III SA/Wa 1542/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek,, Sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant sekr. sąd. Agata Rogosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2012 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w opłacie targowej oddala skargę 1. Z akt sprawy wynika, iż w w toku postępowania podatkowego ustalono, że w dniach 20 kwietnia 2010 r. oraz 11 maja 2010 r. Skarżąca – J. P. prowadziła sprzedaż artykułów przemysłowych przy ul. [...]. Fakt dokonywania czynności sprzedaży potwierdzają sporządzone przez pracowników Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w dzielnicy P. miasta W. protokoły potwierdzajace fakt sprzedaży artykułow gospodarstwa domowego. W wyniku przeprowadzonych czynności Skarżąca odmówiła uiszczenia opłat targowych. W związku z faktem, że Skarżąca nie uiściła opłaty targowej Prezydent W. wydał postanowienie z dnia [...] lipca 2010r. Nr [...] o wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za dany okres. Po przeprowadzonym postępowaniu, w dniu 30 sierpnia 2010 r. Prezydent W. wydał decyzję nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej z tytułu handlu w dniach 20 kwietnia 2010 r. oraz 11 maja 2010 r. w kwocie 800 zł. 2. Od powyższej decyzji Skarżąca wniosła odwołanie, w którym stwierdziła między innymi, że sprzedaż artykułów przemysłowych pozwala na pokrycie części kosztów dotyczących bieżących wydatków, jak opłaty za leki czy wyżywienie. Skarżąca wniosła również o umorzenie przedmiotowej opłaty. Prośbę swoją motywowała tym, że nie jest w stanie zapłacić tak wysokiej kwoty, ponieważ przychody z renty są bardzo niskie. 3. Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. ( nazwaną postanowieniem ) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. ( dalej ,,SKO" ) sygn. [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż z ustaleń dokonanych w toku kontroli w zakresie prawidłowości poboru opłaty targowej na terenie Dzielnica P. wynika, iż Skarżąca prowadziła sprzedaż artykułów przemysłowych ze stanowiska handlowego w miejscu nie wyznaczonym do handlu, nie uiszczając jednocześnie opłaty targowej. Organ powołując się na art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 21 poz. 844 ze zm.) dalej ,,u.p.o.l." i art. 19 u.p.o.l. wyjaśnił, iż Skarżąca winna była uiścić opłatę targową. SKO podkreśliło, iż ul. Z. w W. nie jest miejscem wyznaczonym do prowadzenia handlu obwoźnego, ale zgodnie z uchwałą nr LII/1600/209 Rady Miasta W. z dnia 16 kwietnia 2009 r. w sprawie zasad ustalania i poboru oraz terminów płatności i wysokości stawek opłaty targowej, organ podatkowy uprawniony jest do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej z tytułu handlu również w sytuacji, gdy sprzedaż wykonywana jest poza miejscem do tego wyznaczonym. 4. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze, Skarżąca wniosła o umorzenie bezpodstawnie nałożonych mandatów. Jako podstawę umorzenia wskazała swój podeszły wiek, zły stan zdrowia, dramatyczne warunki życiowe, bytowe i zdrowotne. Podniosła, iż jest osobą niepełnosprawną i utrzymuje się z niskiej inwalidzkiej renty i nie może uiścić kwoty 800 zł. Skarżąca podkreśliła, że w dniu 11 maja 2010r. nie dokonywała sprzedaży przy ul. [...], natomiast wystawione protokoły budzą wątpliwości ze względu na ich wiarygodność i wskazane różnice w przesłanych kserokopiach tych protokołów. Zarzuciła organowi, iż nie rozważył jej ważnego interesu, zlekceważył jej argumenty, czym naruszył przepisy art. 67a § 1 pkt 3, art. 49 § 1 i § 2 , art. 53 § 1 i 4, art. 54 § 1 pkt 5, art. 56 § 1, art. 57 § 1-4, art. 63 § 1, art. 207,art. 226 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. ) w związku z ,, § 1 ust. 1 pkt 3, § 15 ust. 1pkt 5 Dz. U. Nr 165 z dnia 22.08.2005 r.’’ Podkreśliła, że w uzasadnionych ważnym interesem strony lub interesem publicznym można dokonać umorzenia, biorąc pod uwagę przedstawione dowody i fakty. 5. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko w sprawie. 6. W piśmie z dnia 6 czerwca 2011r. Skarżąca w uzupełnieniu złożonej skargi podniosła, że na załączonych protokołach nie ma jej podpisu i nie były sporządzane w jej obecności. Wskazała, iż protokoły są fikcyjne, a wątpliwości budzi fakt ich wystawienia. 7. W piśmie z dnia 4 lipca 2011r. wskazała na doręczone jej postanowienie w sprawie sprostowania oczywistej omyłki z dnia [...] maja 2011 r. Ponadto wskazała na zły stan zdrowia oraz trudną sytuację materialną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 8.1. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Mając na względzie powołane kryteria w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. 8.2. Na wstępie wyjaśnić należy, iż przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej, a nie umorzenie zaległości podatkowej z tego tytułu. W związku z powyższym Sąd będąc związany granicami sprawy zgodnie z powołanym art. 134 § 1 p.p.s.a., nie mógł oceniać zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie żądania Skarżącej o umorzenie zaległości podatkowej z tytułu nieuiszczonej opłaty targowej. Natomiast jak wynika z decyzji organu pierwszej instancji wnioski Skarżącej z dnia 21 lipca 2010r oraz z dnia 16 sierpnia 2010r. o umorzenie zaległości podatkowej są przedmiotem odrębnego postępowania i jak stwierdził organ będą rozpatrzone po uprawomocnieniu się niniejszej decyzji. Skoro przedmiotem skargi nie jest decyzja w przedmiocie udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań w postaci umorzenia zaległości podatkowej, to tym samym nie mogły stanowić podstawy uchylenia niniejszej decyzji zarzuty naruszenia art. 57 § 1-4 O.p. dotyczącego opłaty prolongacyjnej ustalonej w decyzji wydanej na podstawie art.67a § 1 jak i art. 67a § 1 pkt 3 O.p. dotyczącego umorzenia zaległości podatkowej oraz przepisów § 1 ust. 1 pkt 3, § 15 ust. 1pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie właściwości organów podatkowych ( Dz. U. Nr 165, poz. 1371 ze zm.) regulujących właściwość organów podatkowych w sprawach związanych ze stosowaniem ulg w spłacie zobowiązań podatkowych. Jak już wyżej zostało wskazane kwestie związane z udzieleniem ulgi w spłacie zobowiązań Skarżącej w zakresie określonej opłaty targowej będą przedmiotem odrębnego postępowania. 8.3. W myśl art. 15 ust.1 u.p.o.l. opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach, z zastrzeżeniem ust. 2b. Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 2 u.p.o.l., targowiskami są wszelkie miejsca, w których prowadzony jest handel. A zatem, pobieranie opłaty targowej na podstawie wskazanej ustawy jest związane z prowadzeniem handlu (sprzedaży) lub chociażby złożeniem oferty. Z treści cytowanego przepisu wynika, że nie ma większego znaczenia, w jakim miejscu prowadzona jest sprzedaż oraz czy sprzedaż ma charakter stały czy okazjonalny. Skoro o pobieraniu opłaty targowej decyduje sprzedaż towaru, uprawnione jest jej pobieranie również za prowadzenie sprzedaży poza miejscami do tego wyznaczonymi (patrz – wyrok Sądu Najwyższego z 9 grudnia 1994 r., sygn. akt ARN 66/93 OSNC 1994/6/139). Ponadto należy wskazać, że wprowadzając tego rodzaju ciężar publicznoprawny, będący dochodem gminy jako jednostki samorządu terytorialnego, ustawodawca pozostawił radzie gminy, jako organowi stanowiącemu tejże jednostki, kompetencję do określenia w drodze uchwały zasad ustalania i poboru oraz terminów płatności i wysokości stawek opłaty targowej, zastrzegając jedynie, że nie może ona przekraczać dziennie określonej kwoty (art. 19 pkt 1 lit. a ) u.p.o.l.). Do kompetencji tego organu należy też zarządzenie poboru wszelkich opłat lokalnych w drodze inkasa oraz określenie inkasentów i wysokość wynagrodzenia za inkaso (art. 19 pkt 2 u.p.o.l.). 8.4. Ze stanu faktycznego ustalonego przez organy podatkowe wynika, iż w trakcie czynności przeprowadzonych przez pracowników Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy P. Miasta W., będącego inkasentem poboru opłaty targowej na ul. [...] w W. stwierdzono, że Skarżąca w dniach 20 kwietnia 2010 r. oraz 11 maja 2010 r. prowadziła sprzedaż artykułów gospodarstwa domowego i nie uiściła opłaty targowej. Skarżąca kwestionuje zarówno prawdziwość protokołów jak i fakt posiadania jej danych osobowych przez inkasentów sporządzających te protokoły. Jednakże należy zaznaczyć, że przesłane przez Skarżącą kserokopie protokołów jako nie będące oryginałami dokumentów lub ich odpisami nie mogą stanowić dowodu z dokumentów w rozumieniu art.106 § 3 p.p.s.a. Natomiast z akt sprawy wynika, że podczas czynności prowadzonych przez pracowników Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w dzielnicy P. Miasta W. sporządzono protokoły odmowy uiszczenia opłaty targowej, które potwierdzają, iż Skarżąca prowadziła sprzedaż w wymienionych dniach przy ul. [...] i odmówiła uiszczenia opłaty targowej. Ponadto z pisma Zakładu Gospodarki Nieruchomościami w dzielnicy P. z dnia 4 sierpnia 2010r. wynika, że protokół z dnia 11 maja 2010r. został spisany w obecności Skarżącej oraz drugiego inkasenta, którego podpis widnieje na