III SA/Wa 1444/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na zmianę interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2014 r., Nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: postanawia: 1) uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 1444/14; 2) zwrócić na rzecz Ministra Finansów ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 24 czerwca 2009r. sygn. akt III SA/Wa1444/14, przekazał sprawę ze skargi A. W. (dalej zwana "Skarżącą") na zmianę interpretacji indywidualnej z [...] stycznia 2014r. w przedmiocie podatku od spadków i darowizn do rozpoznania według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. W podstawie prawnej Sąd wskazał m.in. § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016, dalej zwane "rozporządzeniem") oraz § 1 pkt 14 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652, ze zm.) - uznając, że nie jest sądem właściwym do rozpoznania sprawy. Skarżąca zamieszkuje bowiem w Z. (woj. dolnośląskie), więc właściwym miejscowo do rozpoznania skargi będzie WSA we Wrocławiu. Minister Finansów w zażaleniu uznał, że ww. postanowienie narusza § 1 pkt 1 rozporządzenia w związku z art. 14b i art. 14e O.p. przez błędną ich wykładnię i ustalenie, iż przekazaniu podlegają wszystkie sprawy związane z wydawaniem indywidualnych interpretacji prawa podatkowego, zarówno sprawy ze skargi na interpretację indywidualne wydane na mocy art. 14b O.p. i ze skarg na zmiany interpretacji wydanych na podstawie art. 14e O.p. W związku z tak postawionym zarzutem ww. Minister wniósł o uchylenie ww. postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej zwana: "P.p.s.a."), jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Z powyższego przepisu wynika, że uchylenie zaskarżonego postanowienia przez Sąd pierwszej instancji jest możliwe wówczas, gdy jest ono oczywiście uzasadnione. W ocenie Sądu zażalenie wniesione przez Ministra Finansów ma taki charakter, zatem zasługiwało na uwzględnienie. Z treści § 1 pkt 1 rozporządzenia wynika bowiem, że przepis ten dotyczy spraw wydawania w indywidualnych sprawach pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, o których mowa w art. 14b O.p. Przepisem tym nie zostały więc objęte sprawy dotyczące zmian interpretacji, o których mowa w art. 14e O.p. Tym samym wykładnia językowa ww. przepisu wskazuje, że dotyczy on tylko interpretacji indywidualnych wydanych na podstawie art. 14b O.p. Ponadto, w treści § 1 pkt 1 rozporządzenia brak jest sformułowań uprawniających do zastosowania wykładni rozszerzającej. Sąd, mając powyższe na uwadze, stwierdza, że zmiana właściwości sadów administracyjnych, o której mowa w § 1 pkt 1 rozporządzenia nie dotyczy spraw z zakresu zmiany interpretacji indywidualnej dokonanej w trybie art. 14e O.p. Sąd, w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 195 § 2 w związku z art. 194 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia (punkt pierwszy sentencji). Uznanie zażalenia za "oczywiście uzasadnione" oznacza brak podstaw do uiszczenia opłaty i obligowało Sąd – w myśl art. 225 P.p.s.a. - do zwrotu uiszczonego wpisu w wysokości 100 zł (punkt drugi sentencji).