III SA/Wa 1447/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Płusa, Asesor WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Jolanta Sokołowska (spr.), Protokolant Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2005 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w opłacie targowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz strony skarżącej kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...].04.2004r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej zwane: "SKO"), działając na podstawie art. 233 § 1 ust. 1, art. 13 § 1 pkt 3 i art. 79 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 15 i art. 16 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania T. K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...].09.2003r. nr [...], odmawiającą zwrotu nienależnie uiszczonej opłaty targowej za lata 1995-1996. Z motywów decyzji wynika, że w dniu 19.12.2002r. do Urzędu [...] W. dla Dzielnicy S. wpłynął wniosek T. K. o zwrot nienależnie uiszczonej opłaty targowej za lata 1995-1998 za prowadzenie działalności handlowej w obiekcie handlowym nr [...] położonym na terenie targowiska "H.". W uzasadnieniu wniosku T. K. podniósł, iż w latach tych pobierana była od niego opłata targowa niezgodnie z przepisami art. 19 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wniosek podatnika w części dotyczącej lat 1997-1998 został rozpatrzony odrębną decyzją, natomiast w części dotyczącej lat 1995-1996 decyzją Prezydenta [...] W. z dnia [...].09.2003r. nr [...]. W ostatniej z przywołanych decyzji organ I instancji powołując się na art. 330 Ordynacji podatkowej oraz art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 19 grudnia 1980r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz. U. z 1993r. Nr 108, poz. 486 ze zm.) uznał, iż dla powstałych w latach 1995-1996 nadpłat nastąpiło przedawnienie, jako że T. K. wniosek o zwrot nienależnie uiszczonej opłaty targowej złożył 19.12.2002r., tj. po upływie terminu przewidzianego do żądania jej zwrotu. W odwołaniu T. K. zarzucił błędne ustalenia w zakresie stanu faktycznego, nierozpoznanie istoty sprawy, naruszenie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz naruszenie praw skarżącego. SKO w całości podtrzymało stanowisko organu I instancji. Zarzuty odwołania oceniło jako niezasadne. W skardze T. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 122, art. 187, art. 210 § 4 i art. 229 Ordynacji podatkowej. Podniósł, iż SKO nie rozpatrzył całości jego żądania, ponieważ rozstrzygnięcie decyzji dotyczy lat 1995-1996, natomiast on swoim żądaniem objął lata 1995-1998. Zwrócił uwagę, że wniosek o zwrot nienależnie uiszczonej opłaty targowej za lata 1995-1998 złożył w 1998r., zaś pismo przywołane w decyzji SKO było jedynie uzupełnieniem tego wniosku. Zdaniem skarżącego organ II instancji nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego (w aktach sprawy nie ma jego wniosku z 1998r.) oraz nie odniósł się do zarzutów odwołania. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie Prezydent [...] W. decyzją z dnia [...].09.2003r. nr [...] odmówił zwrotu nienależnie uiszczonej opłaty targowej za lata 1995-1996 stwierdzając, iż mocą art. art. 29 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych nastąpiło jej przedawnienie, jako że T. K. wniosek o zwrot nienależnie uiszczonej opłaty targowej złożył 19.12.2002r., tj. po upływie terminu przewidzianego do żądania jej zwrotu. Prawidłowość tego stanowiska została potwierdzona przez SKO. Skarżący natomiast utrzymuje, iż wniosek o stwierdzenie nadpłaty złożył w 1998r., zatem nie może być mowy o przedawnieniu nienależnie uiszczonej opłaty targowej za lata 1995-1996. Przywołane w decyzjach obu rozstrzygających w niniejszej sprawie instancji pismo z dnia 19.12.2002r. było jedynie uzupełnieniem tego wniosku i spowodowane było brakiem rozstrzygnięcia sprawy wszczętej tym