III SA/Wa 1439/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Tarno, Asesor WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (sprawozdawca), Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2007 oddala skargę Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. Nr [...] Wójt Gminy Z. ustalił Skarżącemu – J. S. wymiar podatku od nieruchomości położonej w S. na rok 2007, na kwotę 650 zł. Od powyższej decyzji odwołał się J. S. Wskazał, iż płaci podatek o 33% wyższy niż właściciele działek budowlanych, w tym m.in. radca prawny gminy, którego działka — zdaniem Skarżącego - ma również charakter rekreacyjny a nie budowlany. Wyjaśnił nadto, iż korzysta z infrastruktury gminy tylko 5 miesięcy w roku, a zatem gmina nie ponosi za niego kosztów odśnieżania. Wniósł o obniżenie podatku do wysokości takiej, jaką płacą właściciele działek budowlanych. Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] czerwca 2007r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż Wójt Gminy Z. prawidłowo dokonał ustalenia Skarżącemu wymiaru podatku od przedmiotowej nieruchomości. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. Z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm., powoływane dalej " u.p.o.l.") opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki i budowle lub ich części. Przepis art. 3 ust. 1 pkt 1) i 3) powołanej ustawy stanowi, że podatnikami podatku od nieruchomości są między innymi osoby fizyczne będące właścicielami obiektów budowlanych i użytkownikami wieczystymi gruntów. Skarżący spełnia oba warunki w stosunku do przedmiotowej nieruchomości. W myśl art. 4 ust. 1 powołanej ustawy podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi ich powierzchnia, zaś dla budynków lub ich części powierzchnia użytkowa. Skarżący nie kwestionuje powierzchni gruntu i budynków. Wysokość stawek wynika z uchwały Rady Gminy w Z. nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości oraz określenia zwolnień w podatku od nieruchomości i nie narusza przepisów art. 5 ust. 1 pkt. 1) i 2) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W skardze, której argumentacja stanowi w znacznym stopniu powtórzenie zarzutów odwołania, Skarżący wniósł o uchylenie decyzji SKO w W. z dnia [...] czerwca 2007r., jako niezgodnej z prawem, w szczególności 2 i 32 Konstytucji RP. Wskazał, iż organ nie wziął pod uwagę tego, że przekwalifikowanie działki rekreacyjnej na budowlaną jest dowolnym, uznaniowym aktem Urzędu Gminy i w tej sytuacji mogą występować patologie w wyniku czego są uprzywilejowani i dyskryminowani. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Artykuł 184 zdanie pierwsze Konstytucji RP stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne, w zakresie określonym w ustawie, sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej. Na gruncie ustawowym zasada powyższa została wyrażona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Przepis § 2 przywołanego artykułu precyzuje, że kontrola administracji publicznej sprawowana jest pod kątem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądami administracyjnymi, o których mówi Konstytucja, są – stosownie do art. 2 wyżej powołanej ustawy – Naczelny Sąd Administracyjny oraz wojewódzkie sądy administracyjne. Te ostatnie, w myśl art. 3 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, rozpoznają sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych w pierwszej instancji. W ramach swej właściwości wojewódzkie sądy administracyjne orzekają – na podstawie wyżej wymienionych przepisów oraz art. 1, art. 2, art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 13 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako u.p.p.s.a. – w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 a i c u.p.p.s.a. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję w wypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub w wypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punku widzenia wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Jak trafnie wskazał organ w zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem o nieruchomości podlegają grunty, budynki, budowle lub ich części. Przepis art.3 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy stanowi natomiast, iż podatnikami podatku od nieruchomości są między innymi osoby fizyczne będące właścicielami obiektów budowlanych i użytkownikami wieczystymi gruntów. Prawidłowo także organ wyjaśnił - aczkolwiek uczynił to dopiero w odpowiedzi na skargę - iż zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 100, poz. 1086 ze. zm.) – podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Podatek od nieruchomości ustalany jest w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków co do kwalifikacji tych gruntów oraz ich powierzchni, które to dane są wiążące dla organu podatkowego. Pogląd ten znajduje oparcie w bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 1994r., SA/KA 2592/93, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995r. SA/Wr 1703/94 , por. wyrok NSA z dnia 18 maja 1994r. III SA 1685/93). Ewidencja gruntów i budynków jest bowiem urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych ( por. wyrok WSA z dnia 2 grudnia 2004r. III Sa/Wa 257/04, wyrok WSA z dnia 5 października 2005r.III SA /Wa 1718/05, wyrok WSA z dnia 7 lipca 2005r. III Sa /Wa 1206/05). Co prawda, oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych wyżej treści stwierdzić należy, iż nie zawiera ona informacji o ewidencji gruntów jako podstawie wymiaru podatków. Tym samym uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów w zakresie prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego, o których mowa w art. 210 §1 pkt 6 oraz §4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r.Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). Zdaniem Sądu uchybienie to nie ma jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. Z załączonego do akt sprawy wykazu dokonanych zmian w danych rejestru gruntów wynika bowiem, iż będąca przedmiotem opodatkowania nieruchomość położona w S., Z. oznaczona została symbolem Bi, co zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r.(Dz. U. nr 38, poz. 454) oznacza klasyfikację jako "inne tereny zabudowane". Tereny takie, w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy podlegają opłatom jak grunty pozostałe. Prawidłowo zatem orzekające w sprawie organy dokonały wymiaru podatku od nieruchomości, opierając się na stawkach podatku wynikających z Uchwały Nr [...] Rady Gminy w Z. z dnia [...] grudnia 2006r., wydanej m. in na podstawie art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W świetle powyższego nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 2 i 32 Konstytucji RP. Organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania, czy zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Dane te mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 ord. pod. Stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Zasadą jest, że podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta. Następnie w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych (por. wyrok NSA z 12 stycznia 1994 r., sygn. akt III SA 911/94 – OSS 1994/4-5/164). Z tych względów Sąd działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.