III SA/Wa 1395/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant referent stażysta Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2011 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zapłaty podatku od spadku oddala skargę W dniu 10 lipca 2009 r. M. G. - Skarżąca w niniejszej sprawie, zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z wnioskiem o rozłożenie na 12 rat zapłaty podatku od spadku, ustalonego decyzją z dnia [...] maja 2009 r. w kwocie 41.991 zł, z uwagi na trudną sytuację materialną. W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż aktualnie jest na urlopie wychowawczym, jedynym żywicielem 4-osobowej rodziny jest mąż, uzyskiwane dochody przy ponoszonych kosztach i wydatkach rodziny oraz brak oszczędności są przyczyną braku wolnych środków na jednorazową zapłatę podatku w wymienionej wyżej wysokości. W związku z tym, że podatek od spadków i darowizn w całości stanowi dochód jednostek samorządu terytorialnego, stosownie do art. 209 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. działając na podstawie art. 18 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 203, poz. 1966, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.d.j.s.t.", pismem z dnia 14 sierpnia 2009 r. wystąpił do Prezydenta Miasta W. o zajęcie stanowiska w sprawie wniosku Skarżącej. Prezydent m. W. w postanowieniu z dnia [...] września 2009 r. nie wyraził zgody na rozłożenie na raty kwoty 41.991 zł z tytułu podatku od spadku. W uzasadnieniu postanowienia wyjaśnił, iż w sprawie kluczowy jest charakter prawny samego podatku od spadku, z istoty swej obciążający otrzymaną masę majątkową. Wskazał, że w myśl art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, opodatkowana jest wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po potrąceniu długów i ciężarów. Art. 67a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej stanowiący podstawę do rozłożenia na raty płatności zobowiązania jest przepisem wyjątkowym, toteż wyjątkowe muszą być również okoliczności, które uzasadniałyby podjęcie tego rodzaju decyzji. W rozpatrywanej sprawie Prezydent m. W. nie stwierdził zaistnienia takich faktów. Podniósł, że przyjęcie spadku (po zmarłej w dniu 6 października 2008 r. A. G.) wiąże się z konsekwencjami prawnymi - jedną z nich jest konieczność opłacenia podatku - co można było uwzględnić w kalkulacjach finansowych odnośnie możliwości uregulowania zobowiązania. Oceniając sytuację materialną trzeba wziąć pod uwagę nie tylko bieżące dochody i obciążenia, ale także stan majątkowy, który nie wskazuje na konieczność udzielenia pomocy w formie ratalnej spłaty zobowiązania. Przedmiotem spadku jest lokal, w którym Skarżąca nie zamieszkuje, więc może nim dysponować po uzyskaniu zgody organu podatkowego. Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. odmówił rozłożenia na raty kwoty 41.991 zł należnego podatku od spadku. W odwołaniu Skarżąca zarzuciła powyższej decyzji, iż jest rażąco niesprawiedliwa i narusza podstawowe zasady ustroju państwowego. Skarżąca podniosła, że jakkolwiek decyzja w przedmiotowej sprawie jest uznaniowa, to powinna być oparta o dogłębne zbadanie stanu faktycznego, a w szczególności realnych możliwości, jakie istnieją po stronie podatnika. Skarżąca nie zgodziła się z tym fragmentem uzasadnieniem decyzji (określając je jako niezrozumiałe i kuriozalne), w którym organ podatkowy stwierdził, iż powstałe zobowiązanie podatkowe to wynik dobrowolnej decyzji Skarżącej, więc konsekwencje powinny obciążać tylko i wyłącznie ją samą. Skarżąca zwróciła uwagę, że organ podatkowy pierwszej instancji wskazał jako możliwość rozwiązania problemu sprzedaż odziedziczonego mieszkania. Jednakże jej zdaniem, nie jest możliwa w świetle prawa sprzedaż mieszkania obciążonego zaległością podatkową. Skarżąca stwierdziła, iż decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa (m.in. art. 7 Konstytucji RP). W jej ocenie, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, w świetle art. 2, art. 64 i art. 71 Konstytucji RP, iż jej ważny interes jako obywatela i podatnika nie ma żadnego znaczenia dla organu podatkowego (np. fakt obciążeń finansowych rodziny z dwójką małoletnich dzieci). Sugestia organu podatkowego, że Skarżąca nie powinna przyjmować spadku w sytuacji, gdy nie ma środków na uregulowanie zobowiązania podatkowego nie jest urzeczywistnieniem zasady sprawiedliwości społecznej. Skarżąca podkreśliła, że nigdy nie wnioskowała o umorzenie należności, a jedynie o rozłożenie w czasie zobowiązania i możliwość spłaty w ratach. Jej zdaniem, organ podatkowy rozpatrując jej sprawę naruszył art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Według Skarżącej, całkowicie podważające zaufanie do organów państwa jest twierdzenie, że obywatel ma się wyzbywać majątku w postaci spadku, jeżeli nie stać go na jednorazowe opłacenie danin podatkowych. W ocenie Skarżącej, jest to przedkładanie interesu państwa nad interes obywatela. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu przytoczył treść art. 67a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Jego zdaniem, organ podatkowy pierwszej instancji rozpatrując sprawę działał zgodnie z przepisami prawa. Z treści art. 18 ust. 2 u.d.j.s.t. wynika, iż organ podatkowy może rozkładać na raty zobowiązania podatkowe w podatkach stanowiących dochód jednostki samorządu terytorialnego wyłącznie na wniosek lub za zgodą dysponenta dochodów. Ze sformułowania "wyłącznie na wniosek lub za zgodą" wynika, że organ podatkowy może zrealizować przyznane mu kompetencje odnośnie podatków stanowiących w całości dochody jednostek samorządu terytorialnego, wyłącznie po uzyskaniu zgody organu samorządowego. Brak takiej zgody uniemożliwia organowi podatkowemu zastosowanie w takim przypadku ulgi w spłacie należności podatkowej. Sposób konstrukcji przytoczonego przepisu, w którym ustawodawca przyznał przewodniczącemu zarządu jednostki samorządu terytorialnego, w rozpatrywanej sprawie Prezydentowi m. W., wyłączność w zakresie wyrażania zgody na rozłożenie zapłaty na raty podatku od spadku, jako stanowiącego w całości dochód m. W., świadczy o związaniu Naczelnika Urzędu Skarbowego W. stanowiskiem Prezydenta m. W. i nie daje możliwości podjęcia przez organ podatkowy pierwszej instancji pozytywnej dla Skarżącej decyzji o rozłożeniu na raty zapłaty podatku od spadku. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy stwierdził, iż zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, nie ma zatem podstaw do jej uchylenia. Odnosząc się do argumentów zawartych w odwołaniu Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że decyzja w sprawie rozłożenia na raty zapłaty podatku ma charakter uznaniowy, co jest jednoznaczne z pozostawieniem ocenie organów podatkowych, czy w danej sytuacji zachodzą przesłanki przemawiające za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku Skarżącej. Ponadto organ podatkowy pierwszej instancji rozważając kryteria rozłożenia na raty zapłaty podatku winien uwzględnić okoliczności konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę stan faktyczny, w tym wysokość podatku będącego przedmiotem żądania Skarżącej oraz jej sytuację finansową i życiową, istniejącą w dacie rozstrzygania sprawy. Organ odwoławczy analizując zarzuty zawarte w odwołaniu dostrzegł, iż Skarżąca znalazła się w okresowo w trudnej sytuacji życiowej (nie pracuje, zaś cały ciężar utrzymania 4-osobowej rodziny ponosi mąż Skarżącej), zaś jednorazowa spłata podatku może, przy pozostałych wydatkach budżetu domowego, obiektywnie stanowić znaczne obciążenie dla tegoż budżetu. Jednakże wskazał, że każdy spadkobierca przyjmując spadek o tak znacznej wartości musi być świadomy wynikających z tego konsekwencji prawnych w postaci obowiązku zapłaty podatku. Odnosząc się do pozostałych argumentów organ odwoławczy zauważył, iż brak zgody Prezydenta m. W. w tym względzie pozbawił Naczelnika Urzędu Skarbowego W. możliwości wydania pozytywnej dla Skarżącej decyzji. Organ podatkowy pierwszej instancji nie mógł zatem, pomimo zaistnienia w sprawie określonej przez Skarżącą jako trudnej sytuacji życiowej i finansowej, skorzystać wobec niej z uprawnień wynikających z art. 67a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym, argumenty przedstawione przez Skarżącą w odwołaniu nie mogą mieć rozstrzygającego znaczenia w sprawie, bowiem i organ odwoławczy jest związany stanowiskiem Prezydenta m. W.. Skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2010 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 67 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zakresie rozumienia pojęć "ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego", których prawidłowe rozumienie miało podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku; 2) obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na wynik sprawy, tj. obrazę art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej i art. 191 w związku z art. 121 § 1, art. 122 i art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez dokonanie przez Prezydenta m. W. ustalenia, iż sytuacja materialna Skarżącej nie uzasadnia rozłożenia podatku na raty, pomimo iż podniesione przez nią okoliczności wskazują, że nie dysponuje ona zasobami pieniężnymi pozwalającymi na jednorazową zapłatę podatku w kwocie 41.991 zł. Zdaniem Skarżącej, stwierdzenie to jest wynikiem dokonania dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, gdyż przy ocenie zebranych w sprawie dowodów naruszono zasady doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania, przez co nie przeprowadzono postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W ocenie Skarżącej, nie podjęto też niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, jak również błędnie wyjaśniono zasadność przesłanek, którymi kierowano się przy załatwianiu sprawy, ta zaś ocena stała się podstawą wydania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W.. W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, iż o ile przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej, to jednak źródłem jej wadliwości jest postanowienie Prezydenta m. W. z dnia [...] września 2009 r. Skarżąca, cytując stosowne przepisy u.d.j.s.t. oraz powołując się na uchwałę NSA z dnia 1 marca 2010 r., sygn. akt II FPS 9/09, podniosła, iż wcześniej nie miała żadnej możliwości zakwestionowania tegoż postanowienia, mimo wydania w przedmiotowej sprawie dwóch decyzji. Dalej Skarżąca przytoczyła treść art. 67a § 1 pkt 1 oraz art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Skarżącej, decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego W. jest rażąco niesprawiedliwa. Skarżąca zwróciła uwagę, że Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia podkreślił, iż organ podatkowy pierwszej instancji działał zgodnie z przepisami prawa, albowiem z treści art. 18 ust. 2 u.d.j.s.t. wynika, iż organ podatkowy pierwszej instancji może rozkładać na raty zobowiązania podatkowe w podatkach stanowiących dochód jednostek samorządu terytorialnego wyłącznie na wniosek lub za zgodą dysponenta dochodów. Zdaniem Skarżącej, z uzasadnienia postanowienia Prezydenta m. W. nie wynika, aby dokonano jakiejkolwiek analizy jej możliwości płatniczych, czy też zarobkowych. Ograniczono się jedynie do stwierdzenia, że art. 67a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, stanowiący podstawę do rozłożenia na raty płatności zobowiązania, jest przepisem wyjątkowym, toteż wyjątkowe muszą być okoliczności, które uzasadniałyby podjęcie tego rodzaju decyzji. W rozpatrywanej sprawie nie stwierdzono zaistnienia takich faktów. Skarżąca podniosła, że Prezydent m. W. wskazał, że konieczność opłacenia podatku podatnik miał uwzględnić w swoich kalkulacjach wcześniej, co Skarżąca rozumie jako czas przed przyjęciem spadku. W jej ocenie, z twierdzenia tego płynie jawnie niesprawiedliwa konkluzja, że skoro nie stać podatnika na opłacenie podatku od spadku, to nie powinien tego spadku przyjmować. Takie założenie jest sprzeczne z Konstytucją RP. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Istotą sporu w niniejszej sprawie, w kontekście podniesionych w skardze zarzutów, jest kwestia zasadności powodów i podstaw odmowy przez organy podatkowe przyznania Skarżącej wnioskowanego przez nią ułatwienia w spłacie należności podatkowych, w postaci rozłożenia na raty płatności podatku. Podkreślenia wymaga przy tym istotna dla sprawy okoliczność, iż wniosek Skarżącej dotyczył podatku od spadków i darowizn, który stanowi dochód gminy - art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. g) u.d.j.s.t. W związku z powyższym, obok przepisów Ordynacji podatkowej normujących kwestie udzielania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych (art. 67a), zastosowanie znajdował także art. 18 ust. 2 u.d.j.s.t. Przepis ten stanowi, iż w przypadku pobieranych przez urząd skarbowy podatków i opłat stanowiących w całości dochody jednostek samorządu terytorialnego, naczelnik tego urzędu może umarzać, odraczać termin zapłaty lub rozkładać na raty należności oraz zwalniać płatnika z obowiązku pobrania bądź ograniczać pobór należności wyłącznie za zgodą przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego. Na postanowienie przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego w przedmiocie ulg, o których mowa w ust. 1, nie przysługuje zażalenie (art. 18 ust. 3 u.d.j.s.t.). Wynikająca z powyższych przepisów konieczność współdecydowania jest w tym przypadku uzasadniona nie tyle nakładaniem się właściwości rzeczowej organów administracji publicznej, ile koniecznością zapewnienia gminie, jako beneficjentowi dochodów z tytułu określonych podatków, możliwości współdecydowania o ograniczeniu (bądź przesunięciu w czasie) osiąganych przez nią dochodów (z których realizuje ona zadania publiczne) z uwagi na przyznanie ulg czy zwolnień. Ta sfera stosunków społecznych została poddana kompetencji dwóch różnych organów, choć ostateczne załatwienie sprawy powierzono tylko jednemu z nich - naczelnikowi urzędu skarbowego (por. S. Presnarowicz, Współdecydowanie organów gmin i urzędów skarbowych, Przegląd Podatkowy z 1998 r., nr 9, s. 29). Organ samorządowy zajmuje stanowisko na podstawie zebranego przez naczelnika urzędu skarbowego materiału dowodowego, może jedynie przeprowadzić w razie potrzeby postępowanie wyjaśniające (art. 209 § 4 Ordynacji podatkowej). Bierze on pod uwagę przesłanki umorzenia, rozłożenia na raty, odroczenia terminu płatności, zwolnienia z obowiązku poboru, czy też jego ograniczenia, wynikające z Ordynacji podatkowej. Postanowienie przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego w przedmiocie ulgi podatkowej, o którym mowa w art. 18 ust. 3 u.d.j.s.t., nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Sąd administracyjny winien jednak dokonać kontroli jego legalności przy rozpoznawaniu skargi na decyzję dyrektora izby skarbowej, stosownie do art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a." (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2010 r., II FPS 9/09). W rozpoznawanej sprawie organ podatkowy pierwszej instancji, stosownie do procedury przewidzianej w art. 18 u.d.j.s.t., zwrócił się do właściwej jednostki samorządu terytorialnego o zajęcie stanowiska odnośnie wniosku Skarżącej o rozłożenie na raty płatności podatku stanowiącego dochód gminy. Prezydent m. W. w postanowieniu z dnia [...] września 2009 r. nie wyraził zgody na rozłożenie na raty objętych wnioskiem Skarżącej należności podatkowych z tytułu podatku od spadków i darowizn. W ocenie Sądu, postanowienie to nie narusza prawa. Wprawdzie jego uzasadnienie nie jest nazbyt rozwinięte, ale podaje zasadnicze motywy podjętego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu tym organ samorządowy dokonał wykładni art. 67a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zasadnie podkreślając, iż przewidziana w tym przepisie możliwość rozłożenia zapłaty podatku na raty, jest regulacją wyjątkową, toteż wyjątkowe muszą być również okoliczności, które uzasadniałyby tego rodzaju rozstrzygnięcie, a okoliczności takich Prezydent m. W. nie stwierdził. Przytoczone przez organ samorządowy tezy odpowiadają zasadniczym, kierunkowym dyrektywom interpretacyjnym, wypracowanym w tym zakresie w orzecznictwie sądowym. Jak bowiem wskazuje się w tym orzecznictwie zasadą pozostaje płacenie podatków w wysokości i w terminach określonych przez prawo, natomiast przyznawanie ułatwień płatniczych musi pozostać jako instytucja nadzwyczajna, gdyż prowadzi do uprzywilejowania jednych podatników względem innych. Choć rozstrzygnięcie w przedmiocie wyrażenia zgody na przyznanie ułatwień płatniczych oparte jest na uznaniu administracyjnym, podejmujący je organ samorządowy, w przeciwieństwie do jednostek nie będących jednostkami sektora finansów publicznych - wierzycieli w cywilnoprawnych stosunkach zobowiązaniowych, nie ma pełnej swobody w dysponowaniu należnością publicznoprawną i z tego punktu widzenia obok interesu dłużnika musi również uwzględniać interes jednostki samorządu terytorialnego, objawiający się w zapewnieniu terminowego i regularnego wpływu środków finansowych do budżetu gminnego. Z wpływów tych bowiem realizowane są niezbędne przedsięwzięcia, do finansowania których zobowiązana jest gmina. Tak więc, jak już wskazano, odpowiednio do tej okoliczności, odstąpienie bądź rozłożenie na raty ich poboru musi być uzasadnione wystąpieniem szczególnie ważnych okoliczności, również z punktu widzenia obiektywnych kryteriów i powodów, które w ustawie określono