiębiorstwa dużym uszczerbkiem finansowym i w znacznym stopniu ograniczy spłatę pozostałych wierzycieli. Podnosząc opisane wyżej okoliczności, pełnomocnik wnioskował o umorzenie kosztów egzekucyjnych z uwagi na nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku oraz z uwagi na brak możliwości poniesienia kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla sytuacji finansowej Przedsiębiorstwa. Organ egzekucyjny umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie umorzenia kosztów postępowania egzekucyjnego prowadzonego dla zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące I, II i III 2006 roku. ze wyglądu na wcześniejsze wyegzekwowanie kosztów egzekucyjnych. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. postanowieniem z dnia [...] marca 2007r. odmówił umorzenia kosztów egzekucyjnych postępowania egzekucyjnego prowadzonego w związku z zaległościami w podatku od towarów i usług za miesiące IV- X 2006 roku. W uzasadnieniu organ egzekucyjny wskazał, iż nie dopatrzył się spełnienia, żadnego z warunków, wymienionych w art. 64 e § 2 u.p.e.a., który stanowiłby przesłankę umorzenia kosztów egzekucyjnych. W wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego stwierdził, iż nie zachodzi przesłanka nieściągalności od zobowiązanego dochodzonego obowiązku oraz, że stan ekonomiczny zobowiązanego, także z uwagi na planowane dochody ze zbycia majątku nieruchomego, nie wskazuje na to, iż poniesienie kosztów egzekucyjnych stanowić będzie znaczny uszczerbek dla jego sytuacji finansowej. Organ egzekucyjny stwierdził znaczną poprawę sytuacji finansowej Przedsiębiorstwa porównując dane zawarte w deklaracji CIT-2 za XI 2006 roku (strata wyniosła 8.329.714,19 zł) oraz dane zawarte w zeznaniu rocznym CIT-8 za 2005 rok (strata wyniosła 20.385.632,90 zł). Wskazał na utrzymywanie przez Przedsiębiorstwo wysokich obrotów w przedziale od 1.314.920,00 do 3.080.565,00 zł. Biorąc pod uwagę poziom uzyskiwanych przez Przedsiębiorstwo obrotów oraz fakt, że uzyskane w wyniku planowanego zbycia nieruchomości środki mają w znacznym stopniu pokryć jego zobowiązania, uznał iż Przedsiębiorstwo będzie w stanie uiścić należne koszty egzekucji i nie wpłynie to w sposób znaczący na możliwość prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Organ egzekucyjny powołał się również na fakt, że kwota zaległości podatkowej wraz z odsetkami w podatku od towarów i usług wyniosła na dzień 12 marca 2007 roku - 3.380.825,71 złotych, a koszty egzekucyjne będące przedmiotem wniosku stanowiące wartość 57.219,41 zł, do dnia wydania zaskarżonego postanowienia zostały w znacznej części uregulowane i ograniczają się do nie uiszczonej sumy 7.689,89 zł. Organ egzekucyjny nie stwierdził też przesłanki ważnego interesu publicznego, gdyż ustalony stan faktyczny pozwalał przypuszczać, iż uiszczenie kwoty należnych kosztów egzekucji, nie wpłynie na możliwość dalszego prowadzenia działalności gospodarczej przez Przedsiębiorstwo. Na powyższe rozstrzygnięcie pełnomocnik zobowiązanego wniósł zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w W. Wskazał, iż fakt poprawy sytuacji finansowej Przedsiębiorstwa nie stanowi przesłanki przemawiającej za odmową umorzenia kosztów, gdyż przedsiębiorstwo nadal wykazuje stratę i nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez uszczerbku dla swojej trudnej sytuacji finansowej. Podniósł, iż wykazywana strata stanowi wielokrotność obrotu i każde dodatkowe ciężary wpływają zasadniczo na możliwość poprawy sytuacji finansowej a co za tym idzie na sam byt przedsiębiorstwa. Ponadto istnieją inne znacznej wysokości zobowiązania przedsiębiorstwa, a obciążenie przedsiębiorstwa dodatkowo kosztami egzekucyjnymi ograniczy w znacznym stopniu spłatę pozostałych wierzycieli. Skarżący zarzucił brak dokonania prawidłowych ustaleń dotyczących przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku. Ponadto wskazał na obecną sytuację finansową Przedsiębiorstwa, niosącą niebezpieczeństwo zaprzestania działalności gospodarczej, co stoi w sprzeczności z ważnym interesem publicznym w postaci ochrony miejsc pracy. W związku z wezwaniem o przekazanie informacji mogących mieć znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego i sytuacji finansowej Przedsiębiorstwa, pełnomocnik zobowiązanego przesłał pismo z dnia 14 maja 2007 roku. Wskazał, że zaległe zobowiązania