III SA/Wa 1535/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia WSA Konrad Aromiński, sędzia WSA Anna Zaorska (sprawozdawca), Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Dorota Wielgosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2025 r. sprawy ze skargi Miasta M. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 maja 2025 r. nr 0114-KDIP4-3.4012.43.2025.2.IG w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz Miasta M. kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1.1. Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "DKIS") z 9 maja 2025 r. wydana na wniosek Miasta M. (dalej: "Wnioskodawca", "Miasto", "Gmina", "Skarżąca") w zakresie podatku od towarów i usług. 1.2. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, Wnioskodawca przedstawił następujące zdarzenie przyszłe: Miasto jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT. Gmina jest właścicielem nieruchomości gruntowych niezabudowanych oznaczonych działkami o nr [...], [...] i [...] położonych w M.. Przez teren działki o nr [...] przebiega sieć energetyczna oraz przebiegają sieci gazowe (niebędące własnością Gminy). Na terenie działki o nr [...] znajduje się linia energetyczna, sieci gazowe będące własnością odrębnych przedsiębiorstw oraz kanalizacja, która jest rurociągiem tłocznym (własność Gminy [...]). Przez działki o nr [...] i [...]przebiegają słupy energetyczne z sieciami energetycznymi (niebędące własnością Gminy). Działki zostały oddane w dzierżawę z przeznaczeniem na uprawy rolne. Wszystkie ww. działki znajdują się na terenie, dla którego nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, dla przedmiotowych działek nie zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy. Dla działek o nr [...] i [...] została jednak wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (Nr [...] z [...] kwietnia 2009 r.) – decyzja nie została wygaszona. W stosunku do działki nr [...] została wydana decyzja z [...] lutego 2010 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę sieci gazowej średniego ciśnienia, na podstawie której sieć gazowa została wybudowana. Miasto planuje zbyć ww. działki w drodze zamiany na rzecz Skarbu Państwa ww. nieruchomości. Zamiana działek między Skarbem Państwa a Gminą nastąpi bez wzajemnych dopłat. Wartość transakcji zamiany będzie stanowić kwota stanowiąca łączną wartość rynkową działek należących do Skarbu Państwa (wartość niższa od łącznej wartości rynkowej działek należących do Miasta), powiększona o wartość należnego podatku VAT (związanego z transakcją zbycia działek Skarbu Państwa). Zatem, wartość rynkowa działek będących w posiadaniu Skarbu Państwa, powiększona o należny podatek VAT, będzie stanowić wartość brutto transakcji zamiany. Zamiana, o której mowa odbędzie się w ramach jednej transakcji. Miasto nie jest w stanie wskazać konkretnie jakie działki zostaną zamienione w odniesieniu odpowiednio do działek o nr [...], [...] i [...] (jako do każdej działki odrębnie) 1.3. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: 1. Czy odpłatna dostawa towaru – sprzedaż działki o nr [...] podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem VAT zgodnie z brzmieniem art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 361 ze zm., dalej: "ustawa o VAT")? 2. Czy odpłatna dostawa towaru – sprzedaż działek o nr [...] i [...] nie podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem VAT zgodnie z brzmieniem art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT? 3. Czy za podstawę opodatkowania w transakcji sprzedaży działek, będących własnością Gminy, należy przyjąć łączną wartość brutto działek, będących w posiadaniu Skarbu Państwa pomniejszoną o należny podatek VAT (związany z transakcją zbycia działek Miasta) – gdy zamiana odbędzie się bez wzajemnych dopłat? 