III SA/Wa 1523/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran (sprawozdawca), sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant sekretarz sądowy Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2020 r. sprawy ze skargi Q. V. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej orzekającej o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz Q. V. kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej jako: "naczelnik", "organ pierwszej instancji") decyzją z [...] maja 2016 r. orzekł o solidarnej odpowiedzialności Q. V. (dalej jako: "skarżący") za zaległości [...] sp. z o.o. (dalej jako: "spółka") z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r. w kwocie 1.137.631 zł oraz odsetek za zwłokę od ww. zaległości podatkowej w kwocie 320.033 zł i kosztów postępowania egzekucyjnego w kwocie 75.009.95 zł solidarnie wraz ze spółką. Decyzja została doręczona skarżącemu, w trybie art. 150 w związku z art. 148 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.; dalej: "ordynacja podatkowa") w dniu 1 czerwca 2016 r. Od powyższej decyzji nie zostało wniesione odwołanie, tym samym stała się ona ostateczna w administracyjnym toku instancji. Pismem z 11 maja 2018 r., skarżący wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną naczelnika z [...] maja 2016 r. z uwagi na fakt, iż nie brał udziału w tym postępowaniu. W uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania zostało wskazane, że organ podatkowy pierwszej instancji prowadzący postępowanie błędnie adresował korespondencję do skarżącego. Skarżący podniósł, że 24 lipca 2012 r. zgłosił Wojewodzie M. prowadzącemu rejestr cudzoziemców, że na stałe mieszka w W. przy ul. [...] , natomiast naczelnik nie dochował należytej staranności i nie doręczył żadnej korespondencji na aktualny adres, posługując się – zdaniem skarżącego - nieaktualnym jego adresem - P. ul. [...] . W ocenie skarżącego adres podatnika można ustalić w bazie PESEL, a w przypadku cudzoziemców u właściwego wojewody. Postanowieniem z [...] lipca 2019 r. organ pierwszej instancji wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z [...] maja 2016 r., a następnie - po przeprowadzeniu postępowania co do przesłanek wznowienia - decyzją z [...]października 2018 r. działając na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej, odmówił uchylenia decyzji z [...] maja 2016 r., ponieważ – jak wynika z treści tego postanowienia - nie stwierdził istnienia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 4 ordynacji podatkowej. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji wskazał, że przesłanka wznowienia wymieniona we wniosku (art. 240 § 1 pkt 4 ordynacji podatkowej) nie wystąpiła. Zdaniem naczelnika adres, na który organ kierował korespondencję w przedmiotowej sprawie, tj. [...] P. ul. [...] , zarówno w dniu wszczęcia postępowania, jak i w dniu doręczenia decyzji był właściwym dla skarżącego w tym okresie adresem rejestracyjnym/zamieszkania. Ponadto organ pierwszej instancji wskazał, że do dnia dzisiejszego adres ten nadal figuruje w ewidencji podatników jako adres rejestracyjny/zamieszkania. Od powyższej decyzji organu pierwszej instancji skarżący wniósł odwołanie z 26 listopada 2018 r., w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie naczelnika do merytorycznego rozpoznania sprawy odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania spółki, z faktycznym udziałem skarżącego. W odwołaniu zarzucono organowi pierwszej instancji naruszenie: 1) art. 148 § 1 ordynacji podatkowej w związku z art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r., poz. 1025 ze zm.; dalej zwana "kc") poprzez jego nieprawidłową interpretację i błędne ustalenie, że adres zadeklarowany do celów rozliczeń podatkowych to to samo, co miejsce zamieszkania, 2) art. 150 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej polegającym na bezpodstawnym przyjęciu, że postanowienie z [...] marca 2016 r. oraz decyzja z [...] maja 2016 r. zostały skutecznie doręczone mocodawcy, odpowiednio w marcu i w maju 2016 r. na adres przy ul. [...] w P., pomimo udowodnienia we wniosku o wznowienie postępowania, że skarżący w dacie wydania i doręczania wskazanych orzeczeń mieszkał w W. przy ul. [...] , 3) art. 240 § 1 pkt 4 ordynacji podatkowej polegającym na bezpodstawnym przyjęciu, że skuteczne było doręczanie pism do skarżącego na nieaktualny adres w P. przy ul.