przedsiębiorstwa z tytułu podatków, ceł, ubezpieczeń społecznych i innych świadczeń na koniec marca 2007 roku wynosiły łącznie ponad 66 mln. (w tym tylko ok. 16 mln. to należności z tytułu danin państwowych). Zmniejszenie straty w 2006 roku w porównaniu z rokiem 2005 spowodowane było wprowadzeniem drastycznych oszczędności i znacznym obniżeniu kosztów. Przedsiębiorstwo praktycznie nie prowadziło działalności produkcyjnej. Obroty w przedziale od 1.314.920 zł do 3.080.656 zł stanowiły 10 % przewidywanego planu i jak na działalność przedsiębiorstwa obroty te były znikome. W dniu 4 maja 2007 roku Przedsiębiorstwo podpisało umowę sprzedaży nieruchomości. Zgodnie z tą umową nabywca B. [...] S.A. zapłacił cenę w wysokości 60.500.000,00 zł. Kwota ta nie wystarcza na pokrycie wszystkich zobowiązań Przedsiębiorstwa. Spłata całości zadłużenia stanowi bardzo poważne obciążenie, a wszelkie dodatkowe koszty i ciężary dodatkowo w istotny sposób obciążają finanse przedsiębiorstwa i zagrażają jego dalszej egzystencji. Priorytetem jest utrzymanie stanu zatrudnienia oraz wznowienie produkcji, co stanowi gwarancję spłaty zobowiązań. Jako potwierdzenie sytuacji finansowej pełnomocnik zobowiązanego dołączył sprawozdanie F-01 za I kw. 2007, deklaracje VAT-7, CIT-8, AKC, rachunek zysków i strat za rok 2006, bilans za 2006 rok. Dyrektor Izby Skarbowej w W. po przeanalizowaniu akt sprawy stwierdził, że zarzuty dotyczące braków w prowadzonym postępowaniu dowodowym związane z nierozpatrzeniem wszystkich przesłanek umorzenia kosztów egzekucyjnych są nieuprawnione. Jego zdaniem Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. dokonał właściwej oceny materiału dowodowego dotyczącego sytuacji finansowej spółki. Dokumenty uznane za dowody w sprawie pozwoliły na określenie sytuacji ekonomicznej przedsiębiorstwa. Pisma uzyskane w ramach postępowania odwoławczego, przesłane w odpowiedzi na wezwanie do wskazania aktualnej sytuacji finansowej Przedsiębiorstwa oraz przekazania danych, czy wystąpiły nowe okoliczności dotyczące pogorszenia sytuacji ekonomicznej, nie wniosły takich informacji, które skutkowałyby koniecznością przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Kopie dokumentów (sprawozdania F-01 za I kw. 2007, deklaracji VAT-7, CIT- 8, AKC, rachunku zysków i strat za rok 2006, bilansu za 2006 rok), nie wniosły istotnych informacji co do stanu faktycznego sprawy, nie wskazywały na taką zmianę sytuacji ekonomicznej Przedsiębiorstwa, która powodowałaby niemożność uiszczenia kosztów egzekucyjnych. Zdaniem organu odwoławczego zobowiązany nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych, natomiast uiszczenie kwoty stanowiącej wartość – ok. 7.689 zł, w odniesieniu do obrotów i ogólnej sumy zadłużenia firmy, nie miało decydującego znaczenia dla jej sytuacji finansowej. Wskazał, że z uwagi na dokonaną sprzedaż nieruchomości Przedsiębiorstwa nie można przyjąć, iż jego sytuacja finansowa uległa pogorszeniu. Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie dopatrzył się również nieprawidłowości w ocenie przesłanki istnienia ważnego interesu publicznego dokonanej przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W., zgodnie z którą okoliczności przedstawione przez stronę w sprawie nie przemawiają za umorzeniem kosztów z uwagi na ważny interes publiczny. Organ odwoławczy zwrócił, uwagę iż orzeczenie w przedmiocie kosztów egzekucyjnych należy do organu administracji, który może ale nie musi umorzyć tych kosztów. Odmowa umorzenia kosztów nie narusza prawa zarówno wtedy, gdy wystąpiły przesłanki ich umorzenia, jak i wtedy, gdy nie miały one miejsca. Uznaniowość dotyczy zarówno oceny występowania samych przesłanek, jak i podjęcia decyzji o zastosowaniu omawianej instytucji umorzenia kosztów egzekucyjnych. Wobec tego, iż w sprawie nie stwierdzono naruszenia przepisów dotyczących prowadzenia postępowania, Dyrektor Izby Skarbowej uznał prawidłowość zaskarżonego postanowienia wydanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. Pełnomocnik strony w skardze z dnia 4 lipca 2007 r. wniósł o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2007 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 7 § 1 i 77 Kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i nieuwzględnienie wszystkich okoliczności przemawiających za umorzeniem kosztów postępowania egzekucyjnego oraz art. 64e