4. Czy w przypadku, gdy dostawa działek przez Miasto w zamian za działki Skarbu Państwa będzie w części opodatkowana i w części zwolniona to prawidłowe będzie ustalenie podstawy opodatkowania wskazanej w odpowiedzi na pytanie nr 3 dla czynności zwolnionej i opodatkowanej proporcjonalnie do wartości zbywanych przez Miasto działek w ramach odpowiednio: dostawy zwolnionej i dostawy opodatkowanej? Zdaniem Wnioskodawcy, działka o nr [...] jest terenem niezbudowanym, a więc jej sprzedaż korzysta ze zwolnienia z opodatkowania (pyt. 1). Odnośnie do działek o nr [...] i [...], Gmina stanęła na stanowisku, że sprzedaż tych działek nie podlega zwolnieniu z VAT, bowiem działki te są wprawdzie nieruchomościami niezabudowanymi, ale winny zostać uznane za tereny budowalne, z uwagi na wydanie w stosunku do tych działek decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (pyt. 2). W zakresie podstawy opodatkowania, Wnioskodawca przyjął, że skoro strony transakcji zamiany nieruchomości rezygnują z dopłat, to podstawę opodatkowania należy przyjąć w wysokości odpowiadającej wartości brutto niższej z zamienianych nieruchomości, pomniejszonej o kwotę należnego podatku VAT (związanej z transakcją zbycia działek Miasta). Wartość brutto w tej transakcji stanowić będzie zatem wartość rynkowa działek będących w posiadaniu Skarbu Państwa, powiększona o należny podatek VAT (związany ze zbyciem działek Skarbu Państwa) (pyt. 3). Odnośnie z kolei do zastosowania odpowiedniego klucza podziału celem ustalenia podstawy opodatkowania Gmina wskazała na zasadność ustalenia podstawy opodatkowania dla czynności zwolnionej i opodatkowanej proporcjonalnie do wartości zbywanych przez Miasto działek w ramach odpowiednio: dostawy zwolnionej i dostawy opodatkowanej. W tym zakresie Gmina przedstawiała klucz podziału, który miałby być wykorzystany przy ustalaniu podstawy opodatkowania. 1.4. W interpretacji indywidualnej DKIS uznał stanowisko Wnioskodawcy za: - nieprawidłowe w zakresie pytania 1 i 2, - prawidłowe w zakresie pytania 3, oraz odstąpił od odpowiedzi na pytanie 4. Zdaniem DKIS, gdy przedmiotem sprzedaży jest grunt, na którym posadowiona jest budowla, która nie stanowi własności zbywcy, to w świetle prawa cywilnego ten obiekt budowlany stanowi część składową nieruchomości. Natomiast w świetle ustawy o VAT nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tym obiektem jak właściciel (zarówno w sensie ekonomicznym, jak i w sensie prawnym), a zatem przedmiotem dostawy jest w takim przypadku tylko sam grunt (jako grunt zabudowany). Jak zauważył organ interpretacyjny, w opisie sprawy Wnioskodawca wskazał, że przez teren działki nr [...] przebiega sieć energetyczna oraz przebiegają sieci gazowe niebędące własnością Miasta. Na terenie działki nr [...] znajduje się linia energetyczna, sieci gazowe będące własnością odrębnych przedsiębiorstw oraz kanalizacja, która jest rurociągiem tłocznym – własność Gminy [...]. Przez działki o nr [...] i [...] przebiegają słupy energetyczne z sieciami energetycznymi, również niebędące własnością Miasta. Ww. naniesienia stanowią budowle w rozumieniu – Prawa budowlanego, przy czym nie są one własnością Gminy i nie będą przedmiotem zbycia. Nie można zatem przyjąć, że Gmina dokonuje dostawy działek wraz ze znajdującymi się na nich naniesieniami, bowiem to podmioty trzecie, a nie Miasto, faktycznie posiadają te naniesienia i korzysta z nich jak właściciel. W ocenie DKIS, w przypadku planowanej dostawy działek nr [...], [...] i [...] przedmiotem dostawy będzie wyłącznie grunt. Jednak nie można go uznać za grunt niezabudowany, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, bowiem posadowione są na nich budowle (sieć energetyczna i sieci gazowe – działka nr [...], linia energetyczna, sieci gazowe i kanalizacja – działka nr [...], słupy energetyczne z sieciami energetycznymi – działki nr [...] i [...]). Zatem w rozpatrywanej sprawie nie będzie miał zastosowania art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, gdyż przepis ten stosuje się tylko do dostawy terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane, a w przedstawionej sytuacji grunt ten jest już zabudowany. W konsekwencji DKIS uznał, że stanowisko Gminy w zakresie pytania nr 1, zgodnie z którym dostawa działki nr [...] podlega zwolnieniu od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT jest nieprawidłowe. Stanowisko Gminy w zakresie pytania nr 2, zgodnie z którym dostawa działek nr 992 i 1012 nie podlega zwolnieniu od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, oceniane jako