[...]w czasie, kiedy adresat faktycznie mieszkał w W. przy ul. [...] ., wobec czego nie ma podstaw do wznowienia postępowania. Ponadto skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z kopii protokołu z przesłuchania N. D. H. z dnia 11 grudnia 2014 r. w celu ustalenia, że jego mocodawca nigdy nie mieszkał pod adresem ul. [...] , [...] P. , wobec czego żadna korespondencja wysłana na ten adres nie może być uznana za skutecznie doręczoną skarżącemu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej jako: "DIAS", "organ odwoławczy") decyzją z [...] kwietnia 2019 r. utrzymał w mocy decyzję naczelnika z [...] października 2018 roku. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zwrócił uwagę, że przesłanką wznowienia postępowania podatkowego, na którą powołał się skarżący we wniosku jest niezawiniony brak udziału strony w tym postępowaniu (art. 240 § 1 pkt 4 ordynacji podatkowej). Wskazał, że aby można było mówić o spełnieniu tej przesłanki muszą wystąpić jednocześnie dwie okoliczności, a mianowicie brak udziału strony w postępowaniu oraz brak zawinienia strony w tym zakresie. DIAS wyjaśnił, że ze spełnieniem tej przesłanki będziemy mieli do czynienia zarówno wtedy, gdy strona w ogóle nie brała udziału w postępowaniu podatkowym, jak i wtedy, gdy nie brała udziału tylko w niektórych czynnościach istotnych dla rozstrzygnięcia. Z kolei o braku winy - co w przepisie określono jako "nie z własnej winy" – w ocenie organu odwoławczego - możemy mówić wówczas, gdy organ podatkowy nie zawiadamia strony o wszczęciu postępowania, o przeprowadzanych dowodach, czy też o możliwości zapoznania się z całokształtem zebranego materiału dowodowego. Odnosząc się do stwierdzenia skarżącego, że nie wiedział o toczącym się postępowaniu w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości spółki oraz że korespondencja w sprawie była doręczana na nieprawidłowy adres w P. , przy ul. [...] , DIAS stanął na stanowisku, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że zarówno w dacie wszczęcia postępowania podatkowego postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r., jak i w terminie wydania decyzji z dnia [...] maja 2016 r., jedynym ujawnionym organom podatkowym adresem zamieszkania Skarżącego był adres P. ul. [...] . Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z rejestrem danych rejestracyjnych i identyfikacyjnych [...] adres rejestracyjny wskazany przez skarżącego to adres: P. ul [...] ważny od dnia 23 lipca 2011 r. do dnia dzisiejszego, natomiast adres posiadania mienia to: W. ul. [...] ważny od 3 października 2017 roku. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że przepisy ordynacji podatkowej mające zastosowanie w stosunku do prowadzonego przez organ podatkowy pierwszej instancji postępowania w sprawie przeniesienia odpowiedzialności na skarżącego, obowiązujące od 1 stycznia 2016 r., wyraźnie wskazują, że pisma doręcza się osobom fizycznym pod adresem miejsca ich zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju (art. 148 § 1). nie otrzymał żadnego pisma na jego adres zamieszkania, a jednocześnie podważył doręczenie mu postanowienia o wszczęciu postępowania, postanowienia wyznaczającego termin na wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego wystosowane w trybie art. 200 ordynacji podatkowej, jak również decyzji kończącej to postępowanie, co wskazuje na zarzut wynikający z art. 240 § 1 pkt 4 O.p., z kolei w złożonym odwołaniu podniósł, iż Naczelnik wysyłał korespondencję na adres, pomimo, iż Strona do Wojewody M. prowadzącego rejestr cudzoziemców już w 2012 r. zgłosiła adres zamieszkania w W. przy ul. [...] , Według DIAS ustawodawca ściśle wyznaczył miejsca, w których doręczenie jest prawnie dopuszczalne. W odniesieniu do osób fizycznych wskazano na: adres miejsca zamieszkania, adres do doręczeń w kraju, siedzibę organu podatkowego, miejsce zatrudnienia lub prowadzenia działalności przez