III SA/Wa 1393/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), sędzia WSA Anna Zaorska, Protokolant specjalista Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2018 r. sprawy ze skargi B. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 29 grudnia 2016 r. nr 1462-IPPB4.4511.1132.2016.2.PP w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz B. S.A. z siedzibą w W. kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Bank P. S.A. z siedzibą w W. (dalej: Skarżąca, Spółka, Bank lub Wnioskodawca) w dniu 26 września 2016 r. złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych związanych ze zwrotem pracownikowi kosztów za używanie samochodu prywatnego do celów służbowych. Wniosek został uzupełniony pismem z 17 listopada 2016 r. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe. Bank w ramach prowadzonej działalności wykonuje szereg czynności bankowych, o których mowa w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowi (Dz. U. z 2015 r., poz. 128 z późn. zm., dalej Prawo bankowe). Czynności bankowe realizowane są m.in. za pośrednictwem sieci placówek zlokalizowanych na terenie obszaru całego kraju. Część pracowników Banku, ze względu na charakter wykonywanych obowiązków ma wskazane jako miejsce wykonywania pracy pewien obszar. Może być on wyznaczony przykładowo jako region kilku sąsiadujących ze sobą miejscowości lub też w inny sposób. Pracownicy ci wykonują na zlecenie Banku różnego rodzaju zadania wymagające od nich przemieszczania się w terenie ustalonym jako ich miejsce pracy, w zależności od aktualnych potrzeb. Zakres obowiązków poszczególnych pracowników może być różnorodny, jednak poprawne wykonywanie zleconych im obowiązków służbowych wymaga przemieszczania się w terenie wskazanym jako ich stałe miejsce pracy. Zdarza się również, że pracownicy mający wskazane jako miejsce pracy konkretną miejscowość i z uwagi na aktualną potrzebę Banku, wykonują na zlecenie Banku różnego rodzaju zadania na terenie tej miejscowości. Czynności, dla których koniecznym jest przemieszczanie się pracownika w terenie są zawsze wykonywane w interesie Banku. Wnioskodawca zawiera z ww. pracownikami umowy w sprawie korzystania z prywatnego samochodu pracownika. Zgodnie z zawartymi umowami pracownicy wyrażają zgodę na używanie własnych, prywatnych samochodów do odbywania przejazdów w obszarze wskazanym jako ich miejsce pracy celem wykonywania zadań zleconych przez Bank. Ponieważ w tym zakresie pracownicy nie wyjeżdżają poza obszar wskazany jako ich stałe miejsce pracy, tego rodzaju wyjazdy nie spełniają definicji podróży służbowych. Za podróż służbową - zgodnie z przepisami prawa pracy - uznaje się bowiem wyjazd pracownika poza miejscowość, która jest jego stałym miejscem pracy. Wniosek dotyczy wyłącznie sytuacji, w której pracownicy Wnioskodawcy przemieszczają się w obszarze wskazanym jako ich miejsce pracy (nie odbywają podróży służbowych), a przemieszczenie się w tym obszarze dokonywane jest celem wykonania zadań służbowych zleconych przez Bank. Wnioskodawca zleca takim pracownikom wykonanie określonego zadania wymagającego przemieszczenia się, zobowiązany jest do zapewnienia im środków niezbędnych do wykonania zadania. W związku z tym, Bank jest zobowiązany do pokrycia kosztów używania przez pracownika swojego prywatnego samochodu do celów służbowych. Zwrot kosztów jazdy lokalnej następuje w formie rozliczenia ewidencji przebiegu pojazdu w km potwierdzonej przez przełożonego pracownika oraz odpowiedniej stawki wynikającej z przepisów prawa, tj. z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy. Zwrot kosztów następuje zatem na podstawie tzw. "kilometrówki". Bank, zgodnie z postanowieniami zawartych umów, zwraca pracownikom koszty w następnym miesiącu kalendarzowym, po złożeniu przez Pracownika oświadczenia o używaniu samochodu dla celów służbowych. W obecnie obowiązującym stanie faktycznym Bank wypłacając kwoty, tytułem zwrotu kosztów poniesionych przez pracownika w związku z użyciem prywatnego samochodu w jazdach lokalnych (nie będących podróżą służbową w rozumieniu k.p.) traktuje je jako przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym. W związku z powyższym opisem Wnioskodawca zadał pytanie: Czy wypłata przez Bank na rzecz pracownika kwoty tytułem zwrotu kosztów poniesionych przez pracownika w związku z użyciem prywatnego samochodu w jazdach lokalnych (nie będących podróżą służbową w rozumieniu kodeksu pracy), jeśli przejazd samochodem prywatnym był ściśle związany z wykonaniem zadań służbowych zleconych przez Bank jak również Bank zleca oraz wyraża zgodę na przejazd pracownika jego samochodem prywatnym, powoduje powstanie po stronie Banku obowiązku płatnika o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012r., poz. 361 z późn. zm., dalej ustawa o PIT)? Zdaniem Wnioskodawcy otrzymywana przez pracownika kwota wypłacana tytułem zwrotu kosztów poniesionych przez pracownika w związku z użyciem prywatnego samochodu w jazdach lokalnych (nie będących podróżą służbową w rozumieniu k.p.) nie powinna prowadzić do powstania u pracownika przychodu ze stosunku pracy, jeśli przejazd samochodem prywatnym był ściśle związany z wykonaniem zadań służbowych zleconych przez Bank i Bank wyraził zgodę na przejazd pracownika jego samochodem prywatnym. W konsekwencji brak jest przesłanek do uznania, że na Banku ciążą obowiązki płatnika o których mowa w art. 31 ustawy PIT. W ocenie Spółki z art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 11 ust. 1 oraz art. 31 ustawy o PIT wynika, że przychodem ze stosunku pracy jest co do zasady każde przysporzenie majątkowe związane z pozostawaniem podatnika w stosunku pracy. Przysporzeniem są natomiast trwałe i bezzwrotne wartości pieniężne i niepieniężne, które podatnik uzyskał w związku z pozostawaniem w stosunku pracy. Takie przysporzenie majątkowe musi skutkować zwiększeniem majątku pracownika. Jeśli natomiast podatnik ponosi wydatek na zakup paliwa oraz uszczerbek związany ze zużyciem prywatnego samochodu, które są mu następnie zwracane przez pracodawcę, to nie sposób powiedzieć, że dochodzi w takim wypadku do przyrostu jego majątku. Co najwyżej można mówić o wyrównaniu uszczerbku majątkowego w sytuacji, gdy pracownik z własnych środków sfinansował wydatek, który został mu następnie zwrócony przez Bank. Zdaniem Banku brak przysporzenia majątkowego po stronie pracownika to podstawowy argument przemawiający za uznaniem, że dokonywany przez Bank zwrot kosztów używania przez pracownika swojego prywatnego samochodu do celów służbowych w ramach jazd lokalnych (nie będących podróżami służbowymi w rozumieniu k.p.), nie prowadzi do powstania u pracownika przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem PIT, w związku z którym na Banku ciążyłyby obowiązki płatnika wskazane w art. 31 ustawy PIT. Bank uważa, że nie sposób mówić o uzyskaniu przez pracowników korzyści majątkowej z tego tylko tytułu, że Bank zapewnia im możliwość prawidłowego wykonywania powierzonych im zadań. Jeżeli Wnioskodawca zleca pracownikowi zadanie wymagające przejazdu, jest obowiązany do zwrotu pracownikowi kosztów jakie w związku z tym poniósł. Skoro bowiem pracownik, w związku z wykorzystywaniem samochodu prywatnego dla celów służbowych, poniósł określone koszty (koszty paliwa, oleju silnikowego, zużycie samochodu, itp.) ma roszczenie o ich zwrot do Banku, gdyż działał w jego imieniu i w jego interesie. Zwrot ten nie prowadzi zaś do jakiegokolwiek przysporzenia majątkowego po stronie pracownika, z którym przepisy ustawy PIT wiązałyby obowiązki płatnika podatku dochodowego. Bank wskazał, że przedstawione stanowisko potwierdził Dyrektor Izby Skarbowej w W. w interpretacji z 1 kwietnia 2011 r. Nr IPPB2/415-56/11-2/MG oraz w interpretacji z 12 grudnia 2015 r. Nr IPPB4/4511-3-95/15-2/JK3. Wnioskodawca zwrócił uwagę, że z interpretacji organów podatkowych wynika, że zapewnienie oddelegowanym pracownikom różnych świadczeń nie powoduje w ogóle powstania przychodu. W przypadku oddelegowanych pracowników beneficjentem kosztów oddelegowania nie jest pracownik, ale podmiot, który "korzysta" z oddelegowanego pracownika tj. interpretacje Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 28 marca 2011 r., Nr IPPB4/415-9/11-2/SP, z dnia 18 grudnia 2009 r., Nr IPPB4/415-622/09-3/SP, a także z dnia 28 września 2011 