III SA/Wa 1486/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Waldemar Śledzik po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. s.c. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług za wrzesień 2016 r. postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz E. s.c. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. E. s.c. (zwana dalej: "Skarżącą") wniosła w niniejszej sprawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług za wrzesień 2016 r. Następnie na podstawie zarządzenia z dnia 18 kwietnia 2017 r. wezwano Skarżącą, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, do usunięcia braków formalnych jej skargi, poprzez: 1. własnoręczne podpisanie skargi lub nadesłanie własnoręcznie podpisanego egzemplarza skargi; 2. złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która podpisała skargę do reprezentacji spółki w dacie wniesienia skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, powyższe wezwanie zostało doręczone Skarżącej w dniu 19 maja 2017 r. (k. 17 akt sądowych). W dniu 26 maja 2017 r. (data stempla pocztowego, k. 21 akt sądowych) Skarżąca nadesłała podpisany egzemplarz skargi. Do dnia wydania niniejszego postanowienia nie nadesłała natomiast wymaganego dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która podpisała skargę do reprezentacji spółki w dacie wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z kolei art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi, iż sąd odrzuca skargę postanowieniem, zaś odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Skarżąca została prawidłowo wezwana do uzupełniania braku formalnego skargi. Niewykazanie przy składaniu skargi umocowania osoby, która ją podpisała do działania w imieniu strony skarżącej stanowi bowiem brak formalny skargi uniemożliwiający nadanie skardze prawidłowego biegu. Wprawdzie w świetle art. 866 Kodeksu cywilnego zasadą jest, że każdy wspólnik spółki cywilnej jest umocowany do reprezentowania spółki, niemniej jednak przepis ten ma charakter względnie obowiązujący, co oznacza, że zasady w nim wyrażone mają zastosowanie wówczas, gdy umowa spółki lub uchwała wspólników nie wprowadzają odmiennych uregulowań. Skoro zatem z ww. uregulowania wynika, że zakres prawa do reprezentowania, jak i zasady jego realizacji mogą zostać odmiennie określone nie tylko w umowie spółki, ale również w późniejszej uchwale wspólników, to zasadnym było wezwanie Strony do wykazania umocowania do działania w imieniu strony skarżącej osoby, która podpisała się pod skargą (tj. jednego ze wspólników spółki cywilnej). Jak wynika z akt sprawy, przesyłka zawierająca wezwanie Sądu została doręczona Skarżącej w dniu 19 maja 2017 r. W związku z powyższym siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął z dniem 26 maja 2017 r. Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że ww. wezwanie nie zostało wykonane w zakreślonym przez Sąd terminie. Jak już wskazano powyżej, Skarżąca nie nadesłała bowiem wymaganego dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która podpisała skargę do reprezentacji spółki w dacie wniesienia skargi. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę. O zwrocie wpisu orzeczono zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.