całość, jest nieprawidłowe. DKIS uznając za prawidłowe stanowisko Miasta w zakresie pytania 3 wskazał, że jeśli Gmina określi w umowie zamiany wartość (cenę) dostarczanego towaru – działek nr [...], [...] i [...] – to podstawą opodatkowania ww. dostawy w ramach umowy zamiany będzie wartość pieniężna ustalona przez strony w umowie stanowiąca zapłatę. Jednocześnie, w związku z tym, że do zbycia działek Gminy nr [...], [...] i [...] nie znajdzie zastosowania zwolnienie od podatku, podstawą opodatkowania działek Skarbu Państwa będzie wartość działek Skarbu Państwa pomniejszona o kwotę podatku VAT. Odnośnie do pytania 4 DKIS odstąpił od odpowiedzi uznając, że wbrew stanowisku Wnioskodawcy dostawa działek nie będzie częściowo zwolniona i częściowo opodatkowana. 2. W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zaskarżyła powyższą interpretację indywidualną w całości, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie: 1. przepisów postępowania: - art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.; dalej: "O.p."), poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych, a to na skutek wydania interpretacji indywidualnej, która jest sprzeczna z dotychczasowym stanowiskiem organu podatkowego, a także jednolitą linią orzeczeń sądów administracyjnych, wskazującą na brak podstaw do uznania działki za zabudowaną, analizując zastosowanie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, jeżeli na działce tej znajdują się urządzenia przesyłowe, stanowiące własność przedsiębiorstwa przesyłowego; - art. 2a O.p. w związku z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, poprzez niezastosowanie w sprawie zasady in dubio pro tributario, podczas gdy stan faktyczny jest bezsporny, zaś wydawanie rozbieżnych interpretacji podatkowych przez DKIS, świadczy o wątpliwościach Organu, w zakresie wykładni powyższego przepisu w kwestii pierwszej przesłanki (teren niezabudowany), wobec czego powinien zastosować wykładnię korzystną dla podatnika, czyli uznać działkę za niezabudowaną; 2. przepisów prawa materialnego: - art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że działki nr [...], [...] i [...] nie stanowią gruntów niezabudowanych, z uwagi na posadowione na nich budowle (sieć energetyczna i sieci gazowe – działka nr 1012, linia energetyczna, sieci gazowe i kanalizacja – działka nr 992, słupy energetyczne z sieciami energetycznymi – działki nr [...] i [...]), podczas gdy do analizy podstawy prawnej zastosowania tego zwolnienia i kwalifikacji tych działek do niezabudowanych, budowle te nie powinny być brane pod uwagę, a w konsekwencji działki, na których one się znajdują należało uznać za niezabudowane; - art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, poprzez uznanie, że przepis ten nie znajdzie zastosowania w stosunku do działki nr [...], podczas gdy należało uznać ze zbycie działki nr 991 jest objęte zwolnieniem, o którym mowa w tym przepisie; - art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, poprzez uznanie działek nr 992 i 1012 za zabudowane i z tego powodu za niekorzystające ze zwolnienia, podczas gdy działki te należało uznać za niezabudowane, przy czym stanowiące tereny budowlane w myśl art. 2 pkt 33 ustawy o VAT i z tego powodu niekorzystające ze zwolnienia, o którym mowa w tym przepisie. Na poparcie swojego stanowiska Skarżąca przywołała m.in.: wyrok WSA w Krakowie z 8 grudnia 2021 r., I SA/Kr 1055/21, wyrok WSA w Gliwicach z 28 września 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 525/21, wyrok NSA z 8 kwietnia 2021 r., I FSK 560/18, wyrok NSA z 8 października 2020 r. I FSK 1735/17, wyrok NSA z 7 lipca 2022 r., I FSK 1782/18, wyrok WSA w Warszawie z 12 grudnia 2024 r., III SA/Wa 2164/24. 3. W odpowiedzi na skargę DKIS podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 4.1. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli, stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "P.p.s.a."), podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. Stosownie do art. 57a zdanie pierwsze P.