u.p.e.a., poprzez niewłaściwą ocenę sytuacji finansowej podmiotu oraz dowolnej i błędnej wykładni powyższego artykułu. W ocenie pełnomocnika Przedsiębiorstwo wykazało w sposób niebudzący wątpliwości, iż nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej. Podkreślił, że Przedsiębiorstwo jest w trakcie postępowania naprawczego i praktycznie nie prowadzi działalności produkcyjnej. Zaległe zobowiązania Przedsiębiorstwa z tytułu podatków, ceł, ubezpieczeń społecznych innych świadczeń na koniec marca 2007 roku wynosiły łącznie ponad 66 milionów zł, w tym około 16 milionów na daniny państwowe. Pełnomocnik strony oznajmił, że z załączonych deklaracji (deklaracja VAT -7,: deklaracja CIT-8, Deklaracja AKC) wynika, że Przedsiębiorstwo praktycznie nie prowadzi działalności produkcyjnej przez co wykazuje permanentną stratę ze sprzedaży, która na koniec marca 2007 roku wyniosła ponad 2 min zł. (F-01 za I kw. 2007). Zmniejszenie straty w 2006 roku w porównaniu z rokiem 2005 spowodowane jest wprowadzeniem drastycznych oszczędności i znacznym obniżeniu kosztów. Podniósł, że dla potwierdzenia danych przedstawionych powyżej dodatkowo strona składając zażalenie załączyła: rachunek zysków i strat za rok 2006 r., rachunek przepływów pieniężnych, bilans za 2006 r. Zauważył ponadto, że zapłata kosztów egzekucyjnych może prowadzić do konieczności redukcji zatrudnienia, a w konsekwencji do ogłoszenia upadłości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Postanowienie, jakie zapadło w niniejszej sprawie wydane zostało na podstawie art. 64e u.p.e.a. Przepis ten w § 2 przewiduje możliwość umorzenia kosztów egzekucyjnych, jeżeli: stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej (pkt 1); za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny (pkt 2); ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne (pkt 3). W ocenie Sądu uznaniowy charakter rozstrzygnięć w przedmiocie umorzenia kosztów egzekucyjnych z uwagi na wymienione wyżej przesłanki nie budzi wątpliwości. W świetle zaś ukształtowanej w doktrynie i zaakceptowanej w orzecznictwie sądów administracyjnych koncepcji interpretacyjnej przepisów zbudowanych na zasadzie uznania administracyjnego, nawet stwierdzenie, że w sprawie występują okoliczności świadczące o spełnieniu określonych przepisami przesłanek, może, lecz nie musi prowadzić do rozstrzygnięcia pozytywnego dla wnioskodawcy. Prawem do umorzenia kosztów egzekucyjnych dysponuje w tym przypadku organ egzekucyjny, który może, ale nie musi, umorzyć te koszty. Należy podkreślić, że uznanie administracyjne nie wyraża się w swobodzie oceny w danym stanie faktycznym sprawy, okoliczności odpowiadających przesłankom umorzenia, ale w możliwości negatywnego dla zobowiązanego rozstrzygnięcia nawet przy ustaleniu istnienia przesłanek umorzenia. Z tego też względu sama odmowa umorzenia kosztów egzekucyjnych nie narusza prawa zarówno wtedy, gdy wystąpiły przesłanki ich umorzenia, jak i wtedy, gdy nie miały one miejsca (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 1998 r., sygn. akt I SA/Łd 1811/96; LEX nr 31877). Sądowa kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczona w tym znaczeniu, że Sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia. Jest to bowiem wyłączna kompetencja organu administracji. Kontrola ta obejmuje zatem zbadanie, czy wydanie postanowienia poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, tzn. czy organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i rozważył wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia o udzieleniu lub odmowie udzielenia wnioskowanej ulgi. Sąd nie ocenia natomiast wydanej decyzji z punktu widzenia jej słuszności czy sprawiedliwości. Sąd stwierdził, że w toku postępowania organ egzekucyjny podjął działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy gromadząc dowody w celu ustalenia występowania ustawowych przesłanek umorzenia. W procesie dochodzenia do rozstrzygnięcia organy orzekające uwzględniły całokształt okoliczności faktycznych mogących wskazywać na istnienie tych przesłanek. Jak wynika bowiem z akt sprawy nie ograniczono się tylko do zbadania aktualnej sytuacji finansowej Skarżącej. Przeanalizowano także dokumenty przedłożone przez Skarżącą, a dotyczące stanu jej sytuacji finansowej (sprawozdania F-01 za I kw. 2007, deklaracji VAT-7, CIT-8, AKC, rachunku zysków i strat za rok 