III SA/Wa 1444/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Gurba, Sędziowie asesor WSA Konrad Aromiński (sprawozdawca), sędzia WSA Radosław Teresiak, Protokolant starszy referent Cezary Ciwiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od września 2016 r. do marca 2017 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...]; 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz T. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 7417 zł (słownie: siedem tysięcy czterysta siedemnaście złotych złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej: "NUS"), po przeprowadzeniu kontroli podatkowych które zostały wszczęte na podstawie trzech odrębnych upoważnień do jej przeprowadzenia, wszczął z urzędu wobec T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka", "Strona", "Skarżąca") postępowanie podatkowe w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za wrzesień, październik, listopad i grudzień 2016 r. oraz styczeń, luty i marzec 2017 r., z uwagi na stwierdzone w toku przeprowadzonych kontroli podatkowych nieprawidłowości. Następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. NUS określił Stronie w podatku od towarów i usług kwotę zwrotu na rachunek bankowy za wrzesień, październik, listopad i grudzień 2016 r. oraz styczeń, luty i marzec 2017 r. Organ wskazał, iż Spółka świadcząc usługi transportowe rozliczając w rejestrach zakupu oraz w deklaracjach podatkowych VAT-7 za badane okresy faktury VAT wystawione przez dostawcę usług - B. , naruszyła przepisy art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. a), art. 88 ust. 3a pkt 2 w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 40 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm., dalej: "u.p.t.u."). Organ uznał, że ww. faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, zatem Skarżącej nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w nich zawarty. Organ pierwszej instancji wskazał, że B.nie wykonał wskazanych na fakturach usług transportowych, natomiast świadczył usługi zwolnione od podatku VAT, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 40 u.p.t.u., polegające na przekazywaniu środków pieniężnych na rzecz K.S. i T.K. (członków zarządu Spółki) na wskazany rachunek bankowy tych osób. W odwołaniu od ww. decyzji Strona zarzuciła organowi: - naruszenie art. 120 w zw. z art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 z późn. zm., dalej: "O.p."), w zakresie w jakim wyklucza korzystanie z dowodów sprzecznych z prawem; naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 122 O.p. poprzez zaniechanie przez organ podatkowy podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz art. 187 § 1 O.p. przez niezebranie i rozpatrzenie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego; - obrazę przepisów prawa materialnego, tj. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy brak jest przesłanek do stwierdzenia, że czynności wskazane na fakturach nie były czynnościami na nich wskazanymi; - naruszenie art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2018 r., poz. 646 z późn. zm., dalej: "Prawo przedsiębiorców"), w jakim nie rozstrzygnął wątpliwości faktycznych na korzyść Strony. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS") utrzymał w mocy ww. decyzję NUS. DIAS stwierdził, że Spółka dokonując odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturach wystawionych przez B., naruszyła przepisy art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. a) w związku za art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u., bowiem faktury wystawione przez ww. podmiot nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a zatem Stronie nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w tych dokumentach. DIAS wskazując na powiązania osobowe między Stroną, a podmiotami faktycznie świadczącymi na jej rzecz usługi, objęte wskazanymi fakturami, a także w związku z treścią złożonych zeznań przez członków jej zarządu, charakteryzujących wzajemne relacje, oraz w kontekście przedłożonych umów, zawierających niezgodne z rzeczywistością klauzule, które Spółka sygnowała, stwierdził, że Strona działała ze świadomością, iż treść wystawionych przez K. B. faktur nie jest zgodna ze stanem faktycznym. W tych okolicznościach wyjaśnienia Strony, iż K.B.