jako ważny interes podatnika lub interes publiczny. Jeżeli więc chodzi o przyznanie ułatwień płatniczych nie może być jedynym, miarodajnym i przesądzającym kryterium interes podatnika - rozumiany, tak jak w niniejszej sprawie, jako subiektywne przekonanie Skarżącej o konieczności przyznania takiej ulgi. Prezydent m. W. nie negował sytuacji finansowej Skarżącej, która to sytuacja skądinąd, mając na uwadze zaspokojenie bieżących potrzeb życiowych (dochody w rodzinie ok. 6.000 zł netto), nie może być określana jako szczególnie trudna, jak również okoliczności, iż dochody te nie pozwalają na uiszczenie podatku. Słusznie jednak wskazuje Prezydent m. W., iż przy ocenie sytuacji materialnej osoby zobowiązanej należy brać pod uwagę nie tylko bieżące dochody, ale też stan majątkowy. Wbrew formułowanym w sposób bardzo stanowczy i zasadniczy zarzutom podnoszonym przez Skarżącą zarówno w odwołaniu jak i w skardze, powyższe stwierdzenie, jak również konstatacja, iż Skarżąca powinna uwzględniać w swoich przedsięwzięciach i planach życiowych również konsekwencje finansowe (podatkowe) określonych zdarzeń, w tym przypadku polegające na obowiązku uiszczenia, według obowiązujących przepisów, podatku z racji otrzymanego przysporzenia majątkowego (w postaci lokalu mieszkalnego, który nie służy do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych rodziny) - nie narusza ani zasad współżycia społecznego, ani kardynalnych zasad sprawiedliwości wywodzonych z norm konstytucyjnych, ani wreszcie zasady zaufania do organów władzy publicznej. Natomiast Skarżąca w swojej argumentacji wskazuje, iż w przypadku jej rodziny wpływy bilansują się z wydatkami i sama ta okoliczność stanowi wystarczającą podstawę do uzyskania pozytywnego rozstrzygnięcia. Przyznać należy, iż Skarżąca nie występuje o definitywne zdjęcie z niej ciężaru podatkowego, poprzez umorzenie zaległości podatkowych. Przy ocenie postanowienia Prezydenta m. W. oraz decyzji wydanych przez organy podatkowe należy jednakże zwrócić uwagę na harmonogram spłat, który zaproponowała Skarżąca w swoim wniosku o rozłożenie płatności podatku na raty. Ani z uzasadnienia tego wniosku, ani też z późniejszej argumentacji Skarżącej, podnoszonej w toku postępowania, nie wynika, aby w jej przypadku mógł być on uważany za realistyczny i przyjęty jako podstawa dla pozytywnego dla Skarżącej rozstrzygnięcia. O ile bowiem można założyć, iż Skarżąca z bieżących dochodów byłaby w stanie (co jak podnosi - czyni) płacić miesięcznie kwotę 500 zł - tyle wynosi wysokość proponowanych przez nią pierwszych jedenastu rat, tak w żaden sposób nie wyjaśnia, w jaki sposób zrealizowałaby ostatnią - dwunastą ratę miesięczną w wysokości 36.491 zł. W świetle powyższego można zatem przyjąć, iż nawet gdyby Prezydent m. W., a w ślad za nim organy podatkowe, taki harmonogram spłat by zaakceptowały, byłaby to jedynie ulga pozorna. Argumentacja przedstawiona w wydanym przez Prezydenta m. W. postanowieniu została następnie rozwinięta w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji organów podatkowych. Podkreślić jednak należy, co w sprawie ma istotne znaczenie, iż użyty w art. 18 ust. 2 u.d.j.s.t. zwrot "wyłącznie za zgodą" jednoznacznie przesądza, że wynikające z art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej uprawnienia do udzielania ulg w spłacie podatków stanowiących dochody jednostek samorządu terytorialnego mogą być realizowane przez organy podatkowe z uwzględnieniem stanowiska organu jednostki samorządu terytorialnego. Oznacza to, że brak zgody tego organu wyłącza możliwość pozytywnego dla podatnika rozstrzygnięcia wniosku o udzielenie ulgi. Zasadnie więc organ odwoławczy stwierdził w konkluzji swojego stanowiska, iż w świetle powyższego przepisu u.d.j.s.t., zarówno organ podatkowy pierwszej instancji, jak również organ odwoławczy związane były odmownym stanowiskiem Prezydenta m. W. i nie mogły skorzystać wobec Skarżącej z uprawnień wynikających z art. 67a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Mając na uwadze powyższe rozważania i wnioski, Sąd nie dopatrzywszy się w zaskarżonej decyzji, ani też w innych aktach wydanych w ramach będącego przedmiotem oceny Sądu postępowania w sprawie rozłożenia zapłaty podatku na raty, takich naruszeń prawa, które mogłyby stanowić powód do wyeliminowania tych aktów z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.