2006, bilansu za 2006 rok). W ocenie Sądu uwzględniono też wyjaśnienia strony skarżącej w tym zakresie zawarte w przesłanych pismach do organów. Za niezasadny należało w związku z tym uznać zarzut strony skarżącej, że organy skarbowe zarówno I jak i II instancji nie dokonały właściwej oceny dowodów przedłożonych w trakcie postępowania odwoławczego uzasadniających możliwość umorzenia kosztów egzekucyjnych na podstawie art. 64 e § 2 pkt. 1 u.p.e.a. oraz, że Przedsiębiorstwo wykazało w sposób nie budzący wątpliwości, iż nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej. Pogląd organu odwoławczego o braku przesłanki umorzenia z uwagi na niemożność poniesienia kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla jej sytuacji finansowej, oparty był na porównaniu kwoty zaległości podatkowej (3.380.825,71 zł), a kosztów egzekucyjnych będących przedmiotem wniosku (57.219,41 zł) oraz wskazaniu, że zostały one w znacznej części uregulowane i w momencie wydania zaskarżonego postanowienia ograniczały się do sumy 7.689,89 zł. W ocenie Sądu, w świetle zgromadzonych dokumentów, uzasadnione było dokonanie takiego porównania. Sąd zgadza się z się z argumentacją Dyrektora Izby Skarbowej, który powołał się na poprawę sytuacji finansowej Przedsiębiorstwa oraz na fakt, że uzyskane w wyniku zbycia nieruchomości środki mają w znacznym stopniu pokryć jego zobowiązania. W kontekście wszystkich tych okoliczności Sąd za uzasadnione uznał stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej i organu I instancji o nieistnieniu w sprawie przesłanki umorzenia kosztów egzekucyjnych z uwagi na wykazanie przez zobowiązanego, iż nie jest on w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej. Prawidłowo organy te dokonały również oceny istnienia przesłanki umorzenia ze względu na "ważny interes publiczny". Jak to wskazywały strony "interes publiczny" o jakim mowa w art. 64c § 2 pkt 2 u.p.e.a. nie został przez ustawodawcę zdefiniowany. Zdaniem Sądu pojęcie to powinno być oceniane z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy. Z drugiej zaś strony interes publiczny nie może być utożsamiany z subiektywnym przekonaniem wnioskodawcy o zasadności umorzenia tych kosztów. Przy jego ocenie należy też uwzględnić zasadność obciążenia państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa kosztami udzielonej w ten sposób pomocy, na tle sytuacji finansowej państwa. Niemożność jednoznacznego zdefiniowania tego pojęcia powoduje, że w każdym indywidualnym przypadku jego znaczenie może uwzględniać różne aspekty wskazanych wyżej wartości. "Interes publiczny", o jakim mowa w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji musi być przy tym tego rodzaju, aby można było określić go przymiotnikiem "ważny". Rację ma Dyrektor Izby Skarbowej wskazując na znaczenie tej okoliczności. Użycie tego słowa podkreśla bowiem wyjątkowość zastosowania instytucji umorzenia kosztów z uwagi na tenże interes. Uwzględnia ono fakt, że przedmiotem ulgi udzielanej w oparciu o art. 64e u.p.e.a. są koszty egzekucyjne, a zatem należność związana z przymusowym dochodzeniem należności. Zdaniem Sądu, organy administracji orzekające w niniejszej sprawie miały zatem prawo uwzględnić przy ocenie zaistnienia tej przesłanki również charakter i cel, jakiemu służą środki wpłacane przez zobowiązanych z tytułu kosztów egzekucyjnych. Interes publiczny nie może być oceniany jednostronnie. W sytuacji, gdy strona skarżąca prowadziła działalność gospodarczą i to z tą właśnie działalnością związane było zadłużenie i w rezultacie konieczność uiszczenia kosztów egzekucyjnych, uzasadnionym było wyważenie interesu publicznego z punktu widzenia stanu finansów państwa. W związku z powyższym Sąd uznał, że organy obu instancji w sposób wyczerpujący uzasadniły swoje stanowisko, opierając je na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Oceniły przedstawione przez stronę skarżącą przyczyny, dla których domagała się ona umorzenia kosztów egzekucyjnych. Wyjaśniły również powody, dla których uznały, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki ich umorzenia. Zatem zaskarżone postanowienie, wydane na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie naruszało prawa, mieszcząc się w granicach uznania administracyjnego. W tym stanie rzeczy skarga, jako niezasadna, podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.