III SA/Wa 1545/11

Sygn. akt III SA/Wa 1545/11 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec Sędziowie Sędzia WSA Marek Krawczak Sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca) Protokolant Agata Próchniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów do postępowania egzekucyjnego oddala skargę 1. Z akt sprawy wynikało, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego W. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] maja 2010 r. obejmującego zaległe zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. wszczął wobec spółki z o.o. "C." – powoływanej dalej jako "Skarżąca" lub "Strona" postępowanie egzekucyjne. Dochodzona w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji należność została określona w prawomocnej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2009 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego odpis powyższego tytułu wykonawczego doręczono Spółce w dniu [...] lipca 2010 r. wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego z dnia [...] czerwca 2010 r. skierowanym do Banku D. S.A. Pismem z dnia [...] lipca 2010 r. ww. Bank powiadomił organ egzekucyjny, iż realizacja zajęcia jest niemożliwa, ponieważ na rachunku brak było środków. Bank poinformował także organ, iż w sprawie doszło do zbiegu egzekucji sądowej i administracyjnej. 2. Strona w dniu [...] lipca 2010 r. wniosła zarzuty do postępowania egzekucyjnego podnosząc brak wymagalności zobowiązania podatkowego objętego tym postępowaniem. Wskazała, iż w jej ocenie egzekwowana wierzytelność nie istnieje, gdyż Spółka była wielokrotnie sprawdzana i nie doszło do stwierdzenia braku zapłaty podatku. Podniosła, że nie otrzymała upomnienia, w którym Urząd Skarbowy domagałby się jego zapłaty. W opinii Spółki zaistniała sytuacja była wynikiem postępowania jakie toczy się wobec byłego prezesa Spółki, przez co każda czynność Spółki jest uważana za pozorną. Spółka podkreśliła, iż nie dysponuje dokumentami, którymi mogłaby wykazać swoje racje, gdyż zabrała je Prokuratura Okręgowa w W. i nadal nimi dysponuje. W związku z powyższym wniosła o umorzenie, względnie zawieszenie postępowania egzekucyjnego. 3. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. pismem z dnia [...] września 2010 r. wezwał Stronę do przedstawienia dowodów potwierdzających nieistnienie obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] bądź uprawdopodobnienie istnienia takich dowodów poprzez okazanie pokwitowania odbioru tych dokumentów wystawionych przez prokuraturę. Spółka wezwana została również do przedstawienia dokumentów potwierdzających przeprowadzone kontrole podatkowe. W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia [...] września 2010 r. Spółka wyjaśniła, że wszelkie dokumenty zostały zabrane przez Prokuraturę Okręgową w W. w tym również dokumenty potwierdzające przeprowadzone kontrole. Do pisma załączono kopię postanowienia o żądaniu wydania rzeczy i o przeszukaniu, wydane przez Prokuraturę Okręgową w W. wraz ze spisem wydanych rzeczy stanowiącym załącznik do protokołu. 4. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. oddalił zarzuty Skarżącej jako nieuzasadnione. Organ egzekucyjny stwierdził, że dochodzony obowiązek wynika z ostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] lipca 2009 r. i jest wymagalny. W zakresie doręczenia upomnienia Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wyjaśnił, że zgodnie z § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listoapda 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. nr 137, poz. 1541) brak było obowiązku doręczenia upomnienia. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wskazał nadto, iż Spółka przedstawiła dowód odebrania dokumentów przez Prokuraturę Okręgową w W. z 23 kwietnia 2007 r. w związku z toczącym się postępowaniem w sprawie podejrzenia "prania pieniędzy" oraz uchylania się od opodatkowania przez Spółki T. oraz P. Organ wyjaśnił, iż podstawą tytułu wykonawczego z [...] maja 2010 r. była ostateczna decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] lipca 2009 r., określająca wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. Określone w niej zobowiązanie podatkowe było wymagalne i stanowiło przedmiot postępowania egzekucyjnego, co w ocenie organu zaprzeczało twierdzeniu Spółki o nieistnieniu zobowiązania podatkowego. Organ wskazał, iż treść tytułu wykonawczego na mocy którego rozpoczęto postępowanie egzekucyjne odpowiada warunkom określonym w art. 27 u.o.p.e.a. W uzasadnieniu stwierdzono, iż nie wystąpiły żadne przesłanki wynikające z art. 33 u.o.p.e.a. mogące skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego lub jego zawieszeniem. 