świadczył na jej rzecz usługi wynajmu pojazdów uznano za niewiarygodne. W ocenie DIAS pojazdy nigdy fizycznie nie zostały wydane K.B., nigdy ich nie widział, nie interesował się ich stanem, co jednoznacznie wskazuje, że wbrew umowie czuł on się zwolniony z odpowiedzialności za realizowane za ich pomocą usługi. DIAS podniósł, że nie ponosił on również żadnych kosztów związanych z utrzymaniem pojazdów, w tym np. ich badań technicznych, przeglądów itp., jednocześnie brak jest płatności za używanie pojazdów, brak sporządzania pisemnego wyliczania przejechanych kilometrów, na podstawie których miało następować fakturowanie. DIAS wskazał, że zarówno z zeznań, jak i z analizy deklaracji VAT K.B.wynika, iż nie otrzymywał on całości ustalonego wynagrodzenia. DIAS stwierdził, że żadne dokumenty nie zostały przedłożone w toku kontroli i postępowania podatkowego, ponadto K.B.zeznał, że transakcje dokumentuje jedynie faktura, i innych dokumentów, a zatem w tym wyliczeń - nie ma. Według DIAS, liczba pojazdów i zróżnicowanie tras, na jakich podróżują wyraźnie wskazuje, że w celu rzeczywistego wywiązywania się z umowy takie zestawienie, w ustalonych przez umawiających się przedziałach czasu, w zwykłych relacjach biznesowych powinno być przygotowywane. Odnosząc się do oświadczenia K.B.z dnia [...] czerwca 2017 r., załączonego do zastrzeżeń do protokołu kontroli i oceniając przedłożone przykładowe rozliczenie za okres 5-12 września 2016 r. dotyczące ilości przebytych kilometrów, oraz 12-16 września 2017 r., dotyczące przelewów, DIAS zauważył, iż w dokumentacji Spółki brak było rozliczeń tego rodzaju. Ze złożonych zeznań nie wynika też, by K.B.przekazywał takiego rodzaju rozliczenie Spółce. Zapytany, o dokumenty, jakie posiada na potwierdzenie świadczonych przez siebie usług, również nie wspomniał o takiego rodzaju dokumentach. DIAS przyjął, iż rozliczenie zostało sporządzone na potrzeby zastrzeżeń do protokołu kontroli. Powyższe zdaniem organów dowodzi, że B.nie był w żaden sposób zaangażowany w proces świadczenia usług transportowych. W odniesieniu do wniosków dowodowych Skarżącej, DIAS stwierdził, iż są niezasadne, gdyż organ podatkowy zgromadził wyczerpujący materiał dowodowy, tj. dokumenty źródłowe, zeznania członków zarządu Spółki charakteryzujących wzajemne relacje, zeznania kontrahenta, umowy najmu pojazdów, wyjaśnienia Strony, w tym także zastrzeżenia do protokołów kontroli. Ponadto zdaniem DIAS Strona nie wskazała na jaką okoliczność te dowody miałyby być przeprowadzone. DIAS nie podzielił zarzutu Skarżącej, że brak podpisu na imiennym upoważnieniu do przeprowadzenia kontroli podatkowej z dnia [...] stycznia 2017 r. powoduje, że materiały zebrane w toku kontroli podatkowej nie mogą stanowić dowodu w postępowaniu podatkowym. DIAS argumentował, że Strona w osobie K. S. (ówczesnego członka zarządu Spółki), w dniu [...] stycznia 2017 r. pokwitowała doręczenie jej kwestionowanego upoważnienia w zakresie kontroli za okres wrzesień-grudzień 2016 r. i czynnie uczestniczyła w przeprowadzanych czynnościach kontrolnych. Podkreślono, że w dniu [...]kwietnia 2017 r. K.S.przyjął protokół kontroli i złożył pismem z dnia 11 maja 2017 r. do niego zastrzeżenia. Według DIAS wskazane uchybienie formalne pozostało bez wpływu na ostateczny wynik postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej i zwrot kosztów procesu, zarzuciła: - naruszenie art. 120 w zw. z art. 180 § 1 O.p. w zakresie w jakim wyklucza on korzystanie z dowodów sprzecznych z prawem; - naruszenie przepisów postępowania tj. art. 122 O.p. przez zaniechanie przez organ podatkowy podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz art. 187 § 1 O.p. przez nie zebranie i rozpatrzenie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego; - obrazę przepisów prawa materialnego tj. 88 ust. 3a pkt 4 lit a) u.p.t.u. przez jego zastosowanie w sytuacji, gdy brak było ku temu przesłanek; - naruszenie art. 10 ust. 2 Prawa przedsiębiorców przez nierozstrzygnięcie wątpliwości faktycznych na korzyść strony. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała między innymi, że nie mogą stanowić dowodu w postępowaniu podatkowym dowody zebrane w sposób sprzeczny z przepisami ustawy lub naruszeniem innych przepisów w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorców. Wedle Strony takim naruszeniem był brak podpisu osoby udzielającej upoważnienia do przeprowadzenia kontroli podatkowej. Skarżąca stwierdziła, że w takim zakresie dowody zebrane w toku kontroli podatkowej zostały zebrane z naruszeniem prawa. Wykorzystanie następnie tych dowodów wbrew ustawowym zakazom w jej ocenie stanowiło rażące naruszenie art. 180 O.p. Powyższe naruszenie prawa przeniknęło również do postępowań kontrolnych wszczętych za okresy od 1 stycznia do 31 stycznia 2017 r. oraz za okres od 1 lutego do 31 marca 2017 r. W odpowiedzi na skargę, DIAS wniósł o jej oddalenie, uznając argumenty skargi za nieuzasadnione oraz podtrzymując zaprezentowane w uzasadnieniu decyzji stanowisko. DIAS uznał, że uchybienie formalne w zakresie wystawionego upoważnienia do wszczęcia kontroli podatkowej za okres od 1 września do 31 grudnia 2016 r., pozostawało bez wpływu na wynik postępowania. Jednocześnie wskazano, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest tożsamy i został w dużej części powielony (s. 11 odpowiedz na skargę). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2017 r., poz. 2188), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Należy również podkreślić, że zgodnie z art. 133 p.p.s.a. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności za częściowo zasadne należy uznać zarzuty dotyczące oparcia rozstrzygnięcia o materiał zgromadzony z naruszeniem przepisów o kontroli. Skarżąca podnosi bowiem, że materiał dowodowy został zgromadzony z naruszeniem prawa, wskazując na wadliwość upoważnienia do przeprowadzenia kontroli z dnia [...] stycznia 2017 r., a więc nie mógł stanowić dowodu w sprawie. Kwestię upoważnienia do kontroli reguluje art. 283 O.p. Zgodnie z jego § 1 "Kontrola podatkowa jest przeprowadzana na podstawie imiennego upoważnienia udzielonego przez: 1)naczelnika urzędu skarbowego lub osobę zastępującą naczelnika urzędu skarbowego - pracownikom izby administracji skarbowej obsługującej tego naczelnika; 1a) (uchylony); 2) wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę lub marszałka województwa lub osobę zastępującą wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę lub marszałka województwa albo skarbnika jednostki samorządu terytorialnego - pracownikom urzędu gminy (miasta), starostwa lub urzędu marszałkowskiego;" 3) Szefa Krajowej Administracji Skarbowej lub osobę zastępującą Szefa Krajowej Administracji Skarbowej - pracownikom urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Paragraf 2 art. 283 O.p. wskazuje natomiast, że Upoważnienie do przeprowadzenia kontroli podatkowej zawiera: 1) oznaczenie organu, datę i miejsce wystawienia; 1a) wskazanie podstawy prawnej; 2) imię i nazwisko kontrolującego (kontrolujących); 3) numer legitymacji służbowej kontrolującego (kontrolujących); 4) oznaczenie kontrolowanego; 5) określenie zakresu kontroli; 6) datę rozpoczęcia i przewidywany termin zakończenia kontroli; 7) podpis osoby udzielającej upoważnienia, z podaniem zajmowanego stanowiska lub