III SA/Wa 1479/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Protokolant Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi B.O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia spod egzekucji zajętego rachunku bankowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącej – B.O., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] maja 2007 r., wydane na podstawie art. 123 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") w związku z art. 18 i art. 38 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), dalej: "u.p.e.a.", odmawiające "wyłączenia spod egzekucji rachunku bankowego". Wyjaśnił, że w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec zobowiązanego – T.P. zajęto wierzytelność z rachunku bankowego w [...] Bank S.A. Skarżąca wystąpiła o wyłączenie spod egzekucji będącej jej własnością kwoty 20.000 zł, stanowiącej kapitał zlikwidowanej lokaty bankowej. Zajęty rachunek bankowy był rachunkiem wspólnym jej i zobowiązanego. Na postanowienie to Skarżąca złożyła skargę wyjaśniając, iż czyni to zgodnie z pouczeniem. Wniosła o jego uchylenie oraz nakazanie uwzględnienia jej wniosku o wyłączenie spod egzekucji. Podkreśliła, iż przedmiotowa kwota stanowi wyłącznie jej własność i nie może służyć pokryciu zobowiązań T.P. z tego tylko powodu, iż w momencie likwidacji lokaty pieniądze przekazano (zgodnie z wcześniejszą dyspozycją) na wspólne już konto. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga wniesiona na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, podjęte w sprawie wszczętej jej żądaniem wyłączenia spod egzekucji prawa majątkowego. Przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewidują szczególny tryb zaskarżania rozstrzygnięć podjętych w tym przedmiocie. Zgodnie z art. 40 § 1 tej ustawy na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie odmowy wyłączenia spod egzekucji rzeczy lub prawa majątkowego przysługuje zażalenie osobie, która, nie będąc zobowiązanym, rości sobie prawa do rzeczy lub prawa majątkowego, z którego prowadzi się egzekucję administracyjną. Postanowienie organu odwoławczego jest ostateczne. Ustawodawca jednakże wprost wyłączył możliwość skierowania sprawy o wyłączenie spod egzekucji na drogę postępowania sądowoadministracyjnego. Przepis art. 40 § 2 u.p.e.a. stanowi bowiem, że na ostateczne postanowienie w sprawie odmowy wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Osobie, której żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa nie zostało uwzględnione, przysługuje natomiast prawo żądania zwolnienia ich od zabezpieczenia lub egzekucji administracyjnej w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Osoba ta odpis pozwu o zwolnienie kieruje równocześnie do organu egzekucyjnego. Jakkolwiek więc, stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, to unormowanie zawarte w ww. przepisie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji kontrolę tę wyklucza. Jako właściwą w sprawach wyłączenia spod egzekucji ustawodawca wskazał drogę postępowania cywilnego. Natomiast sądy administracyjne nie są w sprawach tych właściwe. Sąd stwierdza zatem, że wniesiona przez Skarżącą skarga jest niedopuszczalna, jako złożona w sprawie, która nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd skargę taką odrzuca Składając skargę Skarżąca postąpiła zgodnie z pouczeniem Dyrektora Izby Skarbowej. Pouczenie to – w świetle art. 40 § 2 u.p.e.a. - było oczywiście wadliwe. Wprawdzie art. 112 k.p.a. stanowi, że nie może szkodzić stronie błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania, wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo brak takiego pouczenia, jednakże zdaniem Sądu błędne pouczenie w decyzji o skardze do sądu administracyjnego zamiast o prawie do złożenia powództwa do sądu powszechnego nie może skutkować obowiązkiem rozpatrzenia skargi przez Sąd. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, jak w sentencji.