r., Nr IPPB4/415- 599/11-2/SP oraz IPPB4/415-599/11-2/SP. Bank powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. K 7/13, w którym Trybunał sformułował ogólne wskazówki, które należy uwzględnić rozpatrując problematykę nieodpłatnych świadczeń otrzymywanych przez pracowników od swoich pracodawców. Zdaniem Trybunału opodatkowane mogą być jedynie takie świadczenia, które spełniają łącznie poniższe przesłanki: 1) zostały spełnione za zgodą pracownika, tzn. pracownik skorzystał z nich w pełni dobrowolnie, 2) zostały spełnione w jego interesie, a nie w interesie pracodawcy i przyniosły mu korzyść w postaci zwiększenia aktywów lub umknięcia wydatków, które pracownik musiałby ponieść, 3) korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi; nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów. Zdaniem Banku w sprawie nie jest spełniona przesłanka z pkt 2, ponieważ po powstaniu nieodpłatnego przychodu ze stosunku pracy można byłoby mówić wówczas, gdy pracownik uniknął wydatku, który - gdyby nie pracodawca musiałby ponieść we własnej sprawie (w swoim, a nie pracodawcy interesie). W tym kontekście w ocenie Wnioskodawcy nietrudno stwierdzić, że gdyby nie pracodawca (Wnioskodawca), pracownik wcale nie odbywałby swoim prywatnym samochodem jazd lokalnych, jakie wykonuje, gdyż realizuje zadanie zlecone przez Bank. W ocenie Banku nie ulega wątpliwości, że przedstawiony we wniosku zwrot kosztów używania przez pracownika swojego prywatnego samochodu do celów służbowych Banku dokonywany jest w interesie pracodawcy (Wnioskodawcy), a nie pracownika. Świadczenie należy uznać za spełnione w interesie podatnika gdy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku (uzasadnienia wyroku TK). To pracodawca, nie pracownik na podstawie art. 94 k.p. jest zobowiązany do zapewnienia pracownikom, na własny koszt, odpowiedniego środowiska pracy do wykonywania powierzonych im czynności. Zakres tego obowiązku jest zróżnicowany w zależności od rodzaju wykonywanej pracy. Jeżeli do prawidłowego i efektywnego wykonania swoich obowiązków pracownik musi skorzystać z samochodu i użytkuje do tego celu swój prywatny pojazd, to zwrot kosztów używania tego pojazdu stanowi wypełnienie przez Bank jako pracodawcę ustawowego obowiązku zapewnienia pracownikom odpowiedniej organizacji pracy. Gdyby pracownicy Banku nie wykonywali swojej pracy - w tym wymagającej odbywania jazd lokalnych, pracodawca - Bank nie mógłby efektywnie prowadzić własnej działalności gospodarczej. W związku z tym zwrot kosztów używania przez pracownika swojego prywatnego samochodu do celów służbowych stanowi korzyść pracodawcy (Wnioskodawcy) i również na tej podstawie nie powinien być opodatkowany jako przychód pracownika ze stosunku pracy. Bank na poparcie swojego stanowiska powołał się na wyroki sądów administracyjnych wskazując jednocześnie, że choć wskazane wyroki dotyczyły zwrotu kosztów zakwaterowania bądź też samej kwalifikacji świadczenia do kategorii nieodpłatnych świadczeń, to zdaniem Banku znajdują one pełne zastosowanie również w przypadku zwrotu kosztów użytkowania samochodów prywatnych do celów służbowych. W interpretacji indywidualnej z 29 grudnia 2016 r. Minister Rozwoju i Finansów organ upoważniony do wydawania interpretacji Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: Minister) uznał stanowisko Banku za nieprawidłowe. Minister wyjaśnił, że ustawodawca definiując na potrzeby ustawy pojęcie przychodu w art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, dokonał rozróżnienia pieniędzy i wartości pieniężnych od wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Wyodrębniając pojęcie nieodpłatnych świadczeń od pieniędzy uznał tym samym, że nieodpłatne świadczenia muszą mieć postać niepieniężną. Stanowisko to potwierdza również brzmienie art. 11 ust. 2-2b ustawy, w których to regulacjach ustawodawca wskazuje sposób ustalania wartości świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Minister odniósł się do przywołanego przez Wnioskodawcę wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 wskazując, że dotyczył wyłącznie świadczeń nieodpłatnych, dlatego też nie może mieć zastosowania do