III SA/Wa 1445/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Matylda Arnold - Rogiewicz, Sędziowie sędzia WSA Jarosław Trelka, asesor WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M. P. i R. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [....] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od osób fizycznych za 2015 r. oddala skargę. Postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej DIAS), na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej Op) stwierdził M. P. i R. P. uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu DIAS wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. (dalej NUS) decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. określił M. P. i R. P. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. w wysokości 9.771 zł oraz odsetki w wysokości 567 zł z tytułu nieziszczonych zaliczek na podatek dochodowy. Zdaniem DIAS, powyższa decyzja została skutecznie doręczona w dniu 14 lutego 2020 r. W dniu 3 marca 2020 r. M. P. wniosła odwołanie z dnia od tej decyzji. DIAS podkreślił, że odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W niniejszej sprawie termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 28 lutego 2020 r. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji złożone zostało osobiście w dniu 3 marca 2020 r., czym naruszono dyspozycję art. 223 Op. Strona nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podatnicy wnieśli o uchylenie postanowienia DIAS oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucili DIAS naruszenie: 1) art. 121 § 1 i § 2, art. 120 w zw. z art. 217 § 1 i art. 219 Op, poprzez pominięcie pełnomocnika strony, które to postanowienie dotknięte takim brakiem jest wadliwe co skutkuje jego nieważnością, 2) art. 219 w zw. z art. 121 § 1 § 2 Op, przez to że organ podatkowy uchybił w tym zakresie szkodząc stronie, 3) art. 121 §1 i § 2 Op przez organ podatkowy obowiązku udzielania stronie rzetelnych informacji o ich uprawnieniach, wnoszenia środków zaskarżenia w prowadzonym postępowaniu, 4) art. 122, art. 180 § 1 w związku z art. 187 § 1 Op przez częściową ocenę materiału dowodowego i pominięcie pełnomocnika przez organy podatkowe, 5) art. 191 § 1 Op poprzez dowolną ocenę, że w sprawie wystąpił wymóg dodatkowego zweryfikowania materiału dowodowego, pozorując jedynie jego uzasadnienie. DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej Ppsa) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także postanowienie, rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie natomiast do art. 120 Ppsa, w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skarga okazała się niezasadna. Przedmiot kontroli Sądu stanowiło postanowienie DIAS stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Z akt sprawy wynika, że decyzją z [...] lutego 2020 r. NUS określił M. P. i R. P. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. w wysokości 9.771 zł oraz odsetki w wysokości 567 zł z tytułu nieziszczonych zaliczek na podatek dochodowy. Ze dokumentów znajdujących się w aktach wynika, że powyższa decyzja została skutecznie doręczona w dniu 14 lutego 2020 r., zaś podatniczka 3 marca 2020 r. wniosła odwołanie od tej decyzji. Zgodnie z art. 223 § 1 Op, odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję. Z kolei art. 223 § 2 pkt 1 Op stanowi, że odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Mając na względzie powyższe przepisy Sąd stwierdza, że odwołanie, które wniesiono 3 marca 2020 r. od decyzji doręczonej stronie 14 lutego 2020 r. było spóźnione. Termin na wniesienie odwołania upływał bowiem 28 lutego 2020 r. Z tych względów DIAS prawidłowo zastosował art. 228 § 1 pkt 2 Op, zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Z akt sprawy wynika, że w dniu 20 lipca 2020 r. skarżąca ustanowiła pełnomocnika w osobie dor. pod. M. S. Pełnomocnictwo obejmowała sprawę o nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. Decyzja wymiarowa NUS z [...] lipca 2017 r. o powyższym numerze została zatem doręczona pełnomocnikowi. Wspomniana decyzja NUS została następnie uchylona decyzją DIAS z [...] listopada 2017 r. Organ odwoławczy przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Sprawie nadano nowy numer, tj. [...]