III SA/Wa 1537/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Nowecki, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant referent stażysta Grażyna Wojda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2013 r. oddala skargę 1. Postępowanie przed organami podatkowymi. 1.1. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: SKO/organ odwoławczy) z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] W. (organ pierwszej instancji) z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] ustalającą K. K.(dalej: Skarżąca/Strona) wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2013 r., za nieruchomość położoną w W.. 1.2. SKO w uzasadnieniu wskazało, że do opodatkowania należy przyjąć: budynki mieszkalne o powierzchni 63,40 m2, grunty pozostałe o powierzchni 74,50 m2, a także lokal niemieszkalny - garaż o powierzchni 25,37 m2 przy zastosowaniu stawki podatku właściwej dla budynków pozostałych. W konsekwencji wysokość podatku od nieruchomości za nieruchomość Skarżącej położoną w W. przy ul. [...], za rok 2013, powinna zostać określona w kwocie 274 zł. Podstawę określenia stawek podatkowych stanowiły przy tym postanowienia uchwały nr XLVI/1237/2012 Rady Miasta Stołecznego W. z dnia 8 listopada 2012 roku w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2013 rok (Dz. U. Woj. Maz. z dnia 21 listopada 2012 roku, poz. 7856). W ocenie SKO, organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości udział w lokalu niemieszkalnym (garażu wielostanowiskowym) oraz udziały w gruncie związane z tymi lokalami. W sposób prawidłowy zostały zastosowane stawki podatku, w tym stawka dla budynków pozostałych dla opodatkowania udziału w garażu wielostanowiskowym, stanowiącym w świetle prawa odrębną nieruchomość. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących ustalenia dla celów opodatkowania powierzchni garażu wielostanowiskowego oraz kwestii wysokości garażu, SKO wskazało, iż zgodnie z postanowieniami art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 849 ze zm., dalej: u.p.o.l.), podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi powierzchni użytkowa. Definicja powierzchni użytkowej została zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. - jest to powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych, przy czym za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Z kolei art. 4 ust. 2 u.p.o.l. przewiduje, iż powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się. SKO wyjaśniło, iż art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) statuuje zasadę, iż podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. O tym, jakie dane dotyczące gruntów i budynków (lokali) są ujawniane w ewidencji, decydują przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454 ze zm.). W myśl § 63 ust. 1 pkt 15 lit. a) i c) tego rozporządzenia danymi ewidencyjnymi budynku jest m.in. łączne pole powierzchni użytkowej lokali stanowiących odrębne nieruchomości oraz pomieszczeń przynależnych do lokali. Z kolei przepis § 70 ust. 1 pkt 7 i 8 rozporządzenia wskazuje, iż danymi ewidencyjnymi dotyczącymi lokalu są m.in. pole powierzchni użytkowej lokalu oraz pole powierzchni pomieszczeń przynależnych do lokalu. Istotne przy tym jest, iż zgodnie z brzmieniem § 63 ust. 3 tego samego rozporządzenia, pole powierzchni użytkowej lokalu oraz pomieszczeń przynależnych do lokalu ustala się zgodnie z zasadami określonymi w art. 2 ust. 1 pkt 7 oraz ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (dalej w skrócie: ustawa lokatorska, Dz.U. z 2014 r., poz. 150) i wyraża się w metrach kwadratowych z precyzją zapisu do dwóch miejsc po przecinku. Odnosząc się do przepisów ustawy lokatorskiej SKO wskazało, że w art. 2 ust. 1 pkt 7 została zdefiniowana powierzchnia użytkowa lokalu, przez którą rozumie się powierzchnię wszystkich pomieszczeń znajdujących się w lokalu, a w szczególności pokoi, kuchni, spiżarni, przedpokoi, alków, holi, korytarzy, łazienek oraz innych pomieszczeń służących mieszkalnym i gospodarczym potrzebom lokatora, bez względu na ich przeznaczenie i sposób używania; za powierzchnię użytkową lokalu nie uważa się powierzchni balkonów, tarasów i loggii, antresoli, szaf i schowków w ścianach, pralni, suszarni, wózkowni, strychów, piwnic i komórek przeznaczonych do przechowywania opału. Jednakże dla ustalenia powierzchni użytkowej lokalu istotne znaczenie ma treść art. 2 ust. 2 tej