świadczeń pieniężnych. W konsekwencji stosowanie tez zawartych w tym wyroku do świadczeń o charakterze pieniężnym otrzymywanych przez pracownika, a więc również do zwrotu kosztów używania przez pracownika samochodu prywatnego do celów służbowych w jazdach lokalnych nie jest uzasadnione. Minister przywołując art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy o PIT wskazał, że zwrot kosztów poniesionych przez pracownika z tytułu używania pojazdów stanowiących własność pracownika, dla potrzeb zakładu pracy jest wolny od podatku dochodowego, jeżeli samochód jest wykorzystywany w jazdach lokalnych, a obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład pracy albo możliwość przyznania prawa do zwrotu tych kosztów wynika wprost z przepisów odrębnych ustaw tj. ustawy z dnia 5 września 2008 r. o komercjalizacji państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej "Poczta Polska" (Dz. U. Nr 180, poz. 1109. z późn. zm.), ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59, z późn. zm.) oraz ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 163, z późn.zm.). Minister wskazał, że zwolnienie obejmuje tylko niektórych pracowników, dla których ww. ustawy przewidują możliwość przyznania prawa do zwrotu kosztów poniesionych z tytułu używania pojazdów stanowiących własność pracownika lub nakładają na pracodawcę obowiązek ich zwrotu. W pozostałych przypadkach ryczałt samochodowy za tzw. jazdy lokalne jest opodatkowany. Skoro więc brak jest przepisów odrębnych ustaw, które gwarantowałyby pracownikom Wnioskodawcy możliwość przyznania prawa do zwrotu poniesionych kosztów z tytułu korzystania z prywatnego samochodu do celów służbowych w jazdach lokalnych, to przyznany zwrot nie mieści w dyspozycji art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy o PIT. Oznacza to, że kwota wypłacanego przez Wnioskodawcę pracownikowi świadczenia stanowiącego zwrot kosztów z tytułu używania przez niego samochodu prywatnego w celach służbowych do jazd lokalnych, będzie stanowić przychód pracownika w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, który winien być opodatkowany wraz z innymi przychodami ze stosunku pracy, a na Wnioskodawcy z tytułu dokonywania ww. świadczeń, ciążą obowiązki płatnika określone w art. 31, 32 i 38 ww. ustawy. Odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych oraz wyroków sądów Minister wyjaśnił, że dotyczyły one konkretnych spraw podatników osądzonych w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące. Natomiast organy podatkowe, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów oraz innych organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu że nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania. Bank zarzucił naruszenie: 1) przepisów postępowania tj. art. 14c § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm., dalej O.p.) oraz art. 121 § 1 w związku z art 14h O.p. poprzez uchylenie się od przedstawienia wyczerpującego uzasadnienia i oceny prawnej stanowiska Banku przedstawionego we wniosku w tym w szczególności uchylenie się od oceny tez przywołanych przez Bank, jako części własnej argumentacji: a) wyroków sądów administracyjnych (w szczególności wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 października 2014 r., II FSK 2387/12, oraz z 19 września 2014 r, II FSK 2280/12), oraz b) interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 14 grudnia 2015 r., IPPB4/4511-3-95/15-2/JK3; 2) przepisów prawa materialnego tj. art. 12 ust. 1 i art 31 ustawy o PIT poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że kwota wypłaconego przez Bank pracownikowi świadczenia stanowiącego zwrot kosztów z tytułu używania przez niego samochodu prywatnego w celach służbowych do jazd lokalnych stanowi przychód pracownika, od którego Bank jest zobowiązany, jako płatnik, pobrać zaliczkę na podatek. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. 1. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., Nr 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednakże, stosownie do art. 57a P.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi na taką interpretację oraz powołaną podstawą prawną. 2. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługiwała na uwzględnienie. Z wniosku wynikało, że określone kwoty pieniężne pracownicy Wnioskodawcy otrzymują tytułem zwrotu kosztów wykorzystywania prywatnych samochodów do celów służbowych, zawodowych (na podstawie tzw. "kilometrówki"). Organ uznał, że kwoty te stanowią przychód pracownika ze stosunku pracy, w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, który winien być opodatkowany wraz z innymi przychodami ze stosunku pracy. W rezultacie na pracodawcy zdaniem Organu ciążą obowiązki płatnika określone w art. 31, 32 i 38 ww. ustawy. Skarżący zdaniem Sądu zasadnie zarzucił, że stanowisko Organu narusza art. 12 ust. 1 i art. 31 ustawy o PIT. 3. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o PIT "Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych". Zdaniem Sądu analiza treści art. 12 ust. 1 ustawy o PIT prowadzi do wniosku, że wszystkie wymienione w nim świadczenia łączy jedno: można je uznać za świadczenia za to, że pracownik świadczy pracę, wynagrodzenie za to, co robi na rzecz pracodawcy; za to, że osobiście wykonuje na rzecz pracodawcy czynności określone w umowie o pracę. Skoro zaś we wniosku podano, że pracownik otrzymuje od pracodawcy świadczenie pieniężne jako ekwiwalent, zwrot kosztów za wykorzystywanie prywatnego samochodu do celów służbowych – to niewątpliwie nie otrzymuje tych kwot za świadczenie pracy, tylko za coś innego niż praca. 4. Art. 22 § 1 Kodeksu pracy (dalej: K.p.) stanowi, że "Przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca - do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem". Zgodnie z art. 22 § 1 K.p. na treść stosunku pracy składa się więc jedynie obowiązek pracownika świadczenia pracy, a zatem za "przychody ze stosunku pracy" nie można uznać kwot wypłacanych za coś innego niż praca. Stosunek pracy w świetle art. 22 K.p. obejmuje świadczenie pracy za wynagrodzeniem. Nie obejmuje przeznaczania przez pracownika składników swojego własnego majątku na potrzeby pracodawcy, nawet za wynagrodzeniem. 5. Jak podano we wniosku, Bank zawiera z pracownikami odrębne umowy dotyczące wykorzystywania przez nich samochodów dla celów służbowych. Dla Sądu nie ulega wątpliwości, że kwestia wykorzystywania samochodu i rozliczeń z tego tytułu odbywa się poza stosunkiem pracy – mimo że stronami umowy są pracodawca i pracownik, to przedmiotem umowy nie jest świadczenie pracy. Sąd uznaje za oczywiste, że udostępnienie swojego samochodu na potrzeby pracodawcy to nie jest "praca". Dlatego Sąd nie widzi potrzeby szerszego uzasadniania tego stanowiska. Tytułem przykładu wystarczy aprobująco przytoczyć tu wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2017 r., III AUa 68/16, w którym stwierdzono: Zwrot "praca" z art. 22 § 1 k.p. należy rozumieć, że jest to działalność: 1) zarobkowa (wykonywana za wynagrodzeniem); 2) wykonywana osobiście przez pracownika; 3) rozumiana czynnościowo, czyli powtarzana w codziennych lub dłuższych odstępach czasu, niebędąca więc jednorazowym wytworem lub czynnością jednorazową; 4) wykonywana "na ryzyko" pracodawcy, który z reguły dostarcza pracownikowi narzędzi, materiałów i innych środków niezbędnych do wykonywania umówionych obowiązków oraz ponosi ujemne konsekwencje niezawinionych błędów popełnianych przez pracownika (tzw. ryzyko osobowe), a ponadto w zasadzie jest obowiązany spełniać wzajemne świadczenie na rzecz pracownika w przypadkach zakłóceń w funkcjonowaniu zakładu pracy, np. przestojów (tzw. ryzyko techniczne) lub złej kondycji ekonomicznej przedsiębiorstwa (tzw. ryzyko gospodarcze); 5) świadczona - według wyraźnego określenia w art. 22 § 1 k.p. - "pod kierownictwem" pracodawcy, co oznacza, że pracownik powinien stosować się do poleceń przełożonych, które dotyczą pracy - art. 100 § 1 k.p., i pozostawać do dyspozycji pracodawcy w zakładzie pracy lub w innym miejscu wyznaczonym do wykonywania pracy - art. 128 k.p. (LEX nr 2409410). 