5. Na powyższe postanowienie Strona pismem z dnia [...] listopada 2010 r. wniosła zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w W. w którym ponownie wskazała na brak wymagalności egzekwowanego obowiązku, gdyż w jej opinii wierzytelność wskazana w przedmiotowym tytule wykonawczym nie istnieje. Stwierdziła, iż Spółka nie dysponuje dokumentami, którymi mogłaby wykazać bezspornie swoje racje, gdyż zabrała je Prokuratura Okręgowa w W. i nadal nimi dysponuje. 6. W odpowiedzi na powyższe zażalenie Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyższego stopnia w całości podtrzymał stanowisko organu pierwszej instancji. Za bezpodstawne uznał stwierdzenia Strony, iż żadne dotychczasowe postępowania kontrolne nie wykazały zaległości podatkowych, które mogłyby skutkować wystawieniem tytułów wykonawczych. Przeprowadzona kontrola w zakresie podatku od towarów i usług i podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r. wykazała uszczuplenie w podatku dochodowego od osób prawnych w kwocie 45.168 zł, a w podatku od towarów i usług w kwocie 149.951 zł, co było podstawą prawną do wydania decyzji wymiarowych, na podstawie których dochodzono w postępowaniu egzekucyjnym zaległości podatkowe. Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia upomnienia, Dyrektor Izby Skarbowej w W. - podzielając stanowisko organu pierwszej instancji w przedmiocie obowiązku wynikającego z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] lipca 2009 r. - wyjaśnił, iż zgodnie z § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jeżeli należność pieniężna została określona w orzeczeniu, postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia. Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r., objęte tytułem wykonawczym z dnia [...] maja 2010 r. jest wymagalne. Nie ma podstaw do uchylenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] października 2010 r. i umorzenia lub zawieszenia postępowania egzekucyjnego. 7. Strona nie godząc się z postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze Strona wniosła o uchylenie w całości ww. postanowienia i przekazania sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia, z powodu naruszenia tj. § 33 u.o.p.e.a. przez uznanie, iż przedmiotowa zaległość podatkowa istnieje, art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm., dalej "ustawa Ord. pod.") przez zebranie materiału dowodowego nie sposób wyczerpujący, ale w sposób niepełny i subiektywny służący przyjętej z góry tezie, art. 191 ustawy Ord. pod. przez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz art. 199 ustawy Ord. pod. przez pominięcie dowodu z przesłuchania strony. Strona powtórzyła zarzuty o braku otrzymania upomnienia i wskazała, iż nie pozostaje dłużnikiem wierzyciela. Zarzuciła, że tytuł wykonawczy powinien być ponownie sprawdzony, gdyż przeprowadzone postępowania kontrolne nie wykazały, iż Spółka posiada zaległości podatkowe. Nie jest również w stanie wykazać na podstawie posiadanych dokumentów braku odprowadzenia wspomnianych kwot zaległości. 8. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 9. Przenosząc określone w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270. – dalej powoływanej jako "p.p.s.a") kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W.; utrzymujące w mocy postanowienie w sprawie oddalenia zarzutów wniesionych do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] dotyczącego zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych - nie narusza przepisów prawa materialnego, w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia, jak również przepisów proceduralnych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy. Sąd nie dopatrzył się również w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym naruszenia prawa dającego podstawę do jego wznowienia, a także przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do uzasadnienia skargi i podnoszonych w niej zarzutów Sąd wskazuje, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej poza wskazanymi przez Skarżącą zarzutami skargi dokonał kontroli prawidłowości postępowania jak i samego aktu administracyjnego z przepisami obowiązującego prawa. Sąd po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznał, iż postępowanie organów administracyjnych w badanej sprawie i wydane wobec Skarżącej zaskarżone postanowienie organu nadzoru było prawidłowe. 