III SA/Wa 1465/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Olesińska, sędzia WSA Jarosław Trelka, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej "NUS" lub "organ pierwszej instancji") nadał rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji z dnia [...] października 2016 r. określającej J. S. (dalej "Skarżąca" lub "Strona") wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. z odpłatnego zbycia, na zasadach wspólności ustawowej, lokalu mieszkalnego i lokalu niemieszkalnego (garażu). W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji wskazał, że w sprawie zachodzi przesłanka określona w art. 239b § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.), zwanej dalej "O.p.", tj. okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania jest krótszy niż 3 miesiące. Natomiast jako okoliczność uzasadniającą obawę, iż zobowiązanie nie zostanie wykonane NUS wskazał krótki okres do upływu terminu przedawnienia, z uwzględnieniem faktu, iż Stronie przysługuje prawo do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] października 2016 r., a w ramach postępowania odwoławczego również wniosków dowodowych dotyczących tego rozstrzygnięcia. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie w całości. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej "DIS" lub "organ odwoławczy") utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. DIS wskazał, że organ pierwszej instancji zasadnie uznał, iż w niniejszej sprawie została spełniona przesłanka określona w art. 239b § 1 pkt 4 i w art. 239b § 2 O.p., tj. zachodziło prawdopodobieństwo, że zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. nie zostanie wykonane przez Stronę, gdyż okres od dnia wydania zaskarżonego postanowienia do upływu terminu przedawnienia zobowiązania, tj. do dnia 31 grudnia 2016 r. był krótszy niż 3 miesiące. DIS zwrócił uwagę, że w dniu 27 grudnia 2016 r. Skarżąca złożyła odwołanie od decyzji NUS z dnia [...] października 2016 r., stąd też ustawowy termin na jego rozpatrzenie przypada po 31 grudnia 2016 r., tj. po upływie terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. Zdaniem DIS, nienadanie decyzji NUS z dnia [...] października 2016 r. rygoru natychmiastowej wykonalności mogłoby spowodować, że postępowanie odwoławcze w sprawie tej decyzji stałoby się bezprzedmiotowe i jako takie podlegałoby umorzeniu, natomiast wynikające z niej zobowiązanie nie podlegałoby wykonaniu z uwagi na jego przedawnienie. Zwłoka w wykonaniu praw i obowiązków, o których rozstrzyga decyzja, wynikająca z możliwości złożenia odwołania, stanowi zatem realne zagrożenie niewykonania zobowiązania z uwagi na krótki okres, jaki pozostał do upływu terminu jego przedawnienia. Ponadto DIS wskazał, że część zarzutów podniesionych w zażaleniu Strony, w tym zarzut naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 O.p., polegający na niezebraniu przez organ pierwszej instancji informacji o sytuacji majątkowo-finansowej Skarżącej i nieujawnieniu innych istotnych okoliczności, nie może stanowić przedmiotu analizy w niniejszym postępowaniu w sprawie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ odwoławczy wyjaśnił, że rolą organu było wykazanie, że z uwagi na wystąpienie w sprawie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 239b § 1 O.p. istnieje prawdopodobieństwo, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, przy czym uprawdopodobnienie, o którym mowa w tym przepisie, powinno odnosić się do tej przesłanki, z uwagi na którą organ uznał za zasadne nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W związku z tym DIS stwierdził, że jeśli bezspornym jest, że okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące, to uprawdopodobnienie wynikające z art. 239b § 2 powinno polegać na wykazaniu, że zachodzą takie okoliczności, które potwierdzają, że z tego powodu zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji nie zostanie wykonane, a zatem bez znaczenia w tym zakresie pozostają wszystkie okoliczności faktyczne odnoszące się do sytuacji majątkowej czy też działań podatnika w stosunku do jego majątku. Skarżąca złożyła skargę do WSA w Warszawie na powyższe postanowienie, w której wniosła o jego uchylenie w całości oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji, ewentualnie o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ odwoławczy oraz zasądzenie kosztów postępowania. Strona zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie: a) art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 O.p., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w