6. Z podanych wyżej powodów Sąd uznał, że Organ naruszył art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, ponieważ nie miał podstaw do uznania, że kwoty wypłacane pracownikowi za wykorzystywanie prywatnego samochodu w celach służbowych do tzw. jazd lokalnych są przychodem ze stosunku pracy. W rezultacie, Organ naruszył też art. 31 ustawy o PIT, ponieważ przepis ten zobowiązuje pracodawcę do obliczania i pobierania zaliczek od przychodów ze stosunku pracy. Sąd jest zdania, że kwoty wypłacane pracownikowi (opisane we wniosku) nie stanowią przychodu ze stosunku pracy, zatem konsekwentnie nie ma też zdaniem Sądu podstaw do tego, aby uznać art. 31 ustawy o PIT za podstawę do obliczania i pobierania zaliczek przez Bank jako płatnika. 7. Wspierająco Sąd zauważa, że koncepcja uznania wypłat, których dotyczy wniosek, w całości za przychód ze stosunku pracy – jest nie do obrony w kontekście przepisów dotyczących zasad ustalania kosztów uzyskania przychodów z tytułu stosunku pracy (art. 22 ust. 2 i 11 ustawy o PIT). W praktyce bowiem, całość kwoty uzyskiwanej przez pracownika musiałaby de facto być uznana jego dochód, gdyż nie byłoby podstaw do odliczenia jako kosztu uzyskania przychodów choćby wydatków na paliwo, nie mówiąc o innego rodzaju kosztach, które właściciel samochodu ponosi w związku z jego używaniem. Spostrzeżenie powyższe zdaniem Sądu wykazuje ekonomiczną nieracjonalność stanowiska Organu i jest argumentem podważającym prawidłowość wykładni zaprezentowanej przez organ w zaskarżonej interpretacji. Skoro pracownik zużywa kupione na swój koszt paliwo w interesie pracodawcy, a nie własnym – to nie powinien płacić podatku dochodowego od kwoty, którą pracodawca mu wypłaca w szczególności jako refundację wydatków poniesionych na paliwo. 8. Sąd czuje się w tej sprawie zwolniony z analizowania spornego zagadnienia w szerszym zakresie, niż to wynika z granic skargi zakreślonych powołanymi przez Skarżącą przepisami art. 12 ust. 1 oraz art. 31 ustawy o PIT. Sąd, jak wspomniano wyżej, w sprawach kontroli interpretacji indywidualnych związany jest granicami skargi, w tym w szczególności zarzutami i powołaną przez skarżącego podstawą prawną (art. 57a zd. drugie P.p.s.a.). Sąd w niniejszej sprawie nie jest zatem uprawniony do wypowiadania się co do tego, czy kwoty wypłacane przez wnioskodawcę pracownikom w warunkach opisanych we wniosku w ogóle mogą być uznane za przychód, a jeśli tak – to z jakiego źródła. Rolą sądu w sprawach takich jak ta jest skontrolowanie interpretacji wyłącznie pod kątem naruszenia przepisów wskazanych przez skarżącego, tj. w tym wypadku (spośród przepisów prawa materialnego) wyłącznie art. 12 ust. 1 i art. 31 ustawy o PIT. Sąd nie może udzielać odpowiedzi na pytanie zadane przez wnioskodawcę i tym samym zastępować organu uprawnionego do wydania interpretacji indywidualnej. 9. Sąd nie dopatrzył się zarzucanych w skardze naruszeń przepisów postępowania tj. art. 14c § 1 i § 2 O.p. oraz art. 121 § 1 O.p. w związku z art. 14h O.p., które miało mieć miejsce poprzez uchylenie się przez Organ od przedstawienia wyczerpującego uzasadnienia i oceny prawnej stanowiska Banku przedstawionego we wniosku. Zdaniem Sądu Organ szeroko i wyczerpująco odniósł się do zagadnienia przedstawionego we wniosku i dokonał oceny prawnej stanowiska Banku. Stanowisko Organu co do meritum problemu prawnego jest po prostu odmienne niż stanowisko Skarżącej, przy czym – jak wyżej wskazano - zdaniem Sądu jest błędne, nie można jednak zarzucić Organowi, aby wydając zaskarżoną interpretację uchybił obowiązkom wynikającym z przytoczonych przepisów procesowych. 10. Z podanych wyżej powodów, wobec naruszenia art. 12 ust. 1 oraz art. 31 ustawy o PIT, które miało wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną interpretację. Rozpatrując ponownie wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej Organ będzie zobowiązany uwzględnić stanowisko Sądu, że kwoty wypłacane pracownikom przez Bank, których dotyczy zadane we wniosku pytanie, nie stanowią przychodu ze stosunku pracy, w rezultacie czego Bank nie jest zobowiązany do obliczenia i pobrania zaliczki jako płatnik na podstawie art. 31 ustawy o PIT. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Na koszty te złożył się uiszczony wpis od skargi (200 zł) oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika – radcy prawnego (480 zł).