ustawy, w myśl którego obmiaru powierzchni użytkowej lokalu, o której mowa w ust. 1 pkt 7, dokonuje się w świetle wyprawionych ścian. Powierzchnię pomieszczeń lub ich części o wysokości w świetle równej lub większej od 2,20 m należy zaliczać do obliczeń w 100%, o wysokości równej lub większej od 1,40 m, lecz mniejszej od 2,20 m – w 50%, o wysokości mniejszej od 1,40 m pomija się całkowicie. Pozostałe zasady obliczania powierzchni należy przyjmować zgodnie z Polską Normą odpowiednią do określania i obliczania wskaźników powierzchniowych i kubaturowych w budownictwie. Zaprezentowany wyżej stan prawny dotyczący danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków oraz sposób obliczania powierzchni budynków lub lokali na użytek tej ewidencji, zdaniem SKO, pozwala stwierdzić, iż powyższe przepisy, a w szczególności art. 2 ust. 2 ustawy lokatorskiej, są tożsame z treścią art. 4 ust. 2 u.p.o.l. Oznacza to, iż powierzchnia użytkowa budynku lub lokalu, jaka została ujawniona w ewidencji budynków (kartotece lokalu), uwzględnia już jego ewentualną wysokość niższą niż 2,20 m. SKO podkreśliło, iż oczywistym jest, że niemal wszystkie lokale będące garażami wielostanowiskowymi posiadają powierzchnie niższe w świetle niż 2,20 m (powierzchnie pod belkami konstrukcyjnymi, skosy itp.). Jednakże te niższe powierzchnie są uwzględnione (wyliczone w sposób zgodny z art. 2 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 ustawy lokatorskiej i jednocześnie z art. 4 ust. 2 u.p.o.l.) w ujawnionej w ewidencji budynków (kartotece lokali) powierzchni użytkowej budynku lub lokalu. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, a podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu przeprowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. Istotne jest również to, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega udział w lokalu garażowym, a nie konkretne miejsce postojowe. Udział taki zasadniczo nie odpowiada (w przeliczeniu na metry kwadratowe) powierzchni konkretnego miejsca postojowego użytkowanego przez stronę w tymże garażu w ramach podziału quoad usum. Powierzchnia garażu wynikająca z przedmiotowego udziału w ramach przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest zawsze większa niż samego miejsca postojowego (obejmuje również np. ciągi komunikacyjne w garażu). Stąd też udział w lokalu garażowym musi być zawsze pojmowany w sposób abstrakcyjny. Okoliczność zaś, że podatnik ma prawo do wyłącznego korzystania z określonego z góry miejsca postojowego (choćby położonego w miejscu gdzie wysokość jest poniżej 2,20 m) w ramach wspomnianego podziału do korzystania z garażu jako przedmiotu współwłasności, nie zwalania z obowiązku ponoszenia ciężaru podatku od nieruchomości z tytułu współwłasności (w określonym udziale) lokalu garażowego. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 2.1. Skarżąca nie zgodziła się z treścią wydanej decyzji i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniosła w niej o uchylenie decyzji SKO i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W ocenie Skarżącej już sama sentencja skarżonej decyzji dowodzi, że SKO nie wie jaką sprawę i którą decyzję rozpatruje. Zdaniem Skarżącej, zanim SKO wydało decyzje, winno było odnieść się do pisma Skarżącej z 31 stycznia 2016 r. Ponadto, w ocenie Skarżącej, SKO myli stawkę podatku za dany rok z wysokością podatku za konkretną nieruchomość. 2.2. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko w sprawie. Nadmieniło, że w sentencji decyzji omyłkowo wpisano nieprawidłową kwotę podatku, ale jej prawidłowa kwota została wskazana w uzasadnieniu. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 3.1. Skarga nie jest zasadna. 3.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), lit. b) i lit. c) p.p.s.a.). 3.3. Kontroli sądu poddana została decyzja w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2013 r. z tytułu przysługującego Skarżącej prawa własności odrębnej własności lokalu, związanego z tym prawem udziału w nieruchomości wspólnej, jak również z tytułu posiadania przez nią udziału w prawie współwłasności lokalu użytkowego – garażu wielostanowiskowego położonego w budynku przy ul. [...] w W.. 3.4. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty oraz wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu odwoławczego wyrażonego w decyzji SKO. Decyzja ta znajduje bowiem dostateczne podstawy w prawie materialnym, jej zaś wydanie poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono przepisom postępowania w sposób, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. 