III SA/Wa 153/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Kurasz po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu w sprawie ze skargi "D." Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004 r. postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz doradcy podatkowego J. B. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 6642 zł (sześć tysięcy sześćset czterdzieści dwa złote), w tym: tytułem opłaty kwotę 5400 zł (pięć tysięcy czterysta złotych) oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 1242 zł (tysiąc dwieście czterdzieści dwa złote) Postanowieniem z 26 stycznia 2011 r. zwolniono Skarżącą – D. sp. z o.o. w Warszawie od kosztów sądowych oraz ustanowiono na jej rzecz doradcę podatkowego, którym wyznaczona została J. B. . Wyrokiem z 1 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącej. Postanowieniem z 10 listopada 2011 r. przyznano pełnomocnikowi wynagrodzenie za reprezentację Skarżącej przed Sądem I instancji. Pismem z 12 listopada 2011 r. pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wspomnianego wyroku, którą Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z 3 grudnia 2013 r. Odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej Sąd ten wskazał, że następuje to po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie i przez wydanie odrębnego postanowienia przez Sąd I instancji. Pismem z 3 października 2014 r. pełnomocnik oświadczył, że koszty zastępstwa procesowego nie zostały opłacone w całości przez Skarżącą. Postanowieniem z dnia 23 października 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz doradcy podatkowego J. B. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 4.428 zł, w tym: tytułem opłaty kwotę 3.600 zł oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 828 zł. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że pomoc prawna z urzędu w niniejszej sprawie sprowadzała się do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, natomiast brak jest podstaw do stwierdzenia, że pomoc ta obejmowała także udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Pismem z dnia 28 października 2014 r. pełnomocnik wniósł sprzeciw od ww. postanowienia zarzucając mu naruszenie § 3 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31, poz. 153) dalej - "rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r." poprzez przyznanie kosztów w wysokości 50% wynagrodzenia określonego w § 3 ust.1 pkt 1 lit. g rozporządzenia, podczas gdy koszty te powinny zostać zasądzone w wysokości 75 %. Pełnomocnik podkreśliła, że w sprawie sporządziła i wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie III Sa/Wa 153/11 a także była obecna na tej rozprawie, co powinno zostać udokumentowane w odpowiednim protokole z tego posiedzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 260 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, ze zm.) - dalej "P.p.s.a." – w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 250 P.p.s.a. wyznaczony (...) doradca podatkowy (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności (...) doradców podatkowych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego doradcą podatkowym ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 75% kwoty wynagrodzenia określonego w § 3 ust. 1 pkt 1 lit. g) rozporządzenia, tj. 5400 zł. Jednocześnie kwota ta podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r.). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 260 i art. 250 P.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.