. NUS pismem z 25 czerwca 2018 r. spytał zatem skarżącą, czy jest ona nadal reprezentowana przez ustanowionego wcześniej pełnomocnika. Skarżąca nie udzieliła odpowiedzi na wspomniane pismo. NUS przyjął zatem, zgodnie z treścią pełnomocnictwa, że obejmowało ono tylko sprawę o nr [...] . Zdaniem Sądu, dalszy przebieg postępowania potwierdził, że założenie NUS co do zakresu pełnomocnictwa było słuszne. Wszystkie czynności w sprawie podejmowane były bezpośrednio z podatnikami. Skarżącym doręczono m. in. decyzję NUS z [...] lipca 2018 r., kolejną decyzję kasatoryjną DIAS z [...] listopada 2018 r., a także trzecią już z kolei decyzję NUS z [...] lutego 2020 r. Za każdym razem doręczenie dokonywane było do rąk podatników, którzy nie kwestionowali prawidłowości doręczeń. Wnosili również środki prawne od wydawanych decyzji NUS (vide odwołania od decyzji z [...] lipca 2018 r. oraz z [...] lutego 2020 r.). W toku postępowania udziału nie zgłosił również żaden pełnomocnik. Z tych względów Sąd stwierdza, że doręczenie decyzji NUS z [...] lutego 2020 r. do rąk skarżących było prawidłowe. Skarżący potwierdzili fakt otrzymania przesyłki na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Mając powyższe na uwadze Sąd uznaje, że powyższa decyzja została prawidłowo wprowadzona do obrotu, zaś wniesienie od niej odwołania po terminie, mimo stosownego pouczenia o trybie i terminie jego wnoszenia w treści tej decyzji skutkowało wydaniem postanowienia stosownie do treści art. 228 § 1 pkt 2 Op. Organy nie naruszyły zatem art. 121 § 1 i § 2, art. 120 w zw. z art. 217 § 1 i art. 219 Op, poprzez pominięcie pełnomocnika strony. Wobec dokonanych ustaleń słusznie uznały bowiem, że doręczenie decyzji wymiarowej oraz postanowienia stwierdzającego uchybienie do wniesienia odwołania winno nastąpić do rąk podatników. Skarżąca była ponadto pytana czy w dalszym ciągu reprezentuje ją w sprawie profesjonalny pełnomocnik. W wydanej decyzji z [...] lutego 2020 r. otrzymała także pouczenie o terminie i trybie wniesienia odwołania. Ustalania organów, że skarżąca działa osobiście były właściwe o czym świadczy treść pozostawionego bez odpowiedzi pisma z 25 czerwca 2018 r. oraz fakt, iż w toku postępowania, mimo licznych doręczeń, nie podnosiła, iż w sprawie działa dalej jej pełnomocnik. Reprezentujący ją doradca podatkowy, ustanowiony w sprawie o nr [...], także nie zgłaszał udziału na kolejnych etapach postępowania, choć był konsekwentnie pomijany przez organy w ramach poszczególnych czynności procesowych. Zdaniem Sądu, w sprawie zaistniała wątpliwość co do zakresu umocowania pełnomocnika, lecz organ podjął działania by tę wątpliwość wyjaśnić. Wskutek braku odpowiedzi na wezwanie do potwierdzenia umocowania pełnomocnika, organ uznał, że pełnomocnictwo należy interpretować zakresowo zgodnie z jego literalnym brzmieniem. Zdaniem Sądu, organ dochował zatem należytej staranności w tym zakresie. Późniejsze doręczenia pism bezpośrednio stronie nie naruszały zatem zasad ogólnych wskazanych w treści skargi. Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 191 § 1 Op poprzez dowolną ocenę, że w sprawie wystąpił wymóg dodatkowego zweryfikowania materiału dowodowego, pozorując jedynie jego uzasadnienie. Skoro strona twierdzi, że wydawane w sprawie decyzje kasatoryjne DIAS były wadliwe, to winna je zaskarżyć do sądu administracyjnego. Na obecnym etapie postępowania wspomniane decyzje nie podlegają już kontroli Sądu, który badał wyłącznie, czy DIAS prawidłowo stwierdził, że ostatnie z wnoszonych odwołań zostało złożone z przekroczeniem ustawowego terminu. Mając to na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.