10. Na wstępie podnieść należy, iż przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie wniesienia przez Skarżąca zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 34 § 1 u.o.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10 u.o.p.e.a., a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8 u.o.p.e.a., organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 u.o.p.e.a., wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca". Wykładnia gramatyczna cytowanego przepisu prowadzi do jednoznacznego wniosku, że w sytuacji zgłoszonych zarzutów wskazanych w tym przepisie organ egzekucyjny rozpatruje je po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 u.o.p.e.a., wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Zatem zastosowanie wyłącznie wykładni gramatycznej prowadziłoby do wniosku że w sytuacji, gdy wierzycielem i organem egzekucyjnym jest ten sam podmiot, organ egzekucyjny przed rozpatrzeniem zarzutów musiałby uzyskać stanowisko wierzyciela - a więc "uzyskać stanowisko od samego siebie" w zakresie zgłoszonych zarzutów. Nie ulega bowiem żadnej wątpliwości, że naczelnik urzędu skarbowego występuje w dwóch postaciach: organu podatkowego w rozumieniu art. 13 § 1 pkt 1 ustawy Ord. pod. i organu egzekucyjnego. Sąd wskazuje, iż trafnie zauważył organ odwoławczy, iż problem celowości wydawania postanowienia w sytuacji, gdy zachodzi tożsamość wierzyciela i organu egzekucyjnego, był przedmiotem rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny - w uchwale 7 sędziów z dnia 25 czerwca 2007 r. w sprawie I FPS 4/06, w której stwierdził, że wydanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, o których mowa w art. 34 u.o.p.e.a., w przypadku gdy wierzycielem jest Skarb Państwa, reprezentowany przez kierownika statio fisci - naczelnika urzędu skarbowego, który jednocześnie jest organem egzekucyjnym, należy uznać za bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że jakkolwiek zastosowanie wykładni gramatycznej prowadziłoby do wniosku, że w sytuacji, gdy wierzycielem i organem egzekucyjnym jest ten sam podmiot, organ egzekucyjny musi uzyskać stanowisko od samego siebie w zakresie zgłoszonych zarzutów, to skoro rezultaty wykładni gramatycznej prowadzą do nielogicznych wniosków, należy zastosować wykładnię systemową i celowościową. Sąd podniósł, że u podstaw regulacji wymagającej uzyskania stanowiska wierzyciela leży potrzeba uzyskania wypowiedzi wierzyciela, będącego dysponentem postępowania egzekucyjnego, toczącego się na jego wniosek i na podstawie wystawionego przez niego tytułu egzekucyjnego, co do zarzutów zobowiązanego. Organ egzekucyjny, będąc zobowiązanym do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, jest uprawniony do badania jego dopuszczalności, nie zaś badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Inna jest natomiast sytuacja, gdy egzekucja została wszczęta przez organ egzekucyjny, będący jednocześnie wierzycielem, na podstawie wystawionego przez siebie tytułu egzekucyjnego. W ocenie NSA pogląd, że intencją ustawodawcy, także w takim przypadku, było uzyskanie stanowiska wierzyciela wydanego w formie postanowienia, przy jednoczesnym związaniu organu egzekucyjnego tym stanowiskiem i poddaniem każdego z tych stanowisk kontroli sądowej, wskazywałby na nieracjonalność ustawodawcy. Sąd podkreślił, że uwzględniając z jednej strony potrzebę sprawnego funkcjonowania organu egzekucyjnego, z drugiej strony niczym nie ograniczając prawa zobowiązanego do obrony jego interesów, zarzuty zobowiązanego mogą być rozpoznane od razu przez organ egzekucyjny. Celem regulacji jest bowiem poddanie kontroli instancyjnej, a następnie sądowo-administracyjnej, stanowiska wierzyciela niebędącego organem egzekucyjnym, przy związaniu organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w zakresie zarzutów o których mowa w art. 33 pkt.1-5 u.o.p.e.a., oraz umożliwienie zobowiązanemu polemiki ze stanowiskiem wierzyciela. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że jakkolwiek uchwała w sprawie I FPS 4/06 została podjęta w konkretnej sprawie, to ma ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a. W ocenie Sądu słusznie w sprawie Dyrektor Izby Skarbowej przyjął, iż w sprawie zachodzi tożsamość wierzyciela i organu egzekucyjnego o jakiej stanowi powołana wyżej uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego i tym samym w jej świetle, wydanie postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela jest bezprzedmiotowe. 11. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że przedmiotem sprawy było wniesienie przez Spółkę do postępowania egzekucyjnego zarzutów dotyczących naruszenia art. 33 pkt 1 i 7 u.o.p.e.a. w odniesieniu do tytułu wykonawczego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], przez nieistnienie obowiązku podatkowego. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca zgłaszała zarzuty powołując się na przepisy art. 33 pkt 1 i 7 u.o.p.e.a., zgodnie z którym podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: pkt 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; pkt 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 10). Sąd wskazuje, iż zarzuty można składać wtedy gdy egzekucja jest niedopuszczalna ze względów merytorycznych, chodzi tu o m.in. o podstawę wymienioną w pkt 1 art. 33 u.o.p.e.a. oraz gdy w toku postępowania egzekucyjnego dopuszczono się istotnych uchybień (art. 33 ust. 7 u.o.p.e.a. – brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 10. Zasadnie organy wskazały, iż wysokość zobowiązania została określona w ostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] lipca 2009 r. określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym osób prawnych za 2005r. Decyzja ta potwierdza, negowaną przez Spółkę okoliczność istnienia zobowiązania będącego podstawą do wystawienia tytułu wykonawczego z dnia [...] maja 2010 r., nr [...]. W ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w sposób wyraźnie zostało jednak wskazane, że egzekucji administracyjnej mogą podlegać tylko te obowiązki o charakterze pieniężnym (w tym wynikające z tytułu podatku od dochodu), które wynikają z decyzji. Wyjątek dotyczy właśnie zobowiązań powstających w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 ustawy Ord. Pod. - jednak tylko wówczas, gdy wynikają one z deklaracji lub zeznania. To decyzja lub zeznanie (deklaracja) stanowią zatem konieczne formalne źródło obowiązku podlegającego egzekucji, precyzując zarazem jego wysokość. Egzekucji podlegać będzie zobowiązanie podatkowe jedynie do wysokości wskazanej w nadającej się do wykonania w decyzji organu podatkowego albo w deklaracji lub zeznaniu podatnika. Obowiązek o charakterze pieniężnym, realizowany w trybie egzekucji administracyjnej, musi być bowiem skonkretyzowany, tak co do osoby zobowiązanego, źródła tego obowiązku, jak i co do wysokości. Potwierdzeniem tego są przepisy dotyczące tytułu wykonawczego, którego wystawienie stanowi konieczny warunek wdrożenia egzekucji. Jak stanowi art. 27 § 1 pkt 3 u.o.p.e.a., tytuł wykonawczy zawiera między innymi treść podlegającego egzekucji obowiązku, jego podstawę prawną oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie. Zgodnie z art. 21 § 3 ustawy Ord. pod. jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. W toku postępowania egzekucyjnego w celu wyegzekwowania należności organ egzekucyjny dokonał na podstawie wskazanego tytułu wykonawczego zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem. Przedmiotowe zajęcie wraz z odpisem tytułu wykonawczego odebrała zobowiązana Spółka w dniu [...] lipca 2010 r. W związku z powyższym określone ww. decyzji zobowiązanie podatkowe było wymagalne i stanowiło przedmiot postępowania egzekucyjnego, zatem niesłuszne są twierdzenia Spółki o nieistnieniu obowiązku podatkowego. Podkreślić należy, iż w postępowaniu egzekucyjnym w ramach wykonywania rozstrzygnięć administracyjnych dochodzone są określone obowiązki o charakterze pieniężnym. Na podkreślenie zasługuje także to, że zarzuty zgłaszane w postępowaniu egzekucyjnym – wykonawczym, co do zasady nie mieszczą się w trybie kwestionowania decyzji i nie stanowią środka zaskarżenia w stosunku do decyzji wymiarowych. Zatem do chwili istnienia skonkretyzowanego w decyzji wymiarowej obowiązku zapłaty podatku tj. do chwili obowiązywania decyzji określającej wysokość podatku i powiązanego z nią istnienia zaległości podatkowej – postępowanie egzekucyjne może być prowadzone w ramach wykonywania decyzji. Z akt sprawy wynikało, że decyzja wymiarowa była decyzją prawomocną, należność określona decyzją nie została zapłacona. Zatem prawidłowo wykonując decyzję merytoryczną wszczęto postępowanie egzekucyjne. 