funkcji; 8) pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego wynikających z przepisów niniejszego działu; 9) wskazanie informacji, o których mowa w art. 13 informacje podawane w przypadku zbierania danych od osoby, której dane dotyczą ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679. Jednocześnie w § 3 tegoż przepisu nakazano aby Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór imiennego upoważnienia do przeprowadzenia kontroli podatkowej, uwzględniając elementy upoważnienia określone w § 2. Zgodnie natomiast z art. 283 § 4 O.p. upoważnienie niespełniające ustawowych wymagań określonych w przepisach tego artykułu, nie będzie stanowiło podstawy do przeprowadzenia kontroli. Wprowadzenie tego przepisu oznacza, że dowody zgromadzone w trakcie kontroli przeprowadzonej na podstawie upoważnienia niespełniającego wymogów formalnych określonych w przepisach z prawnego punktu widzenia nie będą miały żadnego znaczenia. Trzeba bowiem pamiętać o art. 180 O.p., który przewiduje właśnie takie konsekwencje. W opisanych powyżej sytuacjach kontrola nie jest faktycznie prowadzona, nawet jeśli dokonywane są czynności, które ze względu na swój charakter mogłyby wskazywać, że z kontrolą mamy do czynienia. W razie takich nieprawidłowości organ będzie zobowiązany jeszcze raz wszcząć kontrolę na podstawie prawidłowego upoważnienia i ponowić wszystkie czynności dowodowe W aktach podatkowych znajdują się trzy upoważnienia do przeprowadzenia kontroli: – z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] wskazujące zakres kontroli –"podatek od towarów i usług i okres objęty kontrolą 01.09.2016 -31.12.2016 r.", gdzie w punkcie 33 upoważnienia, brak jest podpisu osoby udzielającej upoważnienia z podaniem zajmowanego stanowiska lub funkcji (k. 1 akt administracyjnych sprawy), - z dnia [...] marca 2017 r. nr[...] wskazujące zakres kontroli "podatek od towarów i usług za 01.01.2017 -31.01.2017 r.", - z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] , wskazujące zakres kontroli "podatek od towarów i usług i okres objęty kontrolą 01.02.2017 -31.03.2017 r.". Na te same upoważnienia powołuje się organ w zaskarżonej decyzji. Co więcej materiał zgromadzony w toku kontroli przeprowadzonej podatkowej na podstawie niepodpisanego upoważnienia z dnia [...] stycznia 2017 r. ([...]) został włączony do akt pozostałych postępowań, odpowiednio postanowieniami z dnia [...]maja 2017 r. o nr: [...] oraz [...]. Należy podkreślić, że to w toku kontroli przeprowadzonej podatkowej na podstawie upoważnienia z dnia [...] stycznia 2017 r., kontrolujący gromadzili dokumenty ale też podejmowali inne czynności dowodowe, takie jak przesłuchania świadków, żądanie wyjaśnień od strony i inne, które to następnie włączono do akt pozostałych postępowań. Odniesienia wymaga zatem wyartykułowany w uzasadnieniu skargi zarzut naruszenia art. 283 § 2 O.p., w którym określono elementy, jakie muszą zostać zawarte w upoważnieniu. Katalog ten ma charakter zamknięty. Oznacza to, że każde upoważnienie powinno zawierać wszystkie wskazane elementy, w tym wymienione w art. 283 § 2 pkt 7, to jest podpis osoby udzielającej upoważnienia, z podaniem zajmowanego stanowiska lub funkcji. Podkreślenia wymaga, że w § 4 art. 283 O.p. ustawodawca stwierdził, że upoważnienie, które nie spełnia wymagań, o których mowa w § 2, nie stanowi podstawy do przeprowadzenia kontroli. W doktrynie prezentowany jest jednolity pogląd, że "upoważnienie, które ma stanowić podstawę do podjęcia czynności kontrolnych, musi być prawidłowe pod względem zarówno formalnym (wzór upoważnienia powinien zawierać wszystkie elementy wskazane w ustawie), jak i materialnym (wszystkie elementy we wzorze upoważnienia powinny zostać prawidłowo wypełnione). (....). Ustawodawca przy tym nie daje możliwości oceny wagi zaistniałej wady, taką samą konsekwencję przypisując wszystkim