III SA/Wa 14/15

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Marcin Piłaszewicz na posiedzeniu niejawnym w dniu 16//10/2015 r po rozpoznaniu wniosku rpr A.R. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w sprawie ze skargi A.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] /10/2014 r Nr [...] w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za I, II, III, IV kwartał 2009 r postanawia przyznać pełnomocnikowi A. W. – rpr A. R. - kwotę 240,- zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, kwotę 23 % podatku VAT w wysokości 55,20,- zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) łącznie kwotę 295,20,- zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) Referendarz sądowy, postanowieniem z 29.5.2014 r. (karta 68 akt) przyznał A.W. prawo pomocy, także w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu, natomiast Okręgowa Izba Radców Prawnych, pismem z 14/7/2015 r., wykonała postanowienie referendarza i do udzielenia pomocy prawnej skarżącej wyznaczyła rpr A. R. . Rpr A. R. zapoznała się z aktami sądowymi sprawy (adnotacja na teczce) i brała udział w postępowaniu (por protokół z rozprawy). Referendarz sądowy wskazuje, że wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr z 2012 r poz. 270 - dalej jako u.p.p.s.a). Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy – m.in. – udział w rozprawie, czy doprowadzenie do rozpoznania sprawy na rozprawie. Niesporne jest też, zarówno w orzecznictwie jak i w piśmiennictwie, że wynagrodzenie należy się za pomoc prawną faktycznie udzieloną, co w sprawie nastąpiło i znalazło wyraz w obecności pełnomocnika na rozprawie, w szczególności w złożonym wniosku o przyznanie wynagrodzenia.. Referendarz sądowy wskazuje, że, mając na uwadze rodzaj sprawy (odpowiedzialność osób trzecich), w której brak jest ekonomicznie wyrażonego przedmiotu sporu, zakres czynności pełnomocnika z urzędu w postępowaniu, tj reprezentowanie przed Sądem I instancji oraz zapisy § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 poz 490, dalej jako rozporządzenie) powodują, że wysokość wynagrodzenia należało oznaczyć na kwotę 240,- zł. Do kwoty tej należało, co zostało poczynione w sentencji, doliczyć 23 % należnego podatku od towaru i usług. Brak jest podstaw, w szczególności pełnomocnik z urzędu ich nie wykazał, do podniesienie wynagrodzenia pełnomocnika do kwoty 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 rozporządzenia. Zarazem referendarz sądowy uznał, że brak podstaw do zastosowania art. 250 § 2 u.p.p.s.a, ponieważ spór dotyczył wprawdzie jedynej zasady (odpowiedzialności), ale za inny okres czasu, zatem okoliczności faktyczne w nieznacznym zakresie zmieniały się. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 i § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002, należało stwierdzić, jak w sentencji.