3.5. Na wstępie odnieść się należy do omyłkowego wskazania przez SKO we wstępnej części skarżonej decyzji kwoty podatku w wysokości 285 zł. a nie jak to wynika prawidłowo z dalszej części uzasadnienia kwoty 274 zł. Powyższe uchybienie ma, w ocenie Sądu charakter oczywistej omyłki, która nie ma wpływu na wynik sprawy ze względu na fakt, że skarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji i nie ustala wysokości zobowiązania w odmiennej wysokości niż miało to miejsce w decyzji, od której Skarżąca wniosła odwołanie. Treść decyzji nie pozostawia wątpliwości, która decyzja utrzymywana jest w mocy przez SKO, na co wskazują początkowe sformułowania "po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Panią K. K. od decyzji Prezydenta [...] W. z dnia [...] listopada 2015 roku nr [...] ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2013 rok, za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...]". Ponadto w dalszej części decyzji SKO wskazuje prawidłową kwotę zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r., czyli 274 zł – strona druga decyzji skarżonej, akapit drugi uzasadnienia, a sentencja decyzji wskazuje na utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji. 3.6. Przed odniesieniem się do zarzutów skargi Sąd pragnie wskazać, że w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania, tj. w przedmiocie ustalenia Skarżącej wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r., wypowiadał się już tutejszy Sąd, który wyrokiem z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2424/13, uchylił decyzję SKO z dnia 25 lutego 2013 r. W uzasadnieniu przywołanego wyroku Sąd wskazał, że dokonując ustaleń faktycznych co do przedmiotu opodatkowania w postaci gruntów pozostałych, organy naruszyły przepisy postępowania, to jest art. 122, 187 § 1 i 191 O.p., gdyż nieprawidłowo ustalono wysokość udziału przysługującego Skarżącej w nieruchomości wspólnej w związku z przysługiwaniem jej prawa własności lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w W.. W tym zakresie Sąd uznał za uzasadnione zarzuty skargi. Sąd wskazał na istniejącą rozbieżność pomiędzy udziałem we współwłasności działki gruntu związanym z przysługiwaniem Skarżącej prawa własności lokalu mieszkalnego, wynikającym z aktu notarialnego z 2000 r., przyjętym za podstawę wyliczenia podatku w zaskarżonej decyzji, a udziałem w prawie własności działki gruntu, związanym z prawem własności lokalu mieszkalnego, wynikającym z aktu notarialnego z 2005 r. i wypisami z rejestru gruntów, podkreślając, że w zaskarżonej decyzji przyjęto za podstawę opodatkowania udział większy (0,0078) niż wynikający z aktu notarialnego z 2005 r. i z wypisów z ewidencji gruntów (0,0053). Formułując wskazania co do dalszego postępowania dla organów Sąd nakazał poczynienie w powyższym zakresie ustaleń faktycznych, w tym w szczególności poprzez dołączenie do akt sprawy oryginału kompletnego aktu notarialnego z 2005 r., celem ustalenia przedmiotu opodatkowania w zakresie podatku od nieruchomości z tytułu gruntów pozostałych. Pozostałe zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne. Sąd uznał, za nieprawidłowe stanowisko Skarżącej, w zakresie w jakim kwestionuje ustalenia faktyczne poczynione przez organy co do przedmiotu opodatkowania i faktu przysługiwania jej udziału w prawie odrębnej własności lokalu niemieszkalnego – garażu, powołując się na zapisy zawarte w umowie ze spółdzielnią mieszkaniową. Jako wadliwe ocenił Sąd twierdzenia Skarżącej co do możliwość opodatkowania powyższego udziału w prawie własności lokalu niemieszkalnego - garażu, uznając, że garaż stanowi pomieszczenie przynależne do jej lokalu mieszkalnego i winien podlegać opodatkowaniu na takich samych zasadach jak mieszkanie. Sąd powołał się w tym zakresie na uchwałę NSA z dnia 27 lutego 2012 r. II FPS 4/11. 3.7. Mając na względzie treść przepisu art. 153 p.p.s.a. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę związany jest przywołanym wyrokiem z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2424/13. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. 3.8. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej obecnie sprawy Sąd stwierdza, że organ pierwszej instancji ponownie rozpatrując sprawę w zakresie ustalenia wysokości zobowiązania Skarżącej w podatku od nieruchomości za 2013 r. zastosował się do wskazań zawartych w wyroku z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2424/13. Do akt postępowania włączony został odpis aktu notarialnego z dnia [...] sierpnia 2005 r. rep. [...] i został on poddany w treści decyzji analizie, co doprowadziło organ do ustaleń w zakresie udziału przysługującego Skarżącej w nieruchomości wspólnej w związku z prawem własności lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w W.. Również w pozostałym zakresie organ związany stanowiskiem Sądu, prawidłowo ocenił, że do udziału w prawie odrębnej własności lokalu użytkowego – garażu zastosowanie znajdzie stawka jak dla budynków pozostałych. 3.9. W skardze wniesionej w niniejszej sprawie Strona nadal kwestionuje możliwość opodatkowania powyższego udziału w prawie własności lokalu niemieszkalnego-garażu, uznając, że garaż stanowi pomieszczenie przynależne do jej lokalu mieszkalnego i winien podlegać opodatkowaniu na takich samych zasadach jak mieszkanie. W ocenie Sądu powyższe stanowisko Skarżącej jest nieprawidłowe. Skarżąca podnosi, powołując się na akt notarialny z 2000 r., że nabyła jedną nieruchomość, tj. lokal mieszkalny z przydzielonym do niego jednym miejscem postojowym nr [...] w zamian partycypowania w kosztach jego budowy, co stanowiło warunek konieczny wynikający z umowy na wybudowanie. Z § 2 aktu notarialnego z [...] listopada 2000 r. wynika, że na jego mocy SBM ustawiła na rzecz Skarżącej prawo odrębnej własności lokalu nr [...] położonego w budynku nr [...], do którego przynależy piwnica i z którym to prawem własności związany jest udział w prawie własności nieruchomości wspólnej. Faktycznie, w akcie tym wskazano, że Skarżąca ma prawo do korzystania z miejsca postojowego w garażu podziemnym. Natomiast już z aktu notarialnego z [...] sierpnia 2005 r. wynika, że Skarżąca ma wyłączne prawo do korzystania z miejsca postojowego nr [...] znajdującego się w lokalu użytkowym-garażu podziemnym nr 2 usytuowanym w budynku nr 5 przy ul. [...] w W. (strona 48 aktu). Podsumowując podkreślić należy, że jak wskazywał już Sąd w wyroku z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2424/13, Skarżąca udział w prawie odrębnej własności lokalu użytkowego - garażu nabyła nie na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] listopada 2000 r., ale w związku z przyjęciem oferty aktem notarialnym z dnia [...] lipca 2004 r., natomiast umowa ustanowienia odrębnej własności lokali użytkowych – wielostanowiskowych garaży podziemnych zawarta została na mocy aktu notarialnego z [...] sierpnia 2005 r. Nie ulega więc wątpliwości, że Skarżącej przysługuje udział w prawie odrębnej własności lokalu użytkowego-garażu. 3.10. W tym miejscu wskazać należy, iż wobec istniejących rozbieżności w orzecznictwie w przedmiocie opodatkowania podatkiem od nieruchomości garaży stanowiących przedmiot odrębnej własności, usytuowanych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 27 lutego 2002 r., sygn. akt II FPS 4/11, w której wskazał, że "W świetle art. 2 ust.1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844, ze zm.) garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy." – czyli stawki właściwej jak dla budynków pozostałych (niemieszkalnych). W myśl art. 187 § 2 p.p.s.a., uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego jest w danej sprawie wiążąca. Związanie uchwałą odnosi się przy tym również do innych spraw sądowoadministracyjnych, w których miałby być stosowany interpretowany przepis. Zgodnie bowiem z art. 269 § 1 p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni akceptuje ocenę Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażoną w powołanej uchwale. 3.11. Mając powyższe na uwadze, uznać należy, że SKO prawidłowo zaakceptował decyzję organu pierwszej instancji, w której ze względu na przysługujący Skarżącej udział w odrębnej własności lokalu użytkowego niemieszkalnego - garażu nr [...], oznaczonego jako miejsce postojowe nr 29, usytuowanego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, do tego przedmiotu własności zastosowano stawkę podatku przewidzianą w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) o.p.o.l., czyli stawkę właściwą jak dla budynków pozostałych (niemieszkalnych). 3.12. Z tych względów, mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w całości.