III SA/Wa 1518/14

Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za 2012 r. postanawia zwolnić skarżącego od kosztów sądowych Skarżący M. W. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych, motywując to trudną sytuacją finansową po śmierci żony oraz istniejącym zadłużeniem. Do majątku Skarżący zaliczył zamieszkały przez trzy rodziny dom oraz zadłużoną hipoteką nieruchomość. Podał, że w prowadzonej działalności gospodarczej ponosi stratę. Skarżący przedstawił m. in. zeznanie podatkowe za 2013 r. Wykonując wezwanie referendarza sądowego Skarżący wyjaśnił, że rachunki za energię i gaz opłacają solidarnie synowie z rodzinami. Wskazał, że posiada zadłużenie "u osób z tytułu kosztów pogrzebu" żony. Jest ono spłacane w drobnych ratach. Skarżący przedłożył deklaracje VAT-7, wyciągi bankowe, bilans firmy. Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że udzielenie stronie prawa pomocy sprowadzać się powinno do przypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe (por. postanowienia NSA z: 23 stycznia 2013 r. I FZ 2/13 oraz II FZ 1017/12; 10 stycznia 2013 r. II FZ 1005/12). Dotyczy to przede wszystkim osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z tym postępowaniem. Oceniając wniosek Skarżącego z punktu widzenia powyższej przesłanki referendarz sądowy uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. Jakkolwiek z udzielonych przezeń informacji wynika, że posiada on stałe źródło utrzymania w postaci działalności gospodarczej, to jednak uzyskiwany z niej dochód nie jest znaczny. I tak z deklaracji VAT-7 wynika, że w okresie styczeń-czerwiec 2014 r. sprzedaż kształtowała się na poziomie 556 zł-1.111 zł. Z bilansu firmy wynika natomiast, że w okresie tym przychody wyniosły 4.814,82 zł, zaś wydatki 11.349,33 zł (z czego kwotę 4.111,67 zł stanowiła amortyzacja). Biorąc pod uwagę wskazane wyżej wartości oraz porównując je z obciążeniem wynikającym z konieczności poniesienia kosztów sądowych w sprawie (tych już wymagalnych w postaci wpisu od skargi w kwocie 500 zł oraz potencjalnych innych – wykraczających poza ten wpis – takich jak koszt opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem w wysokości 100 zł czy koszt wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 250 zł) uznać należało, że ich zapłata przekracza możliwości finansowe Skarżącego. W niniejszej sprawie zachodzą zatem przesłanki do udzielenia mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W tej sytuacji na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a., art. 245 p.p.s.a., art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.