sytuacji, w której okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące, okolicznością uprawdopodobniającą niewykonanie zobowiązania podatkowego jest sama możliwość upływu terminu przedawnienia, dodatkowo uzasadniona istnieniem prawa strony do złożenia odwołania od decyzji nieostatecznej, podczas gdy prawidłowa wykładnia powinna uwzględnić istnienie indywidualnych okoliczności związanych z sytuacją finansową i majątkową podatnika, które uprawdopodobniają niewykonanie zobowiązania, co doprowadziło do niewłaściwego zastosowania ww. przepisu poprzez uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny podlega subsumpcji pod normę prawną wynikającą z tego przepisu; b) art. 121 § 1 O.p. poprzez nieobiektywne prowadzenie postępowania oraz rozstrzyganie wszelkich okoliczności dotyczących stanu prawnego na niekorzyść podatnika; c) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 124, art. 217 § 2, art. 219 i art. 210 § 4 O.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji przy braku jego uzasadnienia faktycznego i prawnego. W odpowiedzi na skargę DIS wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest według kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zaskarżone postanowienie Sąd uchyla, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 239a O.p. decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzją nieostateczną jest decyzja organu pierwszej instancji, po wydaniu której nie upłynął czternastodniowy termin do wniesienia odwołania lub od której strona wniosła odwołanie w czternastodniowym terminie (art. 128 O.p.). Stosownie do art. 239b § 1 O.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy: 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Wskazany wyżej przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239 b § 2 O.p.). W niniejszej sprawie kwestię sporną stanowi wykładnia przepisów art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 O.p. określających przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Jak wynika z okoliczności rozpoznawanej sprawy, kwestią bezsporną jest istnienie pierwszej przesłanki, od spełnienia której ustawodawca uzależnił nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, a dotyczącej upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, który był krótszy niż trzy miesiące. Istota sporu sprowadza się natomiast do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy organy wykazały istnienie drugiej przesłanki uzasadniającej nadanie decyzji ww. rygoru, tj. czy uprawdopodobniły, że zobowiązanie podatkowe określone w decyzji nieostatecznej organu pierwszej instancji nie zostanie wykonane przez Skarżącą. Zdaniem Skarżącej, wbrew stanowisku organów podatkowych sama możliwość upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, dodatkowo uzasadniona istnieniem prawa strony do złożenia odwołania od decyzji nieostatecznej, nie może stanowić okoliczności uprawdopodabniającej niewykonanie zobowiązania. Strona podniosła, że w jej ocenie prawidłowa wykładnia ww. przepisów powinna uwzględnić istnienie indywidualnych okoliczności związanych z sytuacją finansową i majątkową podatnika, które uprawdopodobniają niewykonanie zobowiązania. Z powyższym stanowiskiem Skarżącej nie sposób się zgodzić. Należy zauważyć, że nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności zostało uzależnione przez ustawodawcę od spełnienia łącznie dwóch przesłanek: 1) zaistnienia co najmniej jednego z czterech warunków określonych w art. 239b § 1 O.p., w tym m.in. krótszego niż trzy miesiące okresu do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego; 2) uprawdopodobnienia przez organ podatkowy, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Przepis art. 239b § 2 O.p. należy interpretować zatem łącznie z § 1 tego artykułu. W związku z tym, jeżeli okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż trzy miesiące (art. 239b § 1 pkt 4 O.p.), to uprawdopodobnienie przesłanki przewidzianej w § 2 tego przepisu polega na wykazaniu, że zachodzą takie okoliczności faktyczne, które potwierdzają, że z tego powodu zobowiązanie podatkowe z decyzji nie zostanie wykonane. W tym zakresie bez znaczenia pozostają okoliczności odnoszące się do sytuacji majątkowej czy też działań podatnika w stosunku do jego majątku. Okoliczności te mogłyby mieć bowiem wyłącznie znaczenie w przypadku zaistnienia pozostałych przesłanek z art. 239b § 1 pkt 1-3 O.p. W ocenie Sądu, odmienna wykładnia analizowanych przepisów przekreślałaby znaczenie przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4 