III SA/Wa 1495/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Dziełak po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2006 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Skarżąca – D. sp. z o.o. w W., wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie podatku w podatku od towarów i usług za maj 2006 r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, twierdząc, że jej wykonanie może spowodować znaczną szkodę finansową oraz trudne do odwrócenia skutki społeczne. Uzasadniając wniosek, Skarżąca stwierdziła że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie obowiązkiem zapłaty przez nią zobowiązania podatkowego w kwocie ponad kwotę 500.000 zł. Naczelnik [...] W. dokonał zajęcia środków pieniężnych w kwocie ponad 1.000.000 zł na zaspokojenie zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2012 r. nr [...] Dalsza egzekucja może doprowadzić do utraty płynności finansowej Skarżącej i uniemożliwić jej prowadzenie działalności gospodarczej m.in., z uwagi na niemożność regulowania wymaganych zobowiązań wobec kontrahentów oraz pracowników. W konsekwencji zaś może doprowadzić do redukcji zatrudnienia w Hotelu, stanowiącego główny przedmiot działalności Skarżącej i skutkować jej likwidacją. Skarżąca wyjaśniła ponadto, że jej trudności finansowe są związane przede wszystkim z trwającym "martwym sezonem", podczas którego obroty są znacznie mniejsze niż średnia z całego roku. Ponieważ powyższe oświadczenia były niewystarczające do oceny zasadności wniosku Skarżącej, zarządzeniem z 3 lipca 2013 r. Sąd wezwał ją do złożenia dokumentów, które uprawdopodobniłyby, iż nie dysponuje ona środkami na zaspokojenie przedmiotowego zobowiązania podatkowego, w tym dokumentów potwierdzających prowadzenie egzekucji oraz obrazujących sytuację finansową Skarżącej. Do odpowiedzi na to wezwanie, udzielonej pismem z 4 lipca 2013 r, Skarżąca nadesłała: zeznanie CIT-8 za 2012r., deklaracje VAT-7 za marzec, kwiecień i maj 2013 r., wyciągi z rachunków bankowych za ostatnie trzy miesiące, umowę kredytową wraz z załącznikami, fotokopie tytułów wykonawczych obejmujące podatek od towarów i usług z okresu 2006-2008 oraz dokumenty dotyczące umorzenia postępowania egzekucyjnego obejmującego podatek dochodowy od osób prawnych za 2006r. Skarżąca wskazała, że toczy się wobec niej szereg postępowań sądowych a łączna kwota wynikająca z tytułów wykonawczych w sprawach o sygn. akt III SA/Wa 1493/13 oraz III SA/Wa 1495/13 wynosi 1.067.741,90 zł. W sprawie zarejestrowanej pod sygn. akt III SA/Wa 563/13 zajęto kwotę 1.000.465,53 zł. Organ podatkowy wystawił dalsze tytuły wykonawcze na łączną kwotę 3.118.723,50 zł. Uzasadniając twierdzenie o trudnej sytuacji materialnej, Skarżąca podała, że w 2012 r. poniosła stratę w wysokości 469.258,06 zł, a na początku 2013 r., kiedy to również poniosła stratę, organ podatkowy w sposób nieprawidłowy dokonał zajęcia na rachunku bankowym kwoty ponad 1.000.000 zł. Organ podatkowy wystawił dalsze tytuły wykonawcze na łączną kwotę 3.118.723,50 zł. Uzasadniając twierdzenie o trudnej sytuacji materialnej, Skarżąca podała, że w 2012 r. poniosła stratę w wysokości 469.258,06 zł, a na początku 2013 r., kiedy to również poniosła stratę, organ podatkowy w sposób nieprawidłowy dokonał zajęcia na rachunku bankowym kwoty ponad 1.000.000 zł. W przekonaniu Skarżącej, dalsze zajęcie rachunku bankowego spowoduje niemożność regulowania kredytu bankowego, którego miesięczna rata wynosi 208.000 zł. Spowoduje to natychmiastową wymagalność spłaty kredytu. Skarżąca ponownie podniosła, iż jej działalność, tj. głównie prowadzenie ośrodka narciarskiego, jest działalnością sezonową generującą większość zysku w okresie zimowym. Tym samym brak zysków w okresie letnim połączony z zajmowaniem rachunków bankowych, w krótkim czasie może doprowadzić do upadłości Skarżącej, co pociągnie za sobą negatywne konsekwencje nie tylko dla niej, ale również dla regionu, w którym znajduje się ośrodek oraz ponad stu pracowników (ponad dwustu w okresie zimowym), których jedynym źródłem utrzymania jest praca w ośrodku narciarskim. Dodatkowo Skarżąca wskazała, że 3 lutego 2006 