uchybieniom. Oznacza to, że ich stwierdzenie w jakimkolwiek zakresie będzie bezwzględnie niweczyć owoce kontroli podatkowej. Nie będzie miało znaczenia, czy uchybienia te w istotny sposób miały wpływ lub mogły go mieć na przebieg czynności kontrolnych oraz czy wpłynęły one na pogorszenie sytuacji kontrolowanego" - (Mariusz Popławski Komentarz do art. 283 ustawy – Ordynacja podatkowa, stan prawny: 20.04.2017 r., Leonard Etel (red.), Ordynacja podatkowa. LEX/el. 2019, Jacek Brolik i in., Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. V, LEX 2013). Sąd podziela ww. poglądy prezentowane w doktrynie i uznaje je za swoje. Tym samym uznać należy, że nie zasadne jest stanowisko organów prezentowane w toku postępowania jakoby wskazane uchybienie "formalne" dotyczące upoważnienia z dnia [...] stycznia 2017 r. pozostawało bez wpływu na ostateczny wynik postępowania. Nie można również podzielić poglądu organu wskazującego, że przyjęcie protokołu kontroli przez Skarżąca miałoby konwalidować wadliwości jej wszczęcia ani nie może świadczyć o prawidłowości zebrania w jej trakcie materiału dowodowego, który stanowił następnie rdzeń zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 180 O.p. to co jest sprzeczne z prawem nie może stanowić dowodu w postępowaniu podatkowym. Za sprzeczne z prawem traktuje dowody, gdy przepisy wykluczają wprost możliwość ich wykorzystania w postępowaniu ze względu na metodę uzyskania lub źródło (np. wbrew wyraźnemu zakazowi dowodowemu - art. 195 O.p. ), oraz dowody uzyskane z naruszeniem przepisów postępowania. Wszelkie działania organów prowadzących kontrolę podatkową podejmowane na podstawie upoważnienia niespełniające ustawowych wymagań określonych w przepisach tego artykułu, są działaniami niezgodnymi z prawem. Materiały pozyskane w wyniku takich działań są także sprzeczne z prawem. Nie mogą zatem - w świetle art. 180 § 1 O.p. - stanowić dowodu w postępowaniu podatkowym. Mając na uwadze powyższe poglądy Sąd wskazuje na funkcje gwarancyjne upoważnienia w celu realizacji zasady zaufania podatników do organów podatkowych i stwierdza, że realizacja przywołanej zasady zaufania wymaga aby kontrolowany otrzymał prawidłowe upoważnienie do wszczęcia kontroli podatkowej, spełniające wszystkie elementy zakreślone przepisami prawa. Z treści zaskarżanej decyzji niewątpliwie wynika, że zasadnicze ustalenia dotyczące stanu faktycznego sprawy zostały bowiem poczynione w oparciu o dokumenty, które nie mogły być uznane za dowody w postępowaniu podatkowym. Skoro zaś dowody te nie mogły być dopuszczone w sprawie, należy uznać, że dokonane ustalenia faktyczne nie znajdują odzwierciedlenia w materiale dowodowym. Nie został więc w sprawie ustalony stan faktyczny co uzasadnia wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Powyższe braki w postępowaniu czynią przedwczesnym odnoszenie się do prawidłowości oceny przeprowadzonych dowodów. Przedwczesna jest też na obecnym etapie ocena prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Ponownie prowadząc postępowanie organy podatkowe uwzględnią przedstawioną wyżej ocenę prawną, zgodnie z art. 153 p.p.s.a. Oznacza to konieczność wszczęcia jeszcze raz kontroli na podstawie prawidłowego upoważnienia i ponowienie wszystkich czynności dowodowych. Reasumując Organ naruszył przepisy o postępowaniu w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynika sprawy, co zgodnie z art 145 § 1 pkt. pkt 1 c w zw. z art. 135 p.p.s.a, stanowiło podstawę do orzeknięcia jak w sentencji, tj. uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji NUS. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Do kosztów tych zalicza się uiszczony wpis sądowy w wysokości 2000 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 5400 zł oraz opłaty od pełnomocnictwa 17 zł, określone w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265).