wnioskiem. W sporze tym rację trzeba przyznać skarżącemu. Istotnie w aktach sprawy znajduje wniosek T. K. o stwierdzenie nadpłaty w opłacie targowej za lata 1995-1998, na którym widnieje data 4.12.1998r.. Jest też na nim stempel Kancelarii Głównej Urzędu [...]S. Gminy W., z którego można wnioskować, iż do tego Urzędu ww. wniosek wpłynął dnia 4.01.1999r.. W aktach sprawy brak jest koperty, w której ów wniosek został nadesłany, co uniemożliwia ustalenie daty jego nadania w urzędzie pocztowym; na wniosku nie ma też adnotacji, iż został on złożony osobiście. Nie ma zatem żadnego dowodu na okoliczność daty złożenia pisma w urzędzie pocztowym, ani informacji o osobistym złożeniu go w Urzędzie Gminy. Pozostaje jedynie data naniesiona przez podatnika na jego wniosku. Organy rozstrzygające w niniejszej sprawie z niezrozumiałych względów pominęły istnienie tego wniosku i tym samym nie wyjaśniły wątpliwości co do terminu jego złożenia. Wobec tego, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, po pierwsze należy wziąć pod uwagę wniosek T. K. z dnia 4.12.1998r., po drugie podjąć czynności mające na celu ustalenie, czy wniosek ten został złożony w 1998r.. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, znajdującym w sprawie zastosowanie mocą art. 330 Ordynacji podatkowej, nadpłata nie podlega zwrotowi po upływie 3 lat licząc od końca roku, w którym powstała, lub gdy nie można ustalić osoby uprawnionej do jej odbioru. Jeśli postępowanie dowodowe wykaże, iż wniosek dotyczący stwierdzenia nadpłaty w opłacie targowej za rok 1995 wpłynął do końca 1998r., to wówczas nie doszło do przedawnienia nadpłaty za ten okres - natomiast wobec braku wątpliwości, iż ów wniosek wpłynął do Urzędu Gminy dnia 4.01.1999r. (data stempla), w ogóle nie może być o przedawnieniu nadpłaty za 1996r.. W przypadku braku możliwości ustalenia daty skutecznego złożenia wniosku w zakresie stwierdzenia nadpłaty za 1995r. należy kierować się zasadą in dubio pro tributario (wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść podatnika). W świetle powyższego zgodzić się należy ze skarżącym, iż organy podatkowe naruszyły art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, a także jej art. 229, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Nie tylko nie ustaliły one stanu faktycznego sprawy, ale pominęły dokument mający zasadnicze znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Słuszny jest też jego zarzut naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W odwołaniu T. K. powoływał się na złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty w opłacie targowej za lata1995-1998 w grudniu 1998r., obalając tym samym argumenty organu I instancji, który wziąwszy pod uwagę jedynie pismo podatnika złożone w 2002r. uznał, iż nadpłata uległa przedawnieniu. Organ odwoławczy w ogóle nie wypowiedział się w tej kwestii, wbrew treści przytoczonego przepisu nie wyjaśnił, dlaczego wniosek z dnia 4.12.1998r. pominął, a przecież, jak już wcześniej powiedziano, wniosek ten miał fundamentalne znaczenie w sprawie. Nie można natomiast zgodzić się ze skarżącym, według którego zaskarżona decyzja narusza przepisy proceduralne, ponieważ nie rozstrzyga o całości żądania objętego pismem z dnia 4.12.1998r. oraz pismem późniejszym je uzupełniającym. Otóż w aktach sprawy znajduje się ostateczna decyzja SKO z dnia [...].01.2003r. nr [...], wydana w sprawie nadpłaty w opłacie targowej za lata 1997-1998, w związku z tym część żądania objętego ww. wnioskiem została już rozstrzygnięta inną decyzją. Niedopuszczalne więc było wydanie kolejnego rozstrzygnięcia w tej samej sprawie. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowiono jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono w oparciu o art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie art. 152 wyżej wymienionej ustawy decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku.