III SA/Wa 1399/07

Sygn. akt III SA/Wa 1399 /07 P O S T A N O W I E N I E Dnia 16 października 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Hieronim Sęk, , po rozpoznaniu w dniu 16 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. G. i A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. postanawia: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji - Pismem z dnia 4 lipca 2007 r. A i W. G. (zwani dalej "Skarżącymi") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2007 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. W skardze zamieszczono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku Skarżący argumentowali, iż spełniają oni wszystkie przesłanki określone w przepisie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.". Podkreślili, że ich sytuacja materialna nie pozwala na realizację określonej przez organ kwoty należności podatkowej, czyli należności głównej wraz z odsetkami od zaległości podatkowych. W ocenie Skarżących interpretacja prawa dokonana przez organ podatkowy jest sprzeczna z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, normami społecznymi oraz "ze zdrowym rozsądkiem". Dodatkowo wyjaśnili, że wykonanie decyzji spowoduje nieodwracalne skutki, prowadzące nawet do wyeliminowania firmy z rynku gospodarczego i utraty możliwości finansowania przez nich działalności gospodarczej. Wyjaśnili, iż prowadzą małą, krótko działającą na rynku firmę, która "musi przeciwstawiać się wszelkim trudnościom" między innymi związanymi z nieterminowymi płatnościami kontrahentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z tak sformułowanego przepisu wynika, iż warunkiem wstrzymania wykonania decyzji jest stwierdzenie przez Sąd, że strona wykazała w sposób wyczerpujący i przekonywający, istnienie okoliczności przemawiających za obawą wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie przesłanek uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku spoczywa na stronie (por. postanowienia NSA z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl. oraz z dnia 24 maja 2004 r., sygn. akt FZ 85/04, niepubl.). Innymi słowy, z powyższego przepisu wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej zaś - odpowiadający mu obowiązek Sądu do dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.) Sąd zauważa, że nie można przyjąć, iż udzielenie ochrony tymczasowej Skarżącym w postaci wstrzymania wykonania decyzji, oparte będzie na uzasadnieniu skargi, bowiem Sąd rozpoznając wniosek w tym zakresie nie dokonuje oceny zasadności skargi. Orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie może stanowić swoiście rozumianego rozstrzygnięcia wstępnego, dlatego Sąd nie mógł uwzględnić argumentacji wniosku dotyczącej zarzutu niezgodnej i sprzecznej z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz normami społecznymi interpretacji dokonanej przez organy podatkowe. Należy jednak podkreślić, że skoro wstrzymanie wykonania decyzji może wystąpić wskutek czynnego udziału strony skarżącej, to powołanie w dalszej części wniosku przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a. z należytym uzasadnieniem spełniło ten wymóg. Rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd stwierdził, że Skarżący w sposób przekonywujący wykazali, iż wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Po rozważeniu całości zgłaszanych argumentów Sąd uznał, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków poprzez egzekwowanie określonych decyzją zobowiązań podatkowych przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd. Istnieje obawa, że wykonanie decyzji może w sytuacji przedstawianej przez Skarżących doprowadzić do destabilizacji finansowej i gospodarczej, a skutki wykonania decyzji mogą okazać się nieodwracalne, nawet w przypadku pozytywnego dla nich rozstrzygnięcia Sądu. Mając zatem na uwadze wartość posiadanego przez Skarżących majątku i osiąganych dochodów, uzasadniających między innymi przyznanie im prawa pomocy w postaci zwolnienia od wpisu od skargi - zgodnie z postanowieniem referendarza sądowego z dnia [...] września 2007 r. oraz wysokość określonego im zobowiązania podatkowego, Sąd uznał za uprawdopodobniony możliwy skutek w postaci utraty możliwości finansowych, prowadzący do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Mając na uwadze powyższą argumentację, działając na podstawie przepisu art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. orzekł jak w sentencji