adresata, oraz każde miejsce, gdzie się adresata zastanie. Zatem dokonanie doręczenia pisma w siedzibie organu podatkowego lub też w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji nie musi być poprzedzone nieskuteczną próbą doręczenia pisma w mieszkaniu lub w miejscu pracy adresata. Sposób doręczenia, który może mieć zastosowanie dopiero w dalszej kolejności (po uprzedniej próbie doręczenia w trybie art. 148 § 1 i 2 ustawy), został określony w § 3 tego przepisu. Przewiduje on możliwość doręczenia pisma w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. Z powyższego wynika – wskazał organ odwoławczy - że organ podatkowy pierwszej instancji wysyłał korespondencję do skarżącego na jedyny znany mu adres rejestracyjny/zamieszkania tj. P. ul [...] . Adres W. ul. [...] został zgłoszony dopiero od 3 października 2017 r., jednakże nie jest adresem zamieszkania czy do doręczeń w kraju, a jedynie został wskazany jako adres posiadania mienia przez skarżącego. W tej sytuacji – w ocenie DIAS - nie ma uzasadnienia dla twierdzenia skarżącego, że organ podatkowy wysyłał pisma na niewłaściwy adres. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, że adres W. ul. [...] został zgłoszony Wojewodzie M. prowadzącemu rejestr cudzoziemców, a naczelnik mógł u Wojewody ustalić jego adres, organ odwoławczy zauważył, iż organy podatkowe nie są uprawnione do poszukiwania w różnych rejestrach adresów zamieszkania podatników. Stosownie bowiem do postanowień art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 869), to podatnicy obowiązani są do dokonania zgłoszenia identyfikacyjnego organowi podatkowemu, w którym winien być wskazany m.in. adres miejsca zamieszkania, adres miejsca zameldowania na pobyt stały lub czasowy. Natomiast art. 9 ust. 1 tej ustawy nakłada na podatników obowiązek aktualizowania danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym. Organ odwoławczy za nieuzasadniony uznał zarzut nieotrzymania przez skarżącego postanowienia z [...] marca 2016 r. oraz decyzji z [...] maja 2016 r. skoro z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że w toku postępowania podatkowego naczelnik doręczał pisma skarżącemu na adres rejestracyjny tj. zamieszkania wskazany w zgłoszeniu aktualizacyjnym, za pośrednictwem operatora pocztowego. Zatem korespondencję kierowaną do skarżącego przez naczelnika należy uznać za prawidłowo i skutecznie doręczoną na podstawie przepisów ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że zgodnie z treścią art. 9 ust. 1d ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, w przypadku zmiany adresu miejsca zamieszkania przez podatnika będącego osobą fizyczną objętą rejestrem PESEL nieprowadzącą działalności gospodarczej lub niebędącą zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, za dokonanie aktualizacji uznaje się podanie przez tego podatnika aktualnego adresu miejsca zamieszkania w składanej deklaracji lub innym dokumencie związanym z obowiązkiem podatkowym. Podatnicy mogą również dokonać aktualizacji adresu miejsca zamieszkania według wzoru określonego na podstawie art. 5 ust. 5a. Organ odwoławczy podniósł, że skarżący nie złożył aktualizacji danych dotyczących adresu zamieszkania, a ponadto w zgłoszeniu aktualizacyjnym ZAP-3 złożonym na początku listopada 2017 r., jako miejsce posiadania mienia wskazał W. ul. [...] , a adres zamieszkania/rejestracyjny P. ul. [...] nie został zmieniony. Mając powyższe na uwadze za uzasadnione uznał wysyłanie przez organ podatkowy pism na ten właśnie adres. Ponadto – podniósł DIAS - skoro operator pocztowy dopełnił wszelkich obowiązków wynikających z przepisów dotyczących doręczenia także zastępczego i możliwości przyjęcia fikcji doręczenia, tym samym stwierdził, że w sprawie nie została również wykazana przesłanka braku zawinienia skarżącego, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 4 ordynacji podatkowej. W przekonaniu organu odwoławczego argumenty przytoczone zarówno we wniosku z 11 maja 2018 r., jak i w odwołaniu z 26 listopada 2018 r., nie mogą stanowić podstawy do uznania, że skarżący nie z własnej winy nie brał udziału w postępowaniu podatkowym zakończonym