III SA/Wa 1517/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do marca 2014 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji L. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w W. (dalej zwana "Skarżącą"), działając przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do marca 2014 r. W nadesłanym w trakcie postępowania piśmie wniosła o wstrzymanie w całości zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zwróciła uwagę, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego W., nie czekając na rozstrzygnięcie w przedmiocie wniesionej skargi, podjął wobec Spółki czynności egzekucyjne w postaci zajęcia rachunków bankowych oraz wierzytelności od kontrahentów. Wskutek dokonanych czynności bank przekazał na rzecz organu ostatnie środki finansowe znajdujące się oraz wpływające w ostatnim czasie na jej rachunek bankowy. W związku z powyższym Skarżąca pozbawiona została jakichkolwiek środków na bieżącą działalność, w tym także na prowadzenie niniejszego postepowania. Według Spółki dokonane zajęcia uniemożliwiają podjęcie i prowadzenie jakiejkolwiek dalszej działalności, albowiem wobec zajęcia rachunku i wierzytelności pozbawiona została wszelkich źródeł finansowania. W jej przekonaniu dalsze utrzymywanie się takiego stanu doprowadzi do konieczności likwidacji prowadzonej przez nią działalności co uznać należy za proces nieodwracalny. Skarżąca zauważyła, iż w sytuacji dalszego prowadzenia egzekucji nie będzie w stanie ponieść bieżących kosztów funkcjonowania, by doczekać chwili zwrotu wyegzekwowanych przez organ kwot w razie korzystnego dla niej wyroku. Na obecną chwilę nie ma możliwości zaciągnięcia kredytu bankowego, możliwości przeprowadzenia jakichkolwiek transakcji bankowych czy też nawiązania jakiejkolwiek współpracy. Ponadto Spółka za niemożliwą do odbudowania uznała utratę kontaktów handlowych, a tym samym wiarygodność w oczach kontrahentów w sytuacji dokonywanych przez organ zajęć wierzytelności. Końcowo Spółka podniosła, iż kwota wynikająca z zaskarżonej decyzji (1.188.637 zł) przekracza jego możliwości płatnicze z uwagi na brak majątku pozwalającego na realizację tak wysokiego zobowiązania. Skarżąca do wniosku załączyła tytuł wykonawczy oraz zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego oraz innej wierzytelności pieniężnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Złożenie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdza, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącą w przedmiotowym wniosku dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. - umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny zasadności wniosku, Sąd wziął przede wszystkim pod uwagę wysokość zobowiązania podatkowego, do którego uiszczenia, Skarżąca została zobowiązana na mocy zaskarżonej decyzji oraz fakt, iż w chwili obecnej nie dysponuje środkami finansowymi umożliwiającymi dokonania jego zapłaty. Ponadto za istotny uznać należało fakt, iż Skarżąca z uwagi na dokonane przez organ egzekucyjny zajęcie rachunków bankowych oraz innych wierzytelności pieniężnych, pozbawiona została możliwości przeprowadzenia jakichkolwiek transakcji bankowych i zaciągnięcia kredytu bankowego. Wprawdzie nałożony na Skarżącą obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są odwracalne to w ocenie Sądu, skutków zapłaty należności pieniężnej, nie można jednak rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, która w okolicznościach konkretnego przypadku, może wpłynąć na uzasadnione przypuszczenie pozbawienia jej możliwości prowadzenia jakiejkolwiek dalszej działalności gospodarczej, a w rezultacie doprowadzenie do konieczności jej likwidacji. W ocenie Sądu zgodzić się należy ze stanowiskiem Skarżącej, iż wszczęte przez organ czynności egzekucyjne wobec spornego podatku VAT mogą w rezultacie skutkować postawieniem jej w stan upadłości, skoro wobec zajęcia rachunków bankowych i wierzytelności pozbawiona została jakichkolwiek źródeł finansowania. Z zestawienia kwoty wymaganego zobowiązania podatkowego Skarżącej z jej ogólną sytuacją majątkową, w tym wysokością środków finansowych, którymi może dysponować, wynika, że wykonanie zaskarżonej decyzji, zanim zostanie zbadana jej legalność, doprowadzić może do faktycznego unicestwienia prowadzonej przez Spółkę działalności. Zwrócić ponadto należy uwagę, że Spółka, co potwierdzają dokumenty nadesłane do złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie dysponuje środkami finansowymi, którymi mogłaby spłacić zobowiązania cywilnoprawne oraz uregulować posiadane zobowiązania kredytowe. W ocenie Sądu, powyższe okoliczności stanowią podstawę do stwierdzenia, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić ją na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i wyrządzić jej poważną szkodę. Tym samym uznać należało, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez Sąd pod kątem zgodności z prawem. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.