12. Odnosząc do podnoszonego Skarżącą zarzut niedoręczenia Spółce upomnienia wzywającego do zapłaty dochodzonych w postępowaniu egzekucyjnym należności stwierdzić należy, iż zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie wystąpił obowiązek doręczenia upomnienia w związku z § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 137 poz. 1541), ponieważ należność została określona w orzeczeniu, tj. decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...]. 13. Odnosząc się zgłaszanych przez Skarżącą zarzutów naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego wskazać należy, że w art. 18 u.o.p.e.a. ustawodawca zawarł odesłanie do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071, dalej: k.p.a.) z dyrektywami odpowiedniego ich stosowania oraz stosowania wówczas, gdy przepisy u.o.p.e.a. nie stanowią inaczej. W praktyce oznacza to, iż tylko niektóre zasady postępowania administracyjnego można przenieść na grunt postępowania egzekucyjnego nie zmieniając ich brzmienia, inne należy stosować odpowiednio, jeszcze innych nie stosuje się w ogóle. W oparciu o powyższe należy stwierdzić, iż w postępowaniu egzekucyjnym stosuje się odpowiednio następujące zasady: wynikającą z art. 6 k.p.a. zasadę praworządności, wynikającą z art. 7 k.p.a. zasadę prawdy obiektywnej, określoną w art. 8 k.p.a. zasadę zaufania, zasadę udzielania informacji (art. 9 k.p.a.), zasadę przekonywania (art. 11 k.p.a.), zasadę szybkości i prostoty postępowania (art. 12. k.p.a.) oraz zasadę pisemnego załatwienia sprawy (art. 14 § 1 k.p.a.). Zgodnie z treścią art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. organy orzekające zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Zakres materiału dowodowego, niezbędnego do rozstrzygnięcia, wynika z treści żądania strony, a organ winien podjąć stosowne działania, w tym również żądać od strony przedstawienia dokumentów na poparcie jej twierdzeń, w celu ustaleniu stanu faktycznego. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie naruszono przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. prawidłowo wezwał stronę do przedstawienia dowodów potwierdzających nieistnienie obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], bądź uprawdopodobnienie istnienia takich dowodów poprzez okazanie pokwitowania odbioru tych dokumentów wystawionego przez prokuraturę. W odpowiedzi na powyższe Spółka wyjaśniła, że wszelkie dokumenty zostały zabrane przez Prokuraturę Okręgową w W. w tym również dokumenty potwierdzające przeprowadzone kontrole. Do pisma załączono kopię postanowienia o żądaniu wydania rzeczy, o przeszukaniu wydane przez Prokuraturę Okręgową w W. wraz ze spisem wydanych rzeczy stanowiącym załącznik do protokołu. Zdaniem Sądu, prawidłowo organy podatkowe uznały, iż udzielona przez stronę odpowiedź wraz z załączonymi dokumentami w żaden sposób nie mogła stanowić dowodu nieistnienia obowiązku podatkowego. Ze spisu rzeczy przejętych przez Prokuraturę nie wynikało, że w materiałach przez nią zabezpieczonych znajdują się dokumenty potwierdzające dokonanie wpłat z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r., które pokryłyby w całości to zobowiązanie i były dowodem na nieistnienie zobowiązania w chwili wystawiania tytułu wykonawczego. Podnieść także należy, iż Skarżąca powołując się na zapłatę należności podatkowych mogła przedstawić historię przepływów na rachunku bankowym wskazując na konkretne przelewy na rzecz fiskusa. Podnieść bowiem należy, iż fakt zajęcia przez organy ścigania dokumentów Spółki nie powoduje braku możliwości wydruku historii przepływów pieniężnych na rachunkach bankowych, które mogły by świadczyć o zapłacie zaliczek czy samego podatku dochodowego. 14. Zdaniem składu orzekającego, wydając zaskarżonego postanowienia w niniejszej sprawie nie naruszono zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów administracji. W ocenie Sądu niniejsze postępowanie było prowadzone zgodnie z regułami, merytorycznie było poprawne, jak również uzasadnienie faktyczne oraz prawne zaskarżonego postanowienia było zupełne, odzwierciedlało w sposób szczegółowy zebrany materiał dowodowy, co też w konsekwencji pozwoliło na ocenę postanowienia organu nadzoru pod kątem jego zgodności z prawem. 15. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski należy stwierdzić, iż brak było przesłanek do uwzględnienia skargi i w związku z tym należało ją oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.