O.p., bowiem nawet przy bardzo dużym majątku podatnika, przekraczającym wielokrotnie wartość zobowiązań podatkowych określonych w decyzji, bez nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności zobowiązanie to nie zostałoby wykonane z uwagi na jego wygaśnięcie na skutek przedawnienia. Wydanie decyzji przez organ podatkowy lub wniesienie od niej odwołania nie przerywa ani nie zawiesza biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego dotyczy ta decyzja, zaś jej niewykonalność nie może być instrumentem do doprowadzenia wygaśnięcia zobowiązania podatkowego poprzez przedawnienie w toku postępowania odwoławczego, ani też nie może doprowadzić do praktyki, w której odwołanie będzie wnoszone jedynie z pobudek związanych z wykonalnością decyzji, a nie w celu uzyskania merytorycznej weryfikacji decyzji w toku instancji. Wskazać należy, że takie stanowisko utrwalone jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, m.in. w wyrokach z dnia 3 lipca 2013 r., I FSK 1307/12; 14 stycznia 2014 r., I FSK 260/13; 15 grudnia 2015 r., II FSK 2903/13; 28 stycznia 2016 r., II FSK 3404/13; 23 lutego 2016 r., II FSK 441/14; 1 czerwca 2016 r., II FSK 1467/14; 28 kwietnia 2017 r., I FSK 1496/15 (dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Powołany przez Skarżącą wyrok NSA z dnia 8 listopada 2016 r., I FSK 1327/16 wyraża pogląd odosobniony. Przykładowo w wyroku NSA z dnia 26 października 2017 r., II FSK 2818/15 stwierdzono: "Nie można zaś podzielić stanowiska wyrażonego w powoływanym przez Stronę na rozprawie wyroku NSA z 8 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1327/16 (a także w innych orzeczeniach), w którym wskazano na konieczność badania sytuacji majątkowej i finansowej podatnika w celu spełnienia przesłanki z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej. Z przepisu tego konieczność taka bowiem wprost nie wynika." W orzeczeniu w sprawie o sygn. akt II FSK 2818/15 wskazano także: "Skoro do upływu terminu przedawnienia pozostał bardzo krótki okres, przez ustawodawcę wyznaczony na czas krótszy niż 3 miesiące, a w realiach tej sprawy wynoszący w zasadzie 2 tygodnie, to w aspekcie prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania podatkowego nie mają znaczenia okoliczności faktyczne dotyczące wielkości majątku Spółki, jej zasobów finansowych, czy dotychczasowej postawy w zakresie uiszczania danin publicznoprawnych. Nawet bowiem przy bardzo dużym majątku, przekraczającym wielokrotnie wartość zobowiązań podatkowych określonych w decyzji organu pierwszej instancji, logiczne i racjonalne jest przypuszczenie, że zobowiązanie to nie zostałoby wykonane bez nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, a to z uwagi na wygaśnięcie na skutek przedawnienia (vide wyroki NSA z: 3 lipca 2013 r., sygn. akt I FSK 1307/12; 13 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 1807/12; 15 grudnia 2015 r., sygn. akt II FSK 2903/13). Uprawdopodobnienie, o którym stanowi art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej, może zostać uznane za wykazane przez organ podatkowy także wówczas, gdy nie ma prawnych możliwości wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji. Jedną z takich okoliczności może być sytuacja, w której z uwagi na terminy oczywistym jest, że ewentualnie złożone przez stronę odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji nie będzie mogło zostać faktycznie rozpatrzone przez organ odwoławczy w okresie do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Taką okolicznością może być też między innymi czas niezbędny do uzyskania przez decyzję nieostateczną waloru ostateczności. Naczelny Sąd Administracyjny w tym składzie podziela taki właśnie pogląd wyrażony w doktrynie, a poparty również przebiegiem prac legislacyjnych dotyczących m.in. art. 239b Ordynacji podatkowej, [vide S. Bogucki, "Nadanie klauzuli natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji na podstawie przesłanki krótszego niż 3 miesiące okresu do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2015 r., II FSK 2903/13)" w: Orzecznictwo w sprawach podatkowych, Komentarze do wybranych orzeczeń, Edycja 2015, red. B. Brzeziński, W. Morawski, Wolters Kluwer, Warszawa 2017]." Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. uległoby przedawnieniu z upływem 31 grudnia 2016 r. Wobec tego w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r., liczony od daty wydania postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, tj. od dnia [...] listopada 2016 r. do dnia [...] grudnia 2016 r. był krótszy niż trzy miesiące. Spełniona została zatem przesłanka z art. 239b § 1 pkt 4 O.p. Zdaniem Sądu, organy uprawdopodobniły również istnienie w niniejszej sprawie przesłanki z art. 239b § 2 O.p. Zauważyć należy, że przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy, przypuszczenia, że zobowiązanie to wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia. Sama okoliczność faktyczna upływu w okresie krótszym niż trzymiesięczny terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie stanowi też automatycznie zaistnienia przesłanki uprawdopodobnienia niewykonania tego zobowiązania przez zobowiązanego. Okoliczność upływu terminu przedawnienia zobowiązania może uprawdopodabniać obawę jego niewykonania dopiero wespół z innymi faktycznymi okolicznościami danej sprawy, na podstawie których można wnioskować, iż zobowiązanie nie zostanie jednak wykonane (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 maja 2010 r., I SA/Łd 263/10). W niniejszej sprawie trafnie przyjęto, iż wniesienie przez Skarżącą odwołania od decyzji NUS z dnia [...] października 2016 r. stanowi okoliczność uprawdopodabniającą niewykonanie zobowiązania wynikającego z decyzji. Ustawowy termin na rozpatrzenie odwołania przypada bowiem po 31 grudnia 2016 r., tj. po upływie terminu przedawnienia zobowiązania. Wniesienie odwołania od decyzji określającej zobowiązanie podatkowe dowodzi z kolei, że Skarżąca nie zgadzała się z rozstrzygnięciem organu podatkowego, a w związku z tym nie zamierzała dobrowolnie wykonać zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji. Mając zatem na uwadze krótki okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania, w razie nierozpoznania sprawy i niewydania decyzji przez organ odwoławczy do końca grudnia 2016 r., zobowiązanie podatkowe wynikające z zaskarżonej decyzji uległoby przedawnieniu. Zaznaczyć jednocześnie należy, że strona ma prawo składania odwołań od decyzji nieostatecznych i wniosków dowodowych w ramach postępowania odwoławczego i z tego tytułu nie może ponosić negatywnych konsekwencji, jednak okoliczności te mogą być oceniane w aspekcie istnienia przesłanek do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Biorąc pod uwagę przestawione okoliczności, za niezasadny Sąd uznał zarzut skargi odnoszący się do naruszenia art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 O.p., poprzez jego błędną wykładnię. Z uwagi zaś na to, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, nie mógł zostać również uwzględniony zarzut naruszenia art. 121 § 1 O.p. poprzez nieobiektywne prowadzenie postępowania oraz rozstrzyganie wszelkich okoliczności dotyczących stanu prawnego na niekorzyść podatnika. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 124, art. 217 § 2, art. 219 i art. 210 § 4 O.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji przy braku jego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Postanowienie NUS zawiera właściwe uzasadnienie, wyjaśniające w szczególności zasadność przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Zostały przedstawione wszystkie okoliczności istotne dla jej rozstrzygnięcia. Podobnie było w uzasadnieniu postanowienia DIS. Wątpliwości Skarżącej wynikają zapewne z faktu, iż nie akceptuje ona, że jeśli okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące, to uprawdopodobnienie przesłanki przewidzianej w art. 239b § 2 tego przepisu polega na wykazaniu, że zachodzą takie okoliczności faktyczne, które potwierdzają, że z tego powodu zobowiązanie podatkowe z decyzji nie zostanie wykonane, zaś bez znaczenia są wszystkie okoliczności odnoszące się do sytuacji majątkowej czy też działań podatnika w stosunku do jego majątku. Tymczasem organy nie badały okoliczności odnoszących się do sytuacji majątkowej i działań podatnika, przyjmując - prawidłowo - że okoliczności te mogłyby mieć wyłącznie znaczenie w przypadku zaistnienia pozostałych przesłanek z art. 239b § 1 pkt 1-3 O.p. Podkreślić należy, że organ zobligowany jest wskazać w uzasadnieniu postanowienia jedynie te okoliczności faktyczne, które mają znaczenie w świetle przyjętej podstawy nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Konkludując Sąd stwierdza, że w świetle powyższych rozważań oraz wobec braku stwierdzenia w zaskarżonych postanowieniach uchybień normom prawa materialnego i procesowego, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, także w zakresie nie objętym skargą, nie zachodzą okoliczności uzasadniające uchylenie zaskarżonych aktów. W tym stanie sprawy, uznając, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.