protokole. W aktach sprawy znajduje się również pismo z dnia 7 września 2010r. opisujące kontrole poboru opłaty w dniu 12 marca 2010r. z udziałem Straży miejskiej, i Policji gdzie Skarżąca odmówiła podania danych osobowych. Okoliczności te potwierdza sama Skarżąca w piśmie z dnia 6 grudnia 2010r. W pismach złożonych w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego Skarżąca przed SKO, z jednej strony zarzucając fikcyjność protokołów potwierdza fakt dokonywania sprzedaży artykułów gospodarstwa domowego przy ul. [...] w W. celem poprawy bardzo trudnej sytuacji materialnej. ( pisma Skarżącej z dnia 29 listopada 2010r., 6 grudnia 2010r., 20 grudnia 2010r. ) Dlatego też w ocenie Sądu organy podatkowe uprawnione były w świetle zebranego materiału dowodowego przyjąć, iż Skarżąca dokonywała sprzedaży w dniach 20 kwietnia 2010r. i 11 maja 2011r. 8.5. Wprawdzie jak to wyjaśniono w uzasadnieniu decyzji organu podatkowego pierwszej instancji ul. Z. nie jest miejscem wyznaczonym do prowadzenia handlu obwoźnego na terenie dzielnicy P., ale zgodnie z uchwałą nr LII/1600/209 Rady Miasta W. z dnia 16 kwietnia 2009 r. w sprawie zasad ustalania i poboru oraz terminów płatności i wysokości stawek opłaty targowej, stawki podatkowe w strefie IIa obejmującej m.in. dzielnicę P. w zakresie handlu prowadzonego poza miejscami wyznaczonymi przy sprzedaży w innej formie niż określona w pkt 1-3 wynosi 400zł ( pkt I.4 tabeli stanowiącej zał. nr 1 uchwały ) Tym samym w świetle zaistniałego stanu faktycznego organ podatkowy pierwszej instancji, w niniejszej sprawie Prezydent Miasta W., był uprawniony na podstawie powołanego art. 15 ust.1 i 2 u.p.o.l. do wydania decyzji określającej Skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej z tytułu handlu również w sytuacji, gdy sprzedaż wykonywana była poza miejscem do tego wyznaczonym. Zastosowana stawka podatkowa wynosząca 400 zł. dziennie przewidziana uchwałą LII/1600/209 Rady Miasta W. z dnia 6 kwietnia 2009 r. w sprawie zasad ustalania i poboru oraz terminów płatności i wysokości stawek nie przekracza maksymalnej wysokości stawki opłaty targowej określonej w art. 19 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. Odnosząc się do argumentacji skargi wskazującej na dotkliwość finansową określonej opłaty targowej związanej z niskimi dochodami Skarżącej, jej złym stanem zdrowia jak niemożliwością uiszczenia określonego zaskarżoną decyzją zobowiązania podatkowego, to argumenty te niewątpliwie wskazują na trudną sytuację materialną i życiową Skarżącej, jednakże zdaniem Sądu nie mogły stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, a jak już wyżej wskazano winny podlegać ocenie w odrębnym postępowaniu dotyczącym wniosków o umorzenie zaległości podatkowej z tego tytułu. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania należy wskazać, że SKO w W. błędnie nazwało wydane rozstrzygnięcie postanowieniem zamiast decyzją. Jednakże powyższe nie stanowiło naruszenia przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia organu odwoławczego, bowiem wydany akt spełnia wymogi przewidziane dla decyzji określone art. 210 § 1 i 2 O.p. włącznie z pouczeniem o przysługującej stronie skardze do sądu administracyjnego, Ponadto postanowieniem z dnia [...] maja 2010r. SKO w W. sprostowało oczywistą omyłkę pisarską zaistniałą w rozstrzygnięciu z dnia [...] lutego 2011r. sygn. akt [...] w ten sposób, że skreśliło zapis ,,postanowienie’’ i wpisało w tym miejscu ,,decyzja’’. W związku z powyższym należy przyjąć, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego nastąpiło w drodze decyzji w rozumieniu art. 207 § 1 O.p. Niezasadne są również zarzuty naruszenia przepisów art. 49 § 1 i § 2 , art. 53 § 1 i 4, art. 54 § 1 pkt 5, art. 56 § 1 O.p. dotyczących naliczania odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych, bowiem zgodnie z art. 53 § 1 O.p. od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 54 naliczane są odsetki za zwłokę. Natomiast zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności. Zgodnie z § 2 powołanej uchwały Rady Miasta W. z dnia 16 kwietnia 2009 r. terminem płatności opłaty targowej jest dzień, w którym dokonywana jest sprzedaż. Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 226 O.p. dotyczący wydania decyzji w trybie tzw. ,,autokontroli’’ w sytuacji gdy organ podatkowy nie uznał za zasadne uwzględnienie odwołania. 8.6. Mając powyższe na względzie Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Wobec powyższego na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.