III SA/Wa 1412/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 roku postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Skarżąca – B. sp. z o.o. w W. złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2008 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2006 r. określającą kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za miesiące od czerwca do października 2004 r. oraz kwoty do przeniesienia na następne miesiące w wysokości innej niż zadeklarowana przez Skarżącą oraz ustalającej za te miesiące dodatkowe zobowiązania podatkowe. Pismem z 5 czerwca 2008 r. Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), dalej:"p.p.s.a." W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że organ podatkowy określił jej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w kwocie 202.613,0 zł. oraz dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 60.785,0 zł. W ocenie Skarżącej w porównaniu do jej realnych możliwości płatniczych wykonanie decyzji spowoduje trudne lub wręcz niemożliwe do odwrócenia skutki w związku z utratą płynności finansowej oraz wysokim prawdopodobieństwem konieczności postawienia Skarżącej w stan upadłości, co z kolei naruszy interes publiczny. Skarżąca podniosła, iż za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia również skala oraz ranga naruszeń jakie miały miejsce w niniejszej sprawie. Zaznaczyła, że wskazywała na liczne naruszenia przez kontrolujących przepisów wspólnotowych, co nie zostało w żaden sposób uwzględnione w decyzji. W ocenie Skarżącej interes publiczny RP w niniejszej sprawie polega na uniknięciu ujawniania skali i rangi naruszeń prawa UE na forum publicznym, które pomimo swojej wagi prowadzą do natychmiastowej wykonalności, bez jakiegokolwiek nadzoru ze strony podmiotów profesjonalnych. W przypadku odmowy wstrzymania wykonalności decyzji pomimo uzasadnionego podejrzenia co do sprzeczności przepisów polskich z przepisami UE, Polska może się spotkać z negatywnym odbiorem wśród inwestorów zagranicznych dla których jest nadal rynkiem rozwijającym się, jak również z bezpośrednimi sankcjami ze strony Komisji UE, która za naganne może uznać przerzucanie na obywateli skutków błędów legislacyjnych 2 polegających na niedostosowaniu prawa krajowego do przepisów UE. Za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawiają również zasady działania organów państwa w sposób budzący zaufanie w stosunku do podatników. Skarżąca wskazała, że nie rozumie dlaczego Dyrektor Izby Skarbowej odmówił wstrzymania wykonania decyzji, skoro w podobnych sprawach uchylał decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. i przekazywał sprawy do ponownego rozpoznania. Według Skarżącej odmowa wstrzymania wykonania decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej podyktowana była negatywnym nastawieniem osób prowadzących jej sprawę. Skarżąca załączyła do wniosku bilans na koniec kwietnia 2008 r. i podniosła, że wskutek decyzji pojawi się w spółce kapitał ujemny, co w konsekwencji może spowodować konieczność zwolnienia pracowników. Powtórnie podkreśliła, że kwota określonej zaległości przerasta jej możliwości finansowe. Podatek od towarów i usług z założenia jest podatkiem neutralnym dla podatników, a zatem opodatkowanie eksportu 22% stawką zamiast stawką 0% oraz dodatkowe zobowiązanie w tym zakresie stanowi odstępstwo od zasady neutralności, na które Skarżąca nie jest przygotowana finansowo. Wykonanie decyzji nie tylko pozbawi Skarżącą płynności finansowej, ale też może spowodować postawienie jej w stan upadłości, co naruszy ważny interes podatnika. Likwidacja Skarżącej naruszy również fiskalny interes Polski, gdyż jeżeli wykonanie decyzji doprowadzi do upadłości Skarżącej, to Skarb Państwa straci pewne źródło dochodów CIT i PIT, oraz będzie musiał wypłacać uposażenie socjalne osobom, które stracą u Skarżącej pracę. Skarżąca dla potwierdzenia swojego stanowiska wskazała na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 kwietnia 2008 r. sygn. akt I SA/Kr 1271/07, w którym Sąd odniósł się do pojęcia "ważnego interesu strony" Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w tym przepisie ciąży na stronie skarżącej. W ocenie Sądu Skarżąca istnienia tych przesłanek nie wykazała. 