III SA/Wa 1478/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Kurasz, po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.C. na pismo Prezydenta W. z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie przekazania odwołań strony do organu odwoławczego postanawia - odrzucić skargę - Prezydent W. decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. ustalił Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na rok 2012. Pismem z dnia 27 lutego 2012 r. Skarżący złożył odwołania o powyższej decyzji. Prezydent W. przy piśmie z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] przekazał w trybie art. 227 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm., dalej: ustawa Ord.pod.) odwołania Skarżącego wraz z aktami sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., nie znajdując podstaw do jego uwzględnienia. Na powyższe pismo Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, określając je jako "decyzję" wydaną przez "SKO w W.". Następnie złożył do organu odwoławczego wniosek o wycofanie skargi z dnia 26 marca 2012 r., jednocześnie podtrzymując zarzuty odwołania z dnia 27 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje; Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony wprost w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W świetle tych przepisów sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z ww. przepisów wynika wprost, że właściwość sądów administracyjnych nie została określona wyłącznie za pomocą klauzuli generalnej bowiem kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg ściśle przez ustawę określonych. Z uwagi na brzmienie ww. przepisów sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi, mocą której kwestionuje się pismo organu I instancji przekazujące odwołania organowi odwoławczemu, w którym ustosunkowano się do podniesionych w odwołaniach zarzutów. Skarga jest niedopuszczalna z uwagi na jej przedmiot - pismo przekazujące odwołania, które nie mieści się wśród aktów i czynności podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wprawdzie w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. przewidziano możliwość złożenia skargi na inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności, jednakże muszą one spełniać łącznie następujące warunki: a) nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, te bowiem są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.; b) są podejmowane w sprawach indywidualnych, ponieważ akty o charakterze ogólnym zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a.; c) muszą mieć charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w tym zakresie działalność administracji została poddana sądowej kontroli; d) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa; oznacza to, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem określonego działania) organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność. (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 22-23). Zaskarżona czynność przekazania odwołań do organu drugiej instancji dokonana przez Prezydenta W. przy piśmie z dnia [...] marca 2012 r. spełnia kryteria wymienione w pkt a) – c), ale nie dotyczy uprawnień lub obowiązków Skarżącego, wynikających z przepisów prawa. Użyte w omawianym przepisie sformułowanie "dotyczy" nie może być rozumiane jako dopuszczenie również pośredniego związku między aktem lub czynnością a uprawnieniem lub obowiązkiem danego podmiotu, określonymi w przepisach prawnych (zob. T. Woś, w: T. Woś (red.), Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 81; M. Jaśkowska, Wybrane zagadnienia właściwości sądów administracyjnych, w: Materiały na Konferencję sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 2004, masz. pow., s. 20). Innymi słowy, aby dana czynność lub akt, podlegała kontroli Sądu powinna ustalać (odmawiać ustalenia), stwierdzać (odmawiać stwierdzenia), potwierdzać (odmawiać potwierdzenia) uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa administracyjnego. O tym zaś, co już wyjaśniono wyżej, pismo Prezydenta W. nie orzeka. Skoro zatem zaskarżone pismo nie jest ani decyzją, ani postanowieniem, ani też aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., to nie podlega ono zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Złożona na nie skarga jest niedopuszczalna. Odwołanie składane jest do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., ale za pośrednictwem organu, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji. Organ ten obowiązany jest przekazać odwołanie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W., tj. organowi odwoławczemu, jeżeli nie znajdzie podstaw do zastosowania trybu autokontroli, przewidzianego w art. 227 § 1 ustawa Ord.pod. Przekazując odwołania organ Prezydent W. zobowiązany był ustosunkować się do zarzutów odwołania (art. 227 § 2 ustawa Ord.pod.). I to właśnie pismo, zawierające stanowisko Prezydent W. Skarżący błędnie uznał za decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., wydaną na skutek złożonych przezeń odwołań. Tymczasem, jak wynika z odpowiedzi na skargę, odwołania Skarżącego zostało rozpatrzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. Oznacza to, że w sprawie została wydana decyzja organu odwoławczego która podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Natomiast wskazane przez Skarżącego pismo Prezydenta W. decyzją nie jest. W postępowaniu odwoławczym będzie ono jednym z dowodów, ocenianych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. Prezydenta W. przesłał je Skarżącemu, aby ten mógł zapoznać się z jego stanowiskiem co do zarzutów odwołań. Pismo to w żadnym razie nie może być traktowane jak akt indywidualny zawierający rozstrzygnięcie podjęte w sprawie. Skarga jest niedopuszczalna z uwagi na jej przedmiot - pismo przekazujące odwołania, które nie mieści się wśród aktów i czynności podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. skargę - jako niedopuszczalną – odrzucił.