roku zawarła z Ministrem Gospodarki umowę na dofinansowanie projektu "Rozbudowa Stacji Narciarskiej W.. Wzrost zatrudnienia. Poprawa usług", realizowanego w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego Wzrost Konkurencyjności Przedsiębiorstw. Na mocy tej umowy otrzymała dofinansowanie w łącznej kwocie 13.925.262 zł. Zgodnie z § 15 ust. 3 umowy Instytucja Wdrażająca - Minister Gospodarki, jest uprawniona do rozwiązania umowy bez zachowania okresu wypowiedzenia, jeżeli Beneficjent – Skarżąca, złoży wniosek o upadłość. Ponadto postanowieniem § 6 ust. 1 umowy Spółka jest zobowiązana do przedkładania sprawozdań: okresowych, rocznych i końcowego z realizacji Projektu. Sprawozdania podlegają zatwierdzeniu przez Instytucję Wdrażającą - Ministra Gospodarki. W przypadku rozwiązania umowy w tym trybie (bez wypowiedzenia) Skarżąca byłaby zobowiązana do zwrotu otrzymanego dofinansowania wraz odsetkami w wysokości określonej jak dla zobowiązań podatkowych od dnia jego przekazania do dnia jego zwrotu w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania. Tym samym, w ocenie Skarżącej, brak wstrzymania decyzji spowoduje dla niej nieodwracalne i katastrofalne skutki, które nie będą mogły być cofnięte w przypadku ewentualnego korzystnego wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, iż argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącą we wniosku, poparte stosownymi dokumentami, dają podstawy do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie zachodzą wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd wziął pod uwagę sezonowy charakter działalności Skarżącej powodujący że z istoty swej tego rodzaju działalność w określonym okresie wymaga finansowania z przychodów uzyskiwanych w innych okresach. Ograniczone możliwości zarobkowania poza sezonem w połączeniu z niewątpliwą koniecznością przygotowania infrastruktury do sezonu, szczególnie dotkliwymi dla przedsiębiorcy czynią skutki prowadzonej jednocześnie egzekucji. Z przesłanej Sądowi dokumentacji wynika, że łączna kwota objęta wystawionymi w stosunku do Skarżącej tytułami wykonawczymi wynosi 1.067.741,90 zł. W kwocie tej mieści się wynikający zaskarżonej decyzji nienależnie otrzymany przez Skarżącą zwrot podatku. Z wyjaśnień złożonych przez Skarżącą, popartych stosowną dokumentacją wynika, że nie dysponuje ona środkami finansowymi, które umożliwiłyby jej spłatę żądanych należności w sposób, który nie wywarłby istotnego wpływu na samą możliwość prowadzenia przez nią działalności. Skarżąca wykazała również, że związane z egzekucją przedmiotowej zaległości ograniczenie możliwości realizacji przyjętych zobowiązań będzie prowadziło co likwidacji działalności, co istotnie spowoduje skutek nieodwracalny. Brak zysków w okresie letnim, wynikający z sezonowości działalności połączony z prowadzeniem egzekucji, może doprowadzić do upadłości Skarżącej, co z kolei pociągnie negatywne konsekwencje nie tylko dla niej, ale również dla jej pracowników. Sąd miał również na względzie okoliczność, że zwiększenie zakresu egzekucji może zagrozić realizacji przez Skarżącą umowy zawartej z Ministrem Gospodarki na dofinansowanie projektu "Rozbudowa Stacji Narciarskiej W. Wzrost zatrudnienia. Poprawa usług", realizowanego w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego Wzrost Konkurencyjności Przedsiębiorstw, na mocy której Skarżąca otrzymała dofinansowanie w łącznej kwocie 13.925.262 zł. Ogłoszenie upadłości Skarżącej, bądź niezrealizowanie projektu spowoduje rozwiązanie umowy, w konsekwencji czego Skarżąca będzie zobowiązana do zwrotu otrzymanego dofinansowania wraz z odsetkami. Także ten skutek miałby charakter nieodwracalny. W ocenie Sądu, powyższe okoliczności stanowią podstawę do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla Skarżącej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Tym samym wniosek Skarżącej o wstrzymanie wykonania tej decyzji Sąd uznał za zasadny. Wyjaśnić należy, że podejmując rozstrzygnięcie Sąd nie oceniał prawidłowości zaskarżonej decyzji. Nie jest to bowiem przesłanka wstrzymania wykonania tej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.