III SA/Wa 1533/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran (sprawozdawca), sędzia WSA Maciej Kurasz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 lutego 2020 r. sprawy ze skargi P. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania podatkowego w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2016 r. oddala skargę. Postanowieniem z [...] listopada 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej jako: "naczelnik", "organ pierwszej instancji") wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w zakresie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności P.J. (dalej jako: "strona", "skarżący") za zaległości podatkowe Spółdzielni [...] z siedzibą w W. (dalej jako: "spółdzielnia") w podatku dochodowym od osób prawnych za 2016 rok. Pismem z 21 stycznia 2019 r. skarżący złożył wniosek o zawieszenie postępowania podatkowego do czasu uzyskania rozstrzygnięcia w toczącym się postępowaniu w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość położoną w B., która stała się własnością Gminy B. z dniem stwierdzenia wykonalności decyzji Prezydenta Miasta B. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Postanowieniem z [...] lutego 2019 r. naczelnik odmówił zawieszenia postępowania podatkowego w zakresie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności strony z pozostałymi członkami zarządu za zaległości podatkowe spółdzielni w podatku dochodowym od osób prawnych za 2016 r. wraz z odsetkami za zwłokę od tej zaległości i kosztami postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu ww. postanowienia organ pierwszej instancji stwierdził, że ewentualne odniesienia do wskazania mienia spółdzielni, nie dają podstaw by zgodzić się ze stroną, że wpłyną one na spełnienie przesłanki bezskuteczności egzekucji z art. 116 § 1 w zw. z art. 116a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.; dalej: "ordynacja podatkowa"). W przekonaniu organu pierwszej instancji rozstrzygnięcie wydane przez Urząd Miejski w B. w zakresie ustanowienia przedstawiciela dla osoby nieobecnej tj. K.D., będzie jedynie pośrednio związane z toczącym się postępowaniem podatkowym i pozostanie dla istoty sprawy w znacznej mierze neutralne. Ewentualny majątek wskazany przez skarżącego należy do K.D., natomiast spółdzielnia jest jedynie jednym z wielu wierzycieli. Według naczelnika członek zarządu winien wskazać nie jakikolwiek składnik majątkowy dłużnika, ale majątek który faktycznie istnieje, przedstawia realną wartość i podlega egzekucji pozytywnie rokującej na wyegzekwowanie znaczących kwot w odniesieniu do wysokości zaległości podatkowych. Zażaleniem z 15 lutego 2019 r. skarżący zaskarżył ww. postanowienie organu pierwszej instancji i wniósł o: – uchylenie ww. postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy przez zawieszenie postępowania do czasu uzyskania rozstrzygnięcia w toczącym się postępowaniu, którego uczestnikiem jest spółdzielnia jako uprawniony wierzyciel w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość położoną w B., która stała się własnością Gminy B.z dniem stwierdzenia wykonalności decyzji Prezydenta Miasta K.D. nr [...] (art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 239 ordynacji podatkowe), – ewentualnie o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji na podstawie art. 233 § 2 w zw. z art. 239 ordynacji podatkowej. Skarżący uznał za nieprawidłowe stanowisko naczelnika, że rozpatrzenie sprawy jego solidarnej odpowiedzialności nie ma związku z ustaleniem przez Prezydenta K.D. odszkodowania za wywłaszczenie należnego K. D.. Zdaniem skarżącego organ pierwszej instancji wadliwie przyjął, że "rozstrzygnięcie wydane przez Urząd Miejski w B., będzie jedynie pośrednio związane z toczącym się postępowaniem podatkowym i pozostanie dla sprawy w znacznej mierze neutralne". Skarżący zarzucił, że organ pierwszej instancji nie uzasadnił tego poglądu, co utrudnia podjęcie z nim polemiki. Według skarżącego istnienie tego rodzaju wierzytelności po stronie spółdzielni w oczywisty sposób może także wpływać na spełnienie przesłanki bezskuteczności egzekucji z art. 116 § 1 w zw. z art. 116a ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej jako: "DIAS", "organ odwoławczy") postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z [...] lutego 2019 roku. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, DIAS zgodził się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 201 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej. W jego ocenie samo stwierdzenie, że wynik innego postępowania, w tym wypadku uzyskanie rozstrzygnięcia w toczącym się postępowaniu w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość położoną w B., która stała się własnością Gminy B.z dniem stwierdzenia wykonalności decyzji Prezydenta Miasta K.D. nr [...] r. z dnia [...] sierpnia 2017 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, może mieć wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstawy do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie orzeczenia. Zdaniem organu odwoławczego sytuacja taka miejsce na gruncie danego stanu faktycznego niniejszej sprawy. Według organu odwoławczego w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie jakiejś kwestii przez inny organ lub sąd ma jedynie pośredni związek z rozpoznaniem sprawy podatkowej i wydaniem decyzji, kwestia ta nie może być uznana za zagadnienie wstępne i nie obliguje organu podatkowego do zawieszenia postępowania. Zależności rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i rozpatrzenia sprawy podatkowej nie można też utożsamiać z wymogiem ukierunkowania tej ostatniej na określoną treść decyzji podatkowej. Tym samym ewentualne odniesienia do wskazania mienia spółdzielni przez skarżącego, poprzez istnienie rzekomego rodzaju wierzytelności po stronie spółdzielni, nie dają podstaw by zgodzić się ze skarżącym, że wpłyną one na spełnienie przesłanki bezskuteczności egzekucji z art. 116 § 1 w zw. z art. 116a ordynacji podatkowej. DIAS zwrócił uwagę, że zgodnie ze złożonym przez skarżącego zawiadomieniem Urzędu Miejskiego w B. nr [...] z [...] października 2018 r. Prezydent Miasta K.D. działający jako starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej informuje, iż zakończenie postępowania administracyjnego dotyczącego ustalenia wysokości i wypłaty odszkodowania za nieruchomość oznaczoną w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta B. jako dz. nr [...] o pow. 0.0295 ha w obr. [...], z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania sądowego w zakresie ustanowienia przedstawiciela dla nieobecnego w kraju K.D., przewidywane jest do 31 stycznia 2019 r., natomiast zgodnie z nadesłanym przez Urząd Miejski w B. nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania sądowego w zakresie ustanowienia przedstawiciela dla osoby nieobecnej tj. K.D. zakończenie ww. postępowania administracyjnego przewidywane jest do dnia 30 kwietnia 2017 roku. Organ odwoławczy stwierdził, że sprawy te (sprawa niniejsza i tocząca się przed prezydentem K.D.) toczą się w dwóch odrębnych kwestiach i w dwóch odrębnych reżimach prawnych. Rozstrzygnięcie wydane przez Urząd Miejski w B. – w ocenie organu odwoławczego - będzie jedynie pośrednio związane z toczącym się postępowaniem podatkowym. Ewentualny majątek wskazany przez skarżącego należy do K.D.. Natomiast Spółdzielnia [...] jest jedynie jednym z wielu wierzycieli. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy zaznaczył, że członek zarządu winien wskazać nie jakikolwiek składnik majątkowy dłużnika, ale majątek, który faktycznie istnieje, przedstawia realną wartość i podlega egzekucji pozytywnie rokującej na wyegzekwowanie znaczących kwot w odniesieniu do wysokości zaległości podatkowych. Wymóg z art. 116 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej dotyczy wskazania mienia, z którego egzekucja jest faktycznie możliwa, co w praktyce oznacza, że egzekucja ta musi być realna do przeprowadzenia i skutkująca zaspokojeniem wierzyciela. Przy czym, tylko realne istniejące mienie wskazane wraz z jego usytuowaniem, istniejące w momencie, w którym toczy się postępowanie dotyczące przeniesienia odpowiedzialności, wypełniałoby przesłankę zwalniającą członka zarządu od odpowiedzialności z art. 116 § 1 ordynacji podatkowej. Na powyższe postanowienie organu odwoławczego skarżący wniósł skargę do tutejszego sądu. W skardze tej, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, skarżący zarzucił naruszenie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 239 ordynacji podatkowej w zw. z art. 201 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej polegające na uznaniu za prawidłową odmowy zawieszenia postepowania w sytuacji, gdy Prezydent Miasta K.D. prowadzi postępowanie ws. ustalenia odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości należącej do K.D. – dłużnika S.[...], z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych S.[...] w znacznej części, co stanowi przesłankę orzeczenia o jego odpowiedzialności za zaległości podatkowe S. [...]. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i powtórzył przedstawione w nim argumenty. Zarzuty skargi uznał za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako: "ppsa") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ppsa). Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności postanowienia - w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. Jednakże, zgodnie art. 134 § 1 ppsa, sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 135 ppsa, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przytoczone wyżej przepisy art. 134 i 135 ppsa dopuszczają zatem możliwość objęcia sądową kontrolą legalności nie tylko zaskarżonego aktu (postanowienia), ale również wszystkich innych aktów lub czynności, które zostały wydane w ramach tego samego stosunku administracyjnoprawnego, ponieważ użyty w obu tych przepisach termin "sprawa" występuje w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Wniosek ten znajduje uzasadnienie w szczególności w treści art. 135 ppsa, który nakazuje sądowi zastosowanie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych "we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga". Granice tej bowiem sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której stanowi art. 1 ppsa, która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Należy również wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego, od dnia 15 sierpnia 2015 r., nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ppsa. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Skarga nie jest zasadna. W ocenie sądu, organ odwoławczy słusznie uznał, że okoliczności, na które powołuje się skarżący nie stanowią podstawy zawieszenia postępowania, w oparciu o przepisy ordynacji podatkowej, w szczególności na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią, organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Chodzi więc o zagadnienie prejudycjalne, z którym mamy do czynienia, gdy rozstrzygnięcie sprawy podatkowej jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego, a nie faktycznego, w drodze orzeczenia, tj. wyroku, postanowienia, decyzji, czy ugody sądowej. Uzależnienie rozstrzygnięcia od zagadnienia wstępnego oznacza, że rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest warunkiem rozstrzygnięcia sprawy podatkowej w ogóle, a nie warunkiem wydania decyzji określonej treści (por. "Ordynacja podatkowa. Komentarz" Stefan Babiarz, Bogusław Dauter, Roman Hauser, Andrzej Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek, Jan Rudowski, Wolters Kluwer, Warszawa 2017, str. 1165). Dokonując dalszej wykładni ww. przepisu art. 201 § 1 pkt 2) ordynacji podatkowej sąd odwoła się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 27 listopada 2019 roku w sprawie sygn. akt I SA/Łd 588/19. Sąd ten wskazał, że z przywołanego wcześniej art. 201 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej wynika, że zawieszenie postępowania podatkowego jest konieczne jeśli rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Kluczowe w tym przepisie – wskazał WSA w Łodzi - jest słowo: "uzależnione". Związek pomiędzy jednym, a drugim postępowaniem powinien polegać na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego w postępowaniu prejudycjalnym, stanowi obligatoryjną podstawę załatwienia sprawy w postępowaniu głównym. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z 9 października 2019 roku w sprawie sygn. akt I SA/Ol 459/19 wyjaśnił, że zagadnienie wstępne wiąże się z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy podatkowej, stanowiąc przesłankę negatywną jurysdykcyjnego postępowania podatkowego. Z powołanego przepisu wynika – wyjaśnił WSA w Olsztynie w powołanym orzeczeniu - że na zagadnienie wstępne składają się następujące elementy konstrukcyjne: 1) wyłania się ono w toku postępowania podatkowego, 2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, 3) rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, zatem zagadnienie wstępne musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy, 4) istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Zagadnienie wstępne jest to zatem pewna kwestia o charakterze otwartym (tzn. jeszcze nie przesądzona), której treścią może być wypowiedź odnośnie uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego albo innych jeszcze okoliczności mających znaczenie prawne. Przyjmuje się, że ten element konstrukcyjny omawianej instytucji, którym jest konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, należy rozumieć w ten sposób, że dana kwestia prawna stała się sporna w toku postępowania administracyjnego lub przepisy prawa wymagają ustalenia stanu prawnego w danej kwestii mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a w toku postępowania ustalenie tego stanu może nastąpić tylko w drodze rozstrzygnięcia właściwego organu lub sądu. Organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej, musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym, a o istnieniu takiej zależności, która musi mieć charakter bezpośredni, przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego LEX/el., 2014; C. Kosikowski, E. Etel, J. Brolik, R. Dowgier, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz. LEX, 2013). Powyższą argumentację sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przyjmuje za własną. Wynika z niej jednoznacznie, że ustalenie związku niniejszej sprawy podatkowej z innym postępowaniem (o charakterze prejudycjalnym) musi zostać odniesione do przepisów prawa materialnego, w oparciu o które zostanie wydana decyzja w niniejszej sprawie. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności skarżącego Przemysława Jagiełło z pozostałymi członkami zarządu za zaległości Spółdzielni Osób Prawnych "Turysta" z siedzibą w Warszawie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2016 r. wraz z odsetkami za zwłokę od tej zaległości i kosztami postępowania egzekucyjnego. Podstawę prawną powyższego stanowi przepis art. 116 § 1 w zw. z art. 116a § 1 ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią pierwszego z powołanych przepisów (art. 116 § 1) za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1)nie wykazał, że: a)we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2019 r. poz. 243 i 326) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo b)niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy; 2)nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Natomiast w myśl art. 116a § 1 ordynacji podatkowej, za zaległości podatkowe innych osób prawnych niż wymienione w art. 116 odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie organów zarządzających tymi osobami. Przepis art. 116 stosuje się odpowiednio. Z treści powołanych przepisów wynika, że organ podatkowy zobowiązany jest do wykazania jedynie dwóch okoliczności, tj. pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie terminu płatności zobowiązania podatkowego oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko spółce/spółdzielni. Te dwie przesłanki należy – zdaniem sądu traktować – jako warunkujące wydanie decyzji orzekającej o odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania podatkowe spółki (spółdzielni w niniejszej sprawie). Z żadną ze wskazanych przesłanek nie wiąże się powoływane przez skarżącego postępowanie toczące się przed Prezydentem K.D.. Zakończenie tego postępowania wiązać się będzie z przyznaniem odszkodowania na rzecz K.D.. Okoliczność ta nie ma w żadnym wypadku związku z okolicznościami pełnienia funkcji członka zarządu, istnienia zaległości podatkowej spółdzielni, czy wreszcie – bezskuteczności egzekucji. Słusznie wskazał organ odwoławczy, że sprawa tocząca się przed Prezydentem K.D. jedynie pośrednio dotyczy sprawy niniejszej. Ten pośredni związek dotyczy przesłanki egzoneracyjnej z punktu 2) powołanego wyżej przepisu art. 116 § 1 w zw. z art. 116a § 1 ordynacji podatkowej. W sytuacji bowiem przyznania odszkodowania na rzecz K. D. możliwe będzie zaspokojenie wierzytelności spółdzielni wobec niego. To z kolei może doprowadzić do zaspokojenia znacznej części zaległości podatkowych spółdzielni. Zatem – jak słusznie wskazał organ odwoławczy - mamy w niniejszej sprawie do czynienia z pośrednim jej związkiem z postępowaniem przed Prezydentem K.D.. Pozytywny (z punktu widzenia interesów skarżącego) wynik tego ostatniego postępowania może bowiem doprowadzić do orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego w odniesieniu do części zobowiązania podatkowego spółdzielni (tej, której nie uda się zaspokoić z wierzytelności spółdzielni wobec K. D.). Słusznie zatem zostało wskazane w postanowieniu organu odwoławczego, że wynik postępowania w B. ma wpływ jedynie na treść decyzji w niniejszej sprawie, a nie na samą możliwość jej wydania. Taki pośredni związek postępowania ze sprawa niniejszą nie uzasadnia jednak zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. Jak już zostało to podniesione z treści przepisu art. 201 § 1 pkt 2) ordynacji podatkowej wynika, że musi być związek bezpośredni. Istota zagadnienia wstępnego musi mieć wpływ na możliwość wydania decyzji w ogóle. Innymi słowy – bez rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w ogóle nie jest możliwe wydanie decyzji w sprawie podatkowej. Taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Świadczy o tym sama treść przepisu art. 116 § 1 ordynacji podatkowej. Wynika przecież z niego, że niewskazanie mienia z którego możliwa jest egzekucja powoduje orzeczenie o odpowiedzialności członka zarządu. Określenie czy majątek spółdzielni w postaci wierzytelności wobec K. D. spełnia przesłanki z punktu 2. art. 116 § 1 w zw. z art. 116a § 1 ordynacji podatkowej będzie dokonana w wydanej w sprawie decyzji. Mając na uwadze powyższe, w ocenie sądu, zaskarżone postanowienie w pełno odpowiada prawu. W konsekwencji, skarga, jako niezasadna, została oddalona na podstawie art. 151 ppsa.