III SA/Wa 1508/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie: ustalenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2001 od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych postanawia - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] Wnioskiem z dnia 24 lipca 2008 r. pełnomocnik E. K. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2008 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] listopada 2007 r. w której ustalono Skarżącej wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2001 od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych w kwocie 85.652 złotych. W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że w dniu 22 lipca 2008 r. organ egzekucyjny działający na podstawie tytułu wykonawczego – decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] listopada 2007 r. - dokonał zajęcia ruchomości oraz samochodu należących do Skarżącej. Wskazał, że sprzedaż zajętych ruchomości wyrządzi Skarżącej niepowetowaną szkodę. W skład zajętych ruchomości wchodzą bowiem meble stanowiące wyposażenie mieszkania, wykonane na wymiar i wycenione przez organ egzekucyjny na kwotę 18.500 zł. Zdaniem pełnomocnika Skarżącej w razie uwzględnienia skargi ich odkupienie za taką kwotę jest niemożliwe. Ponadto, w jego ocenie, narazi to Skarżącą i jej domowników na znaczne pogorszenie standardu życia. Pełnomocnik Skarżącej wskazał również, że zajęcie samochodu służącego do prowadzenia działalności gospodarczej powoduje, że Skarżąca - wobec braku wolnych środków – nie będzie w stanie prowadzić sklepu i utraci źródło przychodów. Wyjaśnił, że skarżąca nie ma żadnych oszczędności, a skierowanie egzekucji do przedmiotów codziennego użytku lub służących do wykonywania działalności gospodarczej spowoduje nieodwracalne skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej powoływana jako p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach tej samej sprawy. Z analizy powyższego przepisu wynika, że przesłanką wstrzymania wykonania aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków. Należy w tym miejscu zauważyć, że w treści wniosku pełnomocnik Skarżącej wniósł o wstrzymanie decyzji organów obu instancji. Zdaniem Sadu, rozpoznanie wniosku w zakresie dotyczącym decyzji organu I instancji byłoby bezprzedmiotowe z tego względu, że decyzje organów obu instancji mają na obecnym etapie postępowania jeden przymiot wykonalności. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. rozciąga się w istocie na obowiązki ustalone pierwotnie w decyzji organu I instancji. Oba akty wydano bowiem w granicach tego samego postępowania dotyczącego określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych. W wyniku rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym to decyzja organu II instancji jest w istocie decyzją ustalającą wysokość podatku – w niniejszej sprawie akceptującą wysokość zobowiązania ustaloną przez organ I instancji – co wynika z istoty dwuinstancyjności postępowania. Wniosek pełnomocnika Skarżącej należało ocenić w kontekście przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., do których należą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć przy tym należy, że obowiązek wykazania powyższych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. Zdaniem Sądu wniosek pełnomocnika Skarżącej zasługiwał na uwzględnienie. Oceniając podniesioną w nim argumentację Sąd miał na uwadze z jednej strony znaczną wysokość zobowiązania podatkowego ustalonego w zaskarżonej decyzji, z drugiej zaś strony okoliczność, że skutki związane z uiszczeniem zobowiązania pieniężnego są co do zasady odwracalne, co w większości przypadków uniemożliwia skuteczne powoływania się na przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Sądu skutki wskazane w cyt. artykule mogą jednakże powstać gdy w celu wyegzekwowania zobowiązania wszczęte zostaje postępowanie egzekucyjne. W niniejszej sprawie z uzasadnienia wniosku pełnomocnika skarżącej wynika, że takie postępowanie zostało wszczęte i w jego toku zostały zajęte ruchomości – wyposażenie mieszkania i samochód stanowiący środek transportu w prowadzonej przez Skarżącą działalności gospodarczej, która to działalność stanowi jej źródło dochodów. W ocenie Sądu przekonująca jest argumentacja wniosku, że zbycie powyższych przedmiotów o cechach indywidualnych, a w przypadku samochodu również niemożliwość jego wykorzystywania w bieżącej działalności, może doprowadzić do powstania nieodwracalnych skutków. Uzasadnia to zatem wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez tutejszy Sąd. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.