III SA/Wa 1468/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 lutego 2010 r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi S. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zasadności wystawienia tytułów wykonawczych p o s t a n a w i a - przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnić od kosztów sądowych oraz ustanowić adwokata - W odpowiedzi na wezwanie Sądu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł Skarżący – S. M. w piśmie z 21 września 2009r. podniósł, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, na dowód czego dołączył odcinek renty za II kwartał 2009 r. oraz deklarację PIT-40A za 2008 r. Pismo to, zgodnie z jego treścią, potraktowane zostało jako wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wykonując wezwanie Referendarza sądowego z 24 września 2009 r. Skarżący złożył formularz PPF, w którym zaznaczył, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Wskazał, że jedynym jego dochodem jest część renty rolniczej w wysokości 172 zł miesięcznie. Skarżący nie posiada żadnych oszczędności, ani cennych rzeczy. Nie posiada także konta bankowego. Należąca do niego ziemia (8,7 ha) leży - z powodu choroby Skarżącego - odłogiem (podobnie jak 90% ziemi rolnej we wsi, w której mieszka). Ziemi tej nie można też wydzierżawić, z uwagi na brak chętnych. Skarżący oświadczył, że jest zadłużony u znajomych. Wyjaśnił, że nie jest w stanie udokumentować wydatków gdyż "nie zbiera faktur imiennych za zakupiony chleb i kiełbasę i inne". Postanowieniem z 20 listopada 2009 r. Referendarz sądowy odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W dniu 23 grudnia 2009 r. Skarżący wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia. Pismem z 29 grudnia 2009 r. Sąd zwrócił się do Skarżącego o nadesłanie dodatkowych dokumentów oraz złożenie wyjaśnień dotyczących jego sytuacji finansowej. W odpowiedzi na pismo Skarżący stwierdził, że żądane dane podał już do akt sprawy, a doręczone wezwanie jest wyłącznie przejawem "szykanowania go". Skarżący wyjaśnił, że nie posiada rachunków bankowych, nie korzysta z pomocy Ośrodka Pomocy Społecznej i nie jest w stanie sprecyzować wysokości miesięcznych wydatków, gdyż nie prowadzi w tym zakresie księgowości. Ponadto pismo Skarżącego zawierało treści obraźliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 260 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej P.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oceniając sytuacją finansową, w której znajduje się Skarżący przyznać należy, iż wypełnia ona przesłanki do przyznania mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżący prowadzi bowiem samodzielnie gospodarstwo domowe. Jedynym jego źródłem utrzymania jest renta rolnicza. Z załączonej do wniosku deklaracji PIT 40A wynika, iż w 2008 r. osiągnął dochód w kwocie 1.889,00 zł. Skarżący posiada wprawdzie nieruchomość rolną o pow. 8,7 ha, jednakże z tego gruntu nie uzyskuje żadnych dochodów. W ocenie Sądu, okoliczności te wskazują, że Skarżący nie jest on wstanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, dlatego też uzasadnione było przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Sąd zauważa jednocześnie, iż ustanowienie na rzecz Skarżącego profesjonalnego pełnomocnika, podyktowane jest nie tylko jego trudną sytuacją finansową, ale także koniecznością pomocy w prowadzeniu sprawy zawisłej przed tutejszym Sądem. Z treści pism redagowanych przez Skarżącego wynika bowiem, iż skupia się on nie na argumentacji merytorycznej, ale własnych uprzedzeniach. Z kolei kierowanie do Sądu pism zawierających treści obraźliwe, inwektywy, nie jest dopuszczalne. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 260, art. 246 §1 pkt 1, postanowił jak w sentencji.