decyzją ostateczną naczelnika z [...] maja 2016 r. orzekającej o jego solidarnej odpowiedzialności za zaległości spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 rok wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego wraz ze spółką. Podsumowując swoje rozważania organ odwoławczy za zasadne uznał przyjęcie przez naczelnika, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji z [...] maja 2016 r. z uwagi na niewystąpienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 4 ordynacji podatkowej. W skardze z 30 maja 2019 r. wniesionej do tutejszego sądu, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie naczelnika do wznowienie postępowania i merytorycznego rozpoznania sprawy odpowiedzialności za zobowiązania spółki z faktycznym udziałem strony, a następnie umorzenie tego postępowania. Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie: 1) art. 148 § 1 ordynacji podatkowej w zw. z art. 25 K.c. poprzez jego nieprawidłową interpretację i błędne ustalenie, że adres zadeklarowany do celów rozliczeń podatkowych to to samo, co miejsce zamieszkania, 2) art. 150 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej polegającym na bezpodstawnym przyjęciu, że postanowienie z [...] marca 2016 r. oraz decyzja z [...] maja 2016 r. zostały skutecznie doręczone skarżącemu, odpowiednio w marcu i w maju 2016 r., na adres przy ul. [...] w P. pomimo udowodnienia we wniosku o wznowienie postępowania, że skarżący w dacie wydania i doręczania wskazanych orzeczeń mieszkała w W. przy ul. [...] , 3) art. 240 § 1 pkt 4 ordynacji podatkowej polegającym na bezpodstawnym przyjęciu, że skuteczne było doręczanie pism kierowanych do skarżącego na nieaktualny adres w P. przy ul.[...]w czasie, kiedy adresat faktycznie mieszkał w W. przy ul. [...] ., o czym organ wiedział z i informacji udzielonej przez Generalnego Inspektora Informacji Finansowej. Jednocześnie skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z kopii pisma wysłanego na początku czerwca 2013 r. przez Generalnego Inspektora Informacji Finansowej Ministerstwa Finansów do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. w celu ustalenia, że organy podatkowe praz organy kontroli podatkowej przynajmniej od czerwca 2013 r. znały adres zamieszkania skarżącego w W. przy ul. [...] , a wskazane pismo było podstawą do prowadzenia postępowań podatkowych wobec spółek zarządzanych przez skarżącego i później wobec niego samego. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i powtórzył przedstawione w niej argumenty. Zarzuty skargi uznał za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako: "ppsa") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 240 § 1 pkt 4 ordynacji podatkowej, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W myśl art. 243 § 1 ordynacji podatkowej, w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania, które – zgodnie z treścią § 2 tego przepisu, stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Zgodnie natomiast z treścią art. 245 § 1 ordynacji podatkowej, organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie; 2) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1; 3) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, lecz: a) w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa, albo b) wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68, art. 70 lub art. 118. W ocenie sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, na obecnym etapie jej rozpoznania, pozostają niewyjaśnione okoliczności, które uniemożliwiają dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. W szczególności nie można ustalić, czy rzeczywiście w sprawie nie istnieje przesłana, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 4 ordynacji podatkowej. W materiale dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie znajdują się dokumenty, które w pełni korespondują z twierdzeniami skarżącego, że w okresie prowadzenia przeciwko niemu postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej z [...] maja 2016 roku, adresem jego zamieszkania był adres przy ul. [...] w W. . Adres zamieszkania skarżącego przy ul. [...] w W. został wskazany w załączonej do wniosku