III SA/Wa 1465/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący, Asesor WSA Ewa Radziszewska-Krupa, , po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. D. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2004 r. Nr [...] w przedmiocie: odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych postanawia: - odrzucić skargę- W dniu 30 listopada 2004r. L. D. złożył skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] października 2004r. nr [...]wydaną wobec jego żony E.D. , którą utrzymano w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z [...] września 2004r., nr[...], odmawiającą umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z 30 sierpnia 2005r. wezwał skarżącego do nadesłania w terminie 7 dni pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania E.D., pod rygorem odrzucenia skargi. Zwrotne potwierdzenie odbioru wskazuje, że skarżący odebrał wezwanie 5 września 2005r., ale nie uzupełnił braków skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a stosownie do art. 50 § 2 P.p.s.a., również inny podmiot, któremu ustawy przyznają to prawo. Aby ustalić zakres podmiotów legitymowanych do wniesienia skargi, konieczne jest ścisłe określenie pojęcia "interes prawny". W rozumieniu art. 50 P.p.s.a. "interes prawny" musi mieć oparcie w przepisach prawa. Oznacza to, że mówimy o nim wtedy, gdy w systemie prawa funkcjonuje norma prawa uzasadniająca prowadzenie wobec podmiotu występującego z żądaniem, prowadzenie postępowania oraz wydanie orzeczenia. Decydujące znaczenie ma więc norma prawa materialnego, na podstawie której wydano zaskarżony akt administracyjny, a nie interes faktyczny podmiotu wnoszącego skargę (por. wyrok NSA z 15 kwietnia 1993r., sygn. akt I SA 1719/92, OSP 1994/10/199 z aprobującą glosą P. Kucharskiego; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, s. 86). Tym samym status strony wynika z przepisów prawa materialnego ustanawiających prawa lub obowiązki, a nie z uznania danego podmiotu za stronę, bądź też przekonania wewnętrznego danej osoby. Osoba trzecia może brać udział w charakterze strony w postępowaniu przed sądem administracyjnym jedynie w takich sprawach, w których przepisy prawa dopuszczają jej udział w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją. Z akt sprawy wynika, iż żona skarżącego E. D. była w myśl art. 4 pkt 2 lit. d) ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zm.), powoływanej dalej jako u.s.u.s., płatnikiem składek, Na niej, jako na ubezpieczonej, ciążył obowiązek zapłaty składek na ubezpieczenie społeczne i to do niej były też kierowane decyzje organów obu instancji w sprawie umorzenia należnych składek. W związku z tym E. D. - strona postępowania administracyjnego - miała prawo wystąpić ze skargą do Sądu administracyjnego. W sprawie brak jest natomiast przepisu prawa materialnego, który legitymowałby L.D.- męża strony uczestniczącej w postępowaniu administracyjnym - do wniesienia skargi na ww. decyzje. Nie płyną z nich bowiem dla niego ani uprawnienia, ani obowiązki. Sąd nie stwierdził również, aby L.D. miał interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Przedmiotem skargi jest bowiem decyzja odmawiająca umorzenia należności z tytułu składek ciążących na określonym płatniku - żonie L.D.. Skoro osoba wnosząca skargę nie była płatnikiem, nie mogła żądać umorzenia składek, do których odprowadzenia nie była zobowiązana. Osobą zobowiązaną do regulowania zadłużenia wobec ZUS była żona skarżącego. Brak zatem legitymacji do wniesienia przez L.D. skargi do sądu administracyjnego. Sąd uznał dodatkowo za konieczne ustalenie, czy wnoszący skargę nie działał z upoważnienia E.D. . W związku z tym, wezwano stronę do nadesłania pełnomocnictwa. Stosownie bowiem do art. 35 § 1 P.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być zarówno małżonek, jak również rodzice, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne, jak również adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania. Na podstawie art. 37 § 1 P.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa. Z akt sprawy, co wyjaśniono wcześniej, wynika, że mimo zakreślenia siedmiodniowego terminu L.D. nie nadesłał pełnomocnictwa procesowego. Zgodnie natomiast z treścią art. 58 § 1 pkt 3 i 6 oraz § 3 P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych, lub jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze, wydano rozstrzygnięcie zawarte w sentencji.