III SA/Wa 150/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Monika Świercz po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosków dowodowych postanawia odrzucić skargę S. G. (dalej zwany "Skarżącym"), działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] listopada 2018 r. odmawiające uwzględnienia złożonych wniosków dowodowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej zwana "P.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę jeżeli jest ona niedopuszczalna z przyczyn innych aniżeli enumeratywnie wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5 P.p.s.a. Niedopuszczalność skargi z przyczyn o jakich mowa w art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. należy odnieść m.in. do zakresu kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny, którą precyzuje art. 3 § 2 P.p.s.a. W sprawie, z uwagi na charakter zaskarżonego aktu, na szczególną uwagę zasługuje art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., który stanowi, że kontrola działalności publicznej sprawowana przez sąd administracyjny obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Objęte skargą postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2018 r. o odmowie uwzględnienia wniosków dowodowych nie jest postanowieniem kończącym postępowanie, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Przesłankę dopuszczalności samodzielnego zaskarżenia tego postanowienia w drodze skargi do sądu administracyjnego winno zatem stanowić odpowiedź na pytanie, czy to postanowienie jest zaskarżalne, czego wymaga dyspozycja art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Przepisy ordynacji podatkowej stanowią, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi (art. 236 § 1 O.p.). Postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji (art. 237 O.p.). Przepisem regulującym zasady przeprowadzania w postępowaniu podatkowym dowodu na żądanie strony jest art. 188 O.p. Ustawa nie stanowi, że w przypadku odmowy przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez stronę, stronie przysługuje na takie rozstrzygnięcie zażalenie. Na niezaskarżalny charakter takiego postanowienia wskazuje także doktryna (por. Piotr Pietrasz w komentarzu do art. 188 Ordynacji podatkowej, opublikowanym w programie prawniczym LEX). Reasumując, skoro ustawa podatkowa nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie uwzględnienia wniosków dowodowych, czego dotyczy skarga, to takie postanowienie nie może, w myśl dyspozycji art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. stanowić samodzielnego przedmiotu skargi. Strona może natomiast kwestionować zaskarżone postanowienie w ramach skargi na orzeczenie kończące postępowanie w sprawie (ostateczną decyzję), albowiem postanowienie o odmowie uwzględnienia złożonych przez Skarżącego wniosków dowodowych zostało wydane na etapie postępowania odwoławczego. Skarżący wniósł również skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2018 r., a zatem, w ramach tego postępowania może podnosić zarzuty, które podniósł w sprawie, a które nie mogły zostać poddane kontroli Sądu z uwagi na niedopuszczalność skargi z powodu charakteru zaskarżonego aktu. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., odrzucił skargę.