o wznowienie postępowania umowie sprzedaży udziałów z 10 września 2014 roku (k. 63 akt postepowania podatkowego) oraz dokumencie notarialnego poświadczenia podpisów na tej umowie – także z 10 września 2014 roku (k. 60 akt postepowania podatkowego). Przedmiotowy adres zamieszkania przy ul. [...] widnieje także na wystawionych dla skarżącego kartach pobytu, zarówno z 29 marca 2017 roku, jak i 21 sierpnia 2012 roku (kopie kart pobytu k. 86 akt postępowania podatkowego). Wreszcie twierdzenia skarżącego co do adresu jego zamieszkania znajdują potwierdzenie w załączonym do skargi piśmie Ministerstwa Finansów – Generalnego Inspektora Informacji Finansowej z 27 maja 2013 roku skierowanym do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, w którym jako adres zamieszkania skarżącego został wskazany adres przy ul. [...] (pismo z 27 maja 2013 roku k. 132). W świetle powyższego nie sposób poprzestać na twierdzeniu podniesionym w odpowiedzi na skargę, że postępowanie przeciwko skarżącemu było prowadzone trzy lata później niż data wskazana na piśmie. Istotne w ocenie sądu jest to, że owe trzy lata później organom podatkowym – jak się wydaje - znany był przedmiotowy adres skarżącego przy ul. [...] . Tym samym działając w zgodzie zasadą budzenia zaufania do organów podatkowych oraz zapewnienia czynnego udziału skarżącego w postepowaniu, w sytuacji dysponowania adresem skarżącego przy ul. [...] , organ podatkowy winien był podjąć próbę doręczenia korespondencji na ten adres. Sąd co do zasady zgadza się z organem odwoławczym, że – w świetle przepisów ustawy z 13 października 1995 roku o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników - wiążące dla organu podatkowego jest wskazanie adresu dokonane w zgłoszeniu indentyfikacyjnym. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zostało wskazane, że zarówno w dacie wszczęcia postępowania podatkowego postanowieniem z 25 lutego 2016 roku, jak i w terminie wydania decyzji z [...] maja 2016 roku, jedynym adresem zamieszkania skarżącego ujawnionym organom podatkowym był adres w P. , ul. [...] . Rzeczywiście w przedstawionych sądowi aktach postępowania podatkowego w niniejszej sprawie adres ten widnieje jako adres rejestracyjny w wydrukach z systemu organu podatkowego. Nie zostały jednak do akt postępowania podatkowego załączone żadne dokumenty "źródłowe" w oparciu o które zostały ujawnione dane adresowe skarżącego zamieszczone w ewidencji prowadzonej przez organ podatkowy. Nie sposób zatem dokonać kontroli prawidłowości ustaleń organu odwoławczego w tym zakresie. Nie wiadomo, czy rzeczywiście jedynie adres w P. został przez skarżącego wskazany jako adres rejestracyjny, a także kiedy i jak oznaczony został przez skarżącego wskazany adres przy ul. [...] . Dodatkowo, odnosząc się do argumentacji organu odwoławczego, należy zauważyć, że przepis art. 9 ust. 1d ww. ustawy na podatnika będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej nie nakłada obowiązku aktualizowania danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym, w przeciwieństwie do obowiązku nałożonego w treści art. 9 ust. 1 tej ustawy. W ocenie sądu, wskazany powyżej brak szczegółowych ustaleń w odniesieniu do adresu skarżącego mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji, zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy uwzględni ocenę prawną zawarta w niniejszym uzasadnieniu. W szczególności ustali w jaki adres i jak określony był wskazywany przez skarżącego w zgłoszeniach/pismach, które były podstawą do wpisania danych w ewidencji organu podatkowego. Ustali również czy i w jakiej dacie organowi prowadzącemu postępowanie zakończone wydaniem decyzji ostatecznej z 9 maja 2016 roku było znane pismo Ministerstwa Finansów, którego kopia została załączona do skargi. Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) ppsa sąd orzekł jak w punkcie 1) sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w punkcie 2) sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa. Na łączoną kwotę 680 zł zasądzoną z tego tytułu na rzecz skarżącego składają się: wpis od skargi 200 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika – 480 zł.