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. W tej kategorii spraw sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, o czym stanowi zdanie drugie art. 57a P.p.s.a. Dokonując oceny legalności zaskarżonej interpretacji według przywołanych wyżej zasad, Sąd uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługiwała na uwzględnienie. 4.2. Istota sporu w sprawie dotyczy tego, czy w zdarzeniu przyszłym opisanym we wniosku o interpretację do odpłatnej dostawy towaru – jaką będzie zamiana działek Miasta z działkami Skarbu Państwa – znajdzie zastosowanie zwolnienie z opodatkowania stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. W konsekwencji dla zastosowania zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT w pierwszej kolejności należało ustalić, czy dostawa gruntu, której zamierza dokonać Miasto dotyczy gruntu zabudowanego czy niezabudowanego. Natomiast w drugiej kolejności należało rozważyć, czy jest to teren budowlany. Przypomnieć należy, że ze stanu faktycznego opisanego we wniosku o interpretację wynika, że przez teren działki nr [...] przebiega sieć energetyczna oraz przebiegają sieci gazowe niebędące własnością Miasta. Na terenie działki nr [...] znajduje się linia energetyczna, sieci gazowe będące własnością odrębnych przedsiębiorstw oraz kanalizacja, która jest rurociągiem tłocznym – własność Gminy [...]. Przez działki o nr [...] i [...] przebiegają słupy energetyczne z sieciami energetycznymi, również niebędące własnością Miasta. 4.3. Dokonując analizy art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT w związku z art. 2 pkt 33 tej ustawy, należy dojść do wniosku, że zwolnieniu od podatku podlegają tereny niezabudowane niebędące terenami budowlanymi, bo te drugie, nawet jeśli pozostają niezabudowane w sensie faktycznym, to i tak nie podlegają zwolnieniu od podatku. Jak już wskazywano, dla zastosowania zwolnienia w pierwszej kolejności należy ustalić, czy dostawa gruntu, której zamierza dokonać Miasto dotyczy gruntu zabudowanego czy niezabudowanego. Analizując orzecznictwo sądów administracyjnych (wyroki z dnia 16 lipca 2019 r., sygn. akt I FSK 1049/17, 8 października 2020 r., sygn. akt I FSK 1735/17, 30 maja 2018 r., sygn. akt I FSK 889/16, 16 lipca 2019 r., sygn. akt I FSK 1049/17) dostrzec można rozbieżność, która dotyczy tego, czy o gruncie niezabudowanym decyduje jedynie stan faktyczny wyrażający jakąkolwiek formę zabudowy, czy też należy wziąć pod uwagę aspekt ekonomiczny, tj. czy przedmiotowa zabudowa zmieniła w sposób istotny charakter gruntu. Jednocześnie w oparciu analizę wyroków Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (z dnia 19 listopada 2009 r., C-461/08 i z dnia 17 stycznia 2013 r., C-534/11) należy uznać, że niezależnie, czy transakcje związane z gruntem uznawane są jako transakcje jednolite, czy też transakcje odrębne, dla skorzystania ze zwolnienia konieczna jest dostawa terenu niezabudowanego nieprzeznaczonego pod zabudowę. W odniesieniu do pojęcia terenu przeznaczonego pod zabudowę możliwe jest analizowanie aspektu ekonomicznego samej transakcji i wzięcie np. pod uwagę, czy budynek posadowiony na gruncie zostanie rozebrany, a w szczególności woli stron co do przeznaczenia gruntu w dacie dokonania dostawy. W ocenie Sądu, aspekt ekonomiczny transakcji możliwy jest również do wzięcia pod uwagę przy kwalifikowaniu terenu jako niezabudowanego. W tym przypadku kluczowy będzie przede wszystkim charakter obiektów, które znajdują się na tym gruncie. W konsekwencji, oceniając czy grunt jest terenem niezabudowanym w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, należy mieć na względzie przede wszystkim stan faktyczny, co nie wyklucza, że w określonych przypadkach, ze względu na charakter gospodarczy transakcji, należy wziąć pod uwagę, czy obiekty posadowione na gruncie mają znaczenie wiodące dla określenia charakteru tego gruntu jako gruntu zabudowanego. 4.4. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko zaprezentowane m.in. w wyroku NSA z dnia 8 kwietnia 2021 r., sygn. akt I FSK 560/18. W orzeczeniu tym NSA dokonując wykładni art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT nakazał przy kwalifikowaniu terenu jako niezabudowany wziąć pod uwagę aspekt ekonomiczny transakcji, za kluczowy zaś uznał charakter obiektów, które znajdują się na tym gruncie oraz ocenę, czy mają one znaczenie wiodące dla określenia charakteru tego gruntu jako zabudowanego. NSA przypomniał, że istotny jest stan faktyczny związany z rzeczywistym zabudowaniem działki, jednak specyfika konkretnego stanu faktycznego może uzasadniać odstępstwa od tej zasady. Dlatego też, w ocenie Sądu, aspekt ekonomiczny transakcji, specyfika i charakter obiektów znajdujących się na gruntach w postaci sieci energetycznej, sieci gazowej, czy też rurociągu tłoczonego w kanalizacji ściekowej, uzasadnia odstępstwo od zasady, że istotny jest stan faktyczny związany z rzeczywistym zabudowaniem działki. Jak wynika z opisu stanu faktycznego zawartego we wniosku, na spornych działkach nie znajdują się żadne budynki, czy budowle poza urządzeniami przesyłowymi, które są częścią innych przedsiębiorstw, a Gmina nie ma żadnych praw (własności czy innych praw rzeczowych) do tych urządzeń. Wobec powyższego sensem ekonomicznym czynności dostawy będzie sprzedaż gruntu, a nie znajdujących się na nim urządzeń przesyłowych. Ponadto urządzenia przesyłowe nie pełnią samodzielnych funkcji budowlanych związanych ze spornym terenem mającym być przedmiotem dostawy, gdyż ich celem jest zapewnienie doprowadzania prądu elektrycznego, gazu, odprowadzenie ścieków. Wspomniane urządzenia nie są samodzielnymi budowlami i pod względem faktycznym i prawnym są częścią sieci należącej do innego przedsiębiorstwa. W konsekwencji, nie sposób uznać, że posadowienie na gruncie przez przedsiębiorcę będącego podmiotem trzecim wobec Gminy urządzenia przesyłowego, czyni z terenu, na którym nie znajdują się żadne inne budynki i budowle, teren zabudowany. Urządzenie to, poprzez jego charakter, a także fakt, że jest ono częścią innego przedsiębiorstwa, nie ma znaczenia wiodącego dla określenia charakteru tego gruntu jako terenu zabudowanego. Na marginesie odwołać się można również do komentarza (A. Bartosiewicz, R. Kubacki, VAT. Komentarz, Lex, 2010, wyd. IV, Komentarz do art. 43 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług) w którym wskazano, że ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o charakterze rolnym, leśnym lub działek rekreacyjnych. Nie ulega wątpliwości, że również na wspomnianych w komentarzu terenach o charakterze rolnym, leśnym lub działek rekreacyjnych posadowione mogą być różnego rodzaju urządzenia przesyłowe zarówno funkcjonalnie z nimi powiązane, gdyż zaopatrują je w niezbędne media jak i tylko z tego względu, że stanowią część większej linii przesyłowej należącej do innego przedsiębiorstwa. Niewątpliwie jednak posadowienie tych urządzeń na terenach o charakterze rolnym, leśnym lub działek rekreacyjnych nie zmienia ich klasyfikacji z terenów niezabudowanych na zabudowane. Reasumując, zdaniem Sądu, w stanie faktycznym odnoszącym się do terenów z naniesieniami w postaci urządzeń przesyłowych, dla celów zastosowania zwolnienia o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, samo fizyczne istnienie urządzeń przesyłowych na spornych działkach, nie jest przesądzające i może być postrzegane jako wykluczające, że przedmiotem dostawy będzie teren niezabudowany. W konsekwencji trafny okazał się zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Tym samym odnośnie do działek 992 i 1012 na potrzeby zastosowania art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, koniecznym była ocena, czy działki ta stanowią teren budowlany (art. 2 pkt 33 ustawy VAT) w związku z wydaną dla tych działek decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Powyższego w zaskarżonej interpretacji zabrakło. 4.5. Jednocześnie Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania, w tym zwłaszcza nie dopatrzył się w tym zakresie naruszeń mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 4.6. Ponownie rozpoznając sprawę organ interpretacyjny będzie zobowiązany do zastosowania oceny prawnej zaprezentowanej w niniejszym orzeczeniu. Konsekwencją powyższego będzie również konieczność odpowiedzi na pytanie 4 wniosku o interpretację. 4.7. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 P.p.s.a. Na zasądzone koszty składają się wpis sądowy w kwocie 200 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł.