III SA/Wa 1544/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie Sędzia WSA Marek Krawczak, Sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Protokolant Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę 1. Z akt sprawy wynikało, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wszczął postępowanie egzekucyjne wobec spółki z o.o. "C." – powoływanej dalej jako "Skarżąca" lub "Strona"; na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] maja 2010 r. obejmującego zaległe zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. Dochodzona w drodze egzekucji administracyjnej zaległość podatkowa wynikała, z wydanej Skarżącej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2009 r. określające zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego odpis powyższego tytułu wykonawczego doręczono Spółce w dniu [...] lipca 2010 r. wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego z dnia [...] czerwca 2010 r. skierowanym do Banku D. S.A. Pismem z dnia [...] lipca 2010 r. Bank powiadomił organ egzekucyjny, iż realizacja zajęcia jest niemożliwa, ponieważ na rachunku brak jest środków oraz doszło do zbiegu egzekucji sądowej i administracyjnej w stosunku do majątku Skarżącej w tym także tego samego rachunku bankowego. 2. Strona w dniu [...] lipca 2010 r. wniosła zarzuty do postępowania egzekucyjnego podnosząc w nich brak wymagalności zobowiązania podatkowego objętego tym postępowaniem. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. oddalił zarzuty Skarżącej jako nieuzasadnione. W wyniku wniesionego zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] marca 2011r. utrzymał w mocy ww. postanowienie organu pierwszej instancji. 3. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2010 r. (nazwanym “skarga na czynności w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...]") Spółka wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Wskazała, iż egzekwowana wierzytelność nie istnieje, gdyż spółka była wielokrotnie sprawdzana i nie doszło do stwierdzenia braku zapłaty jakichkolwiek kwot. Podniosła, że nie otrzymała upomnienia, w którym Urząd Skarbowy domagałby się zapłaty zaległego podatku. W opinii Spółki zaistniała sytuacja jest wynikiem postępowania jakie toczy się wobec byłego prezesa Spółki, przez co każda czynność spółki jest uważana za pozorną. Spółka podkreśliła, iż nie dysponuje dokumentami, którymi mogłaby wykazać swoje racje, gdyż zabrała je Prokuratura Okręgowa w W. i nadal nimi dysponuje. W związku z powyższym wniosła o umorzenie, względnie zawieszenie postępowania egzekucyjnego. 4. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. wezwał stronę do przedstawienia dowodów potwierdzających nieistnienie obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] bądź uprawdopodobnienie istnienia takich dowodów poprzez okazanie pokwitowania odbioru tych dokumentów wystawionych przez prokuraturę. Spółka wezwana została również do przedstawienia dokumentów potwierdzających przeprowadzone kontrole podatkowe. W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia [...] września 2010 r. Spółka wyjaśniła, że wszelkie dokumenty zostały zabrane przez Prokuraturę Okręgową w W. w tym również dokumenty potwierdzające przeprowadzone kontrole. Do pisma załączono kopię postanowienia o żądaniu wydania rzeczy i o przeszukaniu, wydane przez Prokuraturę Okręgową w W. wraz ze spisem wydanych rzeczy stanowiącym załącznik do protokołu. 5. Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na to, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka wskazana w art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm. - zwanej dalej w skrócie "u.o.p.e.a."), która obligowałaby do umorzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż Spółka przedstawiła dowód odebrania dokumentów przez Prokuraturę Okręgową w W. z [...] kwietnia 2007 r. w związku z toczącym się postępowaniem w sprawie podejrzenia "prania pieniędzy" oraz uchylania się od opodatkowania przez Spółki T. oraz [...]. Organ wyjaśnił, iż podstawą tytułu wykonawczego z [...] maja 2010 r. była ostateczna decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] lipca 2009 r., określająca wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. Określone w niej zobowiązanie podatkowe było wymagalne i stanowiło przedmiot postępowania egzekucyjnego, co zaprzecza twierdzeniu spółki o niewymagalności zobowiązania podatkowego. Zdaniem organu pomimo odebrania przez Prokuraturę Okręgową w W. w dniu [...] kwietnia 2007 r. dokumentów Spółki, nie spowodowało to nieistnienia zobowiązania podatkowego spółki. Organ wskazał, iż treść tytułu wykonawczego na mocy, którego rozpoczęto postępowanie egzekucyjne odpowiada warunkom określonym w art. 27 u.o.p.e.a. W uzasadnieniu stwierdzono, iż nie wystąpiły żadne przesłanki wynikające z art. 59 § 1 u.o.p.e.a. mogące skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Ponadto w ocenie organu brak było podstaw do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. 6. Na powyższe postanowienie Strona pismem z dnia [...] listopada 2010 r. wniosła zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w W. w którym ponownie wskazała na brak wymagalności egzekwowanego obowiązku, gdyż wierzytelność wskazana w przedmiotowym tytule wykonawczym nie istnieje. Stwierdziła, iż Spółka nie dysponuje dokumentami, którymi mogłaby wykazać bezspornie swoje racje, gdyż zabrała je Prokuratura Okręgowa w W. i nadal nimi dysponuje. 7. W odpowiedzi na powyższe zażalenie Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyższego stopnia w całości podtrzymał stanowisko organu pierwszej instancji. Za bezpodstawne uznał stwierdzenia Strony, iż żadne dotychczasowe postępowania kontrolne nie wykazały zaległości podatkowych, które mogłyby skutkować wystawieniem tytułów wykonawczych. Przeprowadzona kontrola w zakresie podatku od towarów i usług i podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r. wykazała uszczuplenie w podatku dochodowego od osób prawnych w kwocie 45.168 zł, a w podatku od towarów i usług w kwocie 149.951 zł, co było podstawą prawną do wydania decyzji wymiarowych, na podstawie których dochodzono w postępowaniu egzekucyjnym zaległości podatkowych. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie stwierdził, że zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r., objęte tytułem wykonawczym z dnia [...] maja 2010 r. jest wymagalne. W jego ocenie nie było podstaw do uchylenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] września 2010 r. i umorzenia postępowania egzekucyjnego. 8. Strona nie godząc się z postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2011 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze Strona wniosła o uchylenie w całości ww. postanowienia i przekazania sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia, z powodu naruszenia tj. § 33 u.o.p.e.a., przez uznanie, iż przedmiotowa zaległość podatkowa istnieje, art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm., dalej "ustawa Ord. pod.") przez zebranie materiału dowodowego nie sposób wyczerpujący, ale w sposób niepełny i subiektywny służący przyjętej z góry tezie, art. 191 ustawy Ord. pod. przez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz art. 199 ustawy Ord. pod. przez pominięcie dowodu z przesłuchania strony. Strona powtórzyła zarzuty o braku otrzymania upomnienia i wskazała, iż nie pozostaje dłużnikiem wierzyciela. Zarzuciła, że tytuł wykonawczy powinien być ponownie sprawdzony, gdyż przeprowadzone postępowania kontrolne nie wykazały, iż Spółka posiada zaległości podatkowe. Nie jest również w stanie wykazać na podstawie posiadanych dokumentów braku odprowadzenia wspomnianych kwot zaległości. 9. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 10. Przenosząc określone w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270. – dalej powoływanej jako "p.p.s.a") kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W.; utrzymujące w mocy postanowienie w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] dotyczącego zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych - nie narusza przepisów prawa materialnego, w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia, jak również przepisów proceduralnych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy. Sąd nie dopatrzył się również w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym naruszenia prawa dającego podstawę do jego wznowienia, a także przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do uzasadnienia skargi i podnoszonych w niej zarzutów Sąd wskazuje, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej poza wskazanymi przez Skarżącą zarzutami skargi dokonał kontroli prawidłowości postępowania jak i samego aktu administracyjnego z przepisami obowiązującego prawa. Sąd po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznał, iż postępowanie organów administracyjnych w badanej sprawie i wydane wobec Skarżącej zaskarżone postanowienie organu nadzoru było prawidłowe. 11. Skarżąca w skardze podniosła zasadniczo trzy zarzuty. Po pierwsze, iż nie otrzymała stosownego upomnienia o wymagalnej należności. Po drugie, iż w jej ocenie zaległość będąca podstawą do wystawienia tytułu wykonawczego nie istnieje i wskazany obowiązek nie jest wymagalny. Po trzecie zdaniem Skarżącej organy zebrały materiał dowodowy w sposób niewyczerpujący, niepełny i subiektywny, służący z góry przyjętej tezie. Ponadto rozstrzygnięcie organu nadzoru naruszało przepisy art. 191 i art. 199 ustawy Ord. pod. 12. Odnosząc się do wskazanych zarzutów podkreślić należy, iż przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest ostateczne postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. w kwestii odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 19 maja 2010 r. Podnieść należy, iż umorzenie postępowania egzekucyjnego może nastąpić w sytuacji, gdy na skutek zgłoszonych zarzutów wyjdą na jaw przeszkody lub wady postępowania, albo wtedy, gdy okoliczności te zostaną ujawnione w toku kontroli postępowania przeprowadzonej z urzędu przez organ egzekucyjny, a także na wniosek zobowiązanego lub wierzyciela. Istotą umorzenia jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Przyczyny uzasadniające umorzenie zostały enumeratywnie wymienione w art. 59 u.o.p.e.a. W przepisie tym określono zamknięty katalog przesłanek obligujących organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z dyspozycją art. 59 u.o.p.e.a. organ egzekucyjny umarza postępowanie jeżeli: 1) obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego, 7) egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Zważywszy na powyższe stwierdzić na wstępie należy, iż zarzuty dotyczące prawidłowości decyzji dotyczących wymiaru zobowiązania podatkowego w podatku od dochodowego od osób prawnych w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym nie mogły być brane pod uwagę. Sąd bowiem będąc związany przedmiotem orzekania nie mógł badać prawidłowości rozstrzygnięć w sprawie określenia wysokości podatku dochodowego. Tym samym zarzuty Skarżącej o braku podstaw do zapłaty podatku zostały pominięte w rozpoznawanej sprawie przez Sąd. Skarżąca we wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego powołała się na przepis art. 59 § 1 pkt 2 u.o.p.e.a. Żądanie swoje uzasadniła brakiem wymagalności egzekwowanego obowiązku oraz brakiem doręczenia upomnienia. Na podkreślenie zasługuje to, iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikało, iż wysokość zobowiązania została określona w ostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] lipca 2009 r. określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym osób prawnych za 2005 r. Decyzja ta potwierdza, negowaną przez Spółkę okoliczność istnienia zobowiązania będącego podstawą do wystawienia tytułu wykonawczego z [...] maja 2010 r., nr [...]. W ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w sposób wyraźny wskazano, że egzekucji administracyjnej mogą podlegać tylko te obowiązki o charakterze pieniężnym (w tym wynikające z tytułu podatku od dochodu), które wynikają z decyzji. Wyjątek dotyczy właśnie zobowiązań powstających w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 ustawy Ord. Pod. - jednak tylko wówczas, gdy wynikają one z deklaracji lub zeznania. To decyzja lub zeznanie (deklaracja) stanowią zatem konieczne formalne źródło obowiązku podlegającego egzekucji, precyzując zarazem jego wysokość. W świetle powyższego fakt, że zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 1 ustawy Ord.Pod. istnieje obiektywnie w określonej wysokości, pozostaje bez znaczenia dla postępowania egzekucyjnego. Egzekucji podlegać będzie bowiem to zobowiązanie jedynie do wysokości wskazanej w nadającej się do wykonania w decyzji organu podatkowego albo w deklaracji lub zeznaniu podatnika. Obowiązek o charakterze pieniężnym, realizowany w trybie egzekucji administracyjnej, musi być bowiem skonkretyzowany, tak co do osoby zobowiązanego, źródła tego obowiązku, jak i co do wysokości. Potwierdzeniem tego są przepisy dotyczące tytułu wykonawczego, którego wystawienie stanowi konieczny warunek wdrożenia egzekucji. Jak stanowi art. 27 § 1 pkt 3 u.o.p.e.a., tytuł wykonawczy zawiera między innymi treść podlegającego egzekucji obowiązku, jego podstawę prawną oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie. Zgodnie z art. 21 § 3 ustawy Ord. pod. jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. W toku postępowania egzekucyjnego w celu wyegzekwowania należności organ egzekucyjny dokonał na podstawie wskazanego tytułu wykonawczego zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem D. Przedmiotowe zajęcie wraz z odpisem tytułu wykonawczego odebrała zobowiązana Spółka w dniu [...] lipca 2010 r. W związku z powyższym określone ww. decyzji zobowiązanie podatkowe było wymagalne i stanowiło przedmiot postępowania egzekucyjnego, zatem nie słuszne są twierdzenia spółki o niewymagalności zobowiązania podatkowego. W takim wypadku postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego znajdującego oparcie w istniejącej w obrocie prawnym decyzji, nie powinno być umorzone na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.o.p.e.a. Pojęcie "obowiązku" w znaczeniu art. 59 § 1 pkt 2 u.o.p.e.a. należy odnosić do tego obowiązku, który legł u podstaw wszczęcia postępowania egzekucyjnego; innymi słowy - obowiązku istniejącego, wymagalnego i jednocześnie którego niewykonanie przez zobowiązanego doprowadziło do uruchomienia postępowania zmierzającego do jego wyegzekwowania na drodze przymusu administracyjnego. W postępowaniu egzekucyjnym zmierzającym do przymusowego wykonania obowiązku o charakterze pieniężnym, określonego w decyzji, wystawia się tytuł wykonawczy, którego podstawę prawną stanowi ta właśnie decyzja. Nie zasługiwał na uwzględnienie wskazywany przez Skarżącą zarzut niedoręczenia Spółce upomnienia wzywającego do zapłaty dochodzonych w postępowaniu egzekucyjnym należności. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie wystąpił obowiązek doręczenia upomnienia w związku z dyspozycją przepisu § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 137 poz. 1541), ponieważ należność została określona w orzeczeniu, tj. decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...]. Odnosząc się zarzutów naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego to wskazać należy, że w art. 18 u.o.p.e.a. ustawodawca zawarł odesłanie do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071, dalej: k.p.a.) z dyrektywami odpowiedniego ich stosowania oraz stosowania wówczas, gdy przepisy u.o.p.e.a. nie stanowią inaczej. W praktyce oznacza to, iż tylko niektóre zasady postępowania administracyjnego można przenieść na grunt postępowania egzekucyjnego nie zmieniając ich brzmienia, inne należy stosować odpowiednio, jeszcze innych nie stosuje się w ogóle. W oparciu o powyższe należy stwierdzić, iż w postępowaniu egzekucyjnym stosuje się odpowiednio następujące zasady: wynikającą z art. 6 k.p.a. zasadę praworządności, wynikającą z art. 7 k.p.a. zasadę prawdy obiektywnej, określoną w art. 8 k.p.a. zasadę zaufania, zasadę udzielania informacji (art. 9 k.p.a.), zasadę przekonywania (art. 11 k.p.a.), zasadę szybkości i prostoty postępowania (art. 12. k.p.a.) oraz zasadę pisemnego załatwienia sprawy (art. 14 § 1 k.p.a.). Zgodnie z treścią art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. organy orzekające zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Zakres materiału dowodowego, niezbędnego do rozstrzygnięcia, wynika z treści żądania strony, a organ winien podjąć stosowne działania, w tym również żądać od strony przedstawienia dokumentów na poparcie jej twierdzeń, w celu ustaleniu stanu faktycznego. W ocenie Sądu organy egzekucyjne nie naruszyły prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. pismem z dnia [...] sierpnia 2010r. prawidłowo wezwał stronę do przedstawienia dowodów potwierdzających nieistnienie obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] bądź uprawdopodobnienie istnienia takich dowodów poprzez okazanie pokwitowania odbioru tych dokumentów wystawionego przez prokuraturę. Spółka wezwana została również do przedstawienia dokumentów potwierdzających przeprowadzone kontrole podatkowe. W odpowiedzi na powyższe Spółka wyjaśniła, że wszelkie dokumenty zostały zabrane przez Prokuraturę Okręgową w W. w tym również dokumenty potwierdzające przeprowadzone kontrole. Do pisma załączono kopię postanowienia o żądaniu wydania rzeczy, o przeszukaniu wydane przez Prokuraturę Okręgową w W. wraz ze spisem wydanych rzeczy stanowiącym załącznik do protokołu. Zdaniem Sądu, prawidłowo organy podatkowe uznały, iż udzielona przez Stronę odpowiedź wraz z załączonymi dokumentami w żaden sposób nie mogła stanowić dowodu nieistnienia obowiązku podatkowego. Ze spisu rzeczy przejętych przez Prokuraturę nie wynikało, że w materiałach przez nią zabezpieczonych znajdują się dokumenty potwierdzające dokonanie wpłat z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r., które pokryłyby w całości to zobowiązanie i były dowodem na nieistnienie zobowiązania w chwili wystawiania tytułu wykonawczego. 13. Zdaniem składu orzekającego, w niniejszej sprawie nie naruszono zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów administracji. W ocenie Sądu postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji było prowadzone zgodnie z przepisanymi regułami, merytorycznie było poprawne, jak również uzasadnienie faktyczne oraz prawne zaskarżonego postanowienia było zupełne, odzwierciedlało w sposób szczegółowy zebrany materiał dowodowy. 14. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.