III SA/Wa 1447/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, , po rozpoznaniu w dniu 30 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie skargi na interpretację indywidualną w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia - odrzucić skargę - Pismem z dnia 17 kwietnia 2008 r. K. M., zwany dalej "skarżącym" wniósł skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2008 r. dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych. Przedmiotową interpretację zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru doręczono stronie skarżącej 18 stycznia 2008 r. W zaskarżonej interpretacji zawarto pouczenie, iż stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu. Wskazano również, iż skargę tę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania. Kolejno pismem z dnia 6 lutego 2008 r. (nadanym w urzędzie pocztowym 6 lutego 2008 r.) strona skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa i przywrócenia terminu do dokonania tej czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: W myśl art. 53 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej powoływana jako "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Stosownie zaś do treści art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Od w/w zasady generalnej ustawodawca przewidział w § 3 cyt. wyżej artykułu wyjątek określający możliwość wniesienia skargi w sytuacji, gdy ustawodawca nie przewidział środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. Mianowicie skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a (m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Z kolei niedopuszczalność skargi z innych przyczyn wystąpi m.in. gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszenia prawa, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. Tym samym prawo do zaskarżania do sądu interpretacji indywidualnych określa obowiązek zwrócenia się do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, czego należy dokonać w terminie. Z tego względu w sytuacji, gdy nie został on spełniony skargę należy uznać za niedopuszczalną na tym etapie postępowania. Nie mniej jednak, Sąd zauważa, iż organ podatkowy nie rozpoznał wniosku strony o przywrócenie terminu do wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wniosek ten zawarty był w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie Sądu, wniosek ten powinien być rozpoznany przez organ w oparciu o przepisy rozdziału VII należącego do działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), powoływanej w dalszej części jako "O.p.", ponieważ strona żąda przywrócenia terminu do dokonania czynności, do której załatwienia właściwy jest właśnie ten organ. Zdaniem Sądu, nie jest przeszkodą do rozpoznania takiego wniosku brak bezpośredniego odniesienia w art. 14h O.p do stosowania przepisów rozdziału VII należącego do działu IV tej ustawy. Gdyby przyznać rację organowi podatkowemu, to w przypadku błędnego pouczenia o dłuższym terminie do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i zastosowaniu się przez stronę do tego terminu, strona uchybiając prawidłowy termin zawarty w przepisach, pozbawiona byłaby możliwości jego przywrócenia. Z czym trudno się zgodzić, ponieważ doszłoby do naruszenia art. 120 i art. 121 O.p. Ponadto, mając na uwadze brzmienie art. 85 p.p.s.a. należy stwierdzić, że Sąd zajmuje się przywróceniem terminu odnośnie czynności w postępowaniu sądowym, nie jest właściwy do przywracania terminu do dokonania czynności przed organem podatkowym. Zatem z tych powodów, Sąd nie mógł rozpoznać wniosku o przywrócenie terminu do wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Reasumując, w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało złożone po terminie ale też bezsporne jest, że strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu, który musi zostać przez organ rozpoznany. Skutki złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa będą zależały od tego jak zostanie rozpoznany wniosek o przywrócenie terminu. Nie mniej jednak na dzień dzisiejszy nie zostały skutecznie wyczerpane środki zaskarżenia w związku z czym skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić. Z tych względów rozpoznanie merytoryczne skargi jest niedopuszczalne, zatem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.