3 Podnosi ona, że wykonanie decyzji przekracza jej możliwości finansowe i spowoduje powstanie "ujemnego kapitału", na dowód czego przedłożyła bilans na 30 kwietnia 2008 r. Z bilansu tego wynika jednak, że aczkolwiek Skarżąca nie posiada aktywów trwałych (wartości niematerialnych i prawnych oraz środków trwałych), to dysponowała środkami pieniężnymi (w kwocie wyższej niż na początku roku), a jej aktywa obrotowe (również wyższe niż na początku roku) przekraczały 3,9 min. zł. Na aktywa te składały się m.in. zapasy towarów i zaliczki na dostawy (771.760,84 zł). Skarżącej przysługują również należności krótkoterminowe w kwocie przekraczającej 3 min. zł, w tym od podmiotów powiązanych. W tej sytuacji twierdzenia Skarżącej o negatywnych, zagrażających jej istnieniu skutkach wykonania decyzji Sąd uznał za niewiarygodne. Bez wątpienia łączna kwota określonego decyzją organu I instancji zawyżenia przez Skarżącą tzw. zwrotów bezpośrednich na rachunek bankowy (202.613 zł) oraz łączna kwota ustalonych tą decyzją dodatkowych zobowiązań podatkowych (60.785 zł) są znaczne, a zatem wykonanie tejże decyzji może mieć wpływ na kondycję finansową Skarżącej. Jednakże wpływ ten nie jest równoznaczny z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy też wyrządzeniem znacznej szkody. W przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi bowiem o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. W sytuacji, gdy ponadto z okoliczności przedstawionych przez Skarżącą nie wynika, aby wykonanie decyzji miało zagrozić jej bytowi, nie sposób też przyjąć, że spowoduje ono powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Sąd podziela pogląd wyrażony w powołanym we wniosku wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 kwietnia 2008 r. sygn.akt I SA/Kr 1271/07. Ważny interes strony może przejawiać się w uniknięciu utraty płynności finansowej strony, zwolnień pracowników, czy też zaprzestania prowadzenia działalności. Rzecz jednak w tym, że wystąpić musi, a przynajmniej być prawdopodobne zagrożenie, że wykonanie decyzji spowoduje takie właśnie skutki. Tego zaś Skarżąca nie wykazała. W istocie rzeczy, jej argumentacja jest ogólnikowa, a jedyny "konkret" to powołanie się na bilans. Orzekając w przedmiocie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd opiera się wyłącznie na przesłankach wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie należy do nich subiektywne przekonanie Skarżącej o negatywnym nastawieniu 4 do niej kontrolujących, czy też osób działających w imieniu organów podatkowych. To, że w innych sprawach - jak twierdzi Skarżąca identycznych ze sprawą niniejszą, dotyczących innych podmiotów Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. i przekazał sprawy te do ponownego rozstrzygnięcia, nie ma żadnego wpływu na sytuację Skarżącej, a w szczególności nie dowodzi, że tak samo należało postąpić w jej sprawie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi jako, że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o uwzględnieniu skargi. Słuszność przekonania Skarżącej o wydaniu zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, w tym prawa Unii Europejskie, zostanie przez Sąd zweryfikowana na etapie rozpatrzenia skargi, kiedy to Sąd zbada zasadność zarzutów w niej zawartych i oceni, czy przy wydaniu decyzji rzeczywiście doszło do naruszenia prawa. Całkowicie chybione jako argument, który miałby przemawiać za uwzględnieniem wniosku Skarżącej, jest twierdzenie o konieczności wstrzymania wykonania decyzji w celu uniknięcia ujawniana na forum publicznym skali i rangi naruszeń prawa UE oraz zapobieżenia negatywnemu odbiorowi Polski przez inwestorów. Po pierwsze nie zostało jeszcze stwierdzone, aby do naruszenia prawa doszło, a po drugie nie są to okoliczności zagrażające Skarżącej. Podkreślić ponadto należy, że sądy administracyjne kontrolują zgodność działania administracji publicznej z prawem, ujawniając przypadki naruszenia prawa, a nie ukrywając je. W ocenie Sądu Skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. 5