III SA/Wa 1545/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Skrodzki po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. PL sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od września do listopada 2012 r. postanawia: odmówić zmiany postanowienia z 5 czerwca 2017 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. sp. z o.o. w W. (dalej zwana "Spółką" lub "Skarżącą"), działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od września do listopada 2012 r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu możliwego, w następstwie przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego, wyrządzenia jej znacznej szkody, która spowoduje niemożliwe do odwrócenia skutki dla dalszego prowadzenia przez nią działalności gospodarczej. Postanowieniem z 5 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że pomimo zawartych we wniosku stwierdzeń o złym stanie finansowym Spółki, Skarżąca nie wskazała danych o jej stanie majątkowym, a kwota zobowiązania nie została zestawiona z aktualnymi środkami finansowymi ani z innymi danymi, które świadczą o jej sytuacji majątkowej. Tym samym w ocenie Sądu Spółka nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pismem z 8 czerwca 2017 r. pełnomocnik Skarżącej złożył ponownie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku wskazał, że wykonanie decyzji skutkować będzie niebezpieczeństwem wyrządzenia znaczącej szkody, która spowoduje niemożliwe do odwrócenia skutki dla dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż wartość przedmiotu zaskarżenia niemal trzykrotnie przekracza wysokość kapitału zakładowego, a Skarżąca nie posiada obecnie majątku, z którego mogłaby uiścić zobowiązanie podatkowe. Wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje utratę płynności finansowej. Pełnomocnik Spółki wywiódł, że zaskarżona decyzja pozbawiona jest podstaw, a organ prowadzi postępowanie w sposób tendencyjny, działając contra legem. Skarżąca zaznaczyła, że sytuacja finansowa, w jakiej się znalazła, jest wynikiem zajęcia jej wierzytelności z rachunków bankowych, wszczęciem i prowadzeniem łącznie 12 postępowań kontrolnych i podatkowych. W następstwie powyższego Spółka zdecydowała się na rozpoczęcie postępowania restrukturyzacyjnego, które pozwoli na dalsze prowadzenie działalności gospodarczej i zaspokojenie wszystkich wierzycieli. Skarżąca zauważyła, że z uwagi na obowiązek wykonania zaskarżonej decyzji stanie się niewypłacalna, a to z kolei spowoduje konieczność postawienia jej w stan upadłości. Zakończenie jej bytu prawnego po przeprowadzeniu postępowania upadłościowego będzie skutkiem niemożliwym do odwrócenia. Skarżąca nie będzie dysponowała żadnymi siłami ani środkami, które pozwoliłyby na powrót do stanu poprzedniego po wzruszeniu zaskarżonej decyzji przez tutejszy Sąd. Według Skarżącej istnieje ryzyko, że zmuszona zostanie do zakończenia prowadzonej działalności i ogłoszenia upadłości, zanim jej sprawa zostanie rozpoznana przez Sąd. Tym samym stwierdziła, iż zagrożona jest wyrządzeniem jej znacznej szkody majątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot pobranych świadczeń. Spółka wskazała także, że z informacji zgromadzonych przez I. sp. z o.o. wynika, że branża, w której działa Skarżąca, po kilkuletnich wzrostach sprzedaży od 2014 r. osiąga spadki większości wskaźników, przy czym tendencja spadkowa nie jest zjawiskiem jednorazowym i może utrzymać się kilka lat. Do wniosku Spółka załączyła sprawozdania finansowe za okres 1 stycznia – 31 grudnia 2015 r. oraz 1 stycznia – 30 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718; dalej "P.p.s.a."), przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu, Sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Wnioskujący powinien zatem wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Natomiast zadaniem Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za uwzględnieniem jej wniosku. Tym samym to w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę skarżącą. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że Skarżąca nie wykazała istnienia określonych w powołanym przepisie przesłanek, warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Spółka wskazała, że znajduje się w trudnej sytuacji majątkowej wynikającej z zajęcia jej wierzytelności z rachunków bankowych oraz wszczęciem i prowadzeniem łącznie 12 postępowań kontrolnych i podatkowych, a także podniosła, że z uwagi na obowiązek wykonania zaskarżonej decyzji utraci płynność finansową w stopniu prowadzącym do jej niewypłacalności, co spowoduje konieczność postawienia jej w stan upadłości. Odnotować jednakże należy, że Skarżąca nie poparła swoich twierdzeń aktualnymi danymi o jej stanie majątkowym. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że załączone do wniosku z 8 czerwca 2017 r. sprawozdania finansowe dotyczą okresu 1 stycznia – 31 grudnia 2015 r. oraz 1 stycznia – 30 listopada 2016 r. i nie obrazują stanu finansowego Spółki na dzień złożenia wniosku. Tym samym pomimo poparcia twierdzeń zawartych we wniosku dodatkowymi dokumentami nie sposób uznać, że odnoszą się one do aktualnego stanu sprawy. Dodatkowo należy odnotować, że przedstawione przy wniosku z 8 czerwca 2017 r. sprawozdania nie zostały podpisane przez osoby uprawnione do reprezentowania skarżącej Spółki, co nakazuje zakwestionować ich moc dowodową. Niezależnie od powyższego, odnosząc się do kwestii sytuacji całej branży, w której działa Skarżąca, wskazać należy, że zgodnie ze stanowiskiem sądów administracyjnych jak zostało to przytoczone powyżej, wnioskodawca zobowiązany jest przytoczyć konkretne okoliczności przemawiające za wstrzymaniem w stosunku do niego możliwości wykonania zaskarżonego aktu. Tym samym powołanie się na ogólną sytuację gospodarczą branży, w której działa Spółka, nie może przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż Skarżąca pomimo panowania określonych trendów w branży może znajdować się w odmiennej sytuacji majątkowo-finansowej związanej ze złożeniem przez nią w grudniu 2016 r. wniosku o otwarcie postępowania sanacyjnego. Ponownie w tym miejscu wskazać należy, że w celu umożliwienia Sądowi oceny zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Spółka powinna przedstawić dotyczące jej argumenty poparte prawidłowymi, aktualnymi dokumentami. Ponadto odnosząc się do argumentu Skarżącej o tendencyjnym działaniu organu noszącego cechy postępowania contra legem, wskazać należy, że przesłanki wstrzymania wykonania aktów administracyjnych przez sąd administracyjny zostały enumeratywnie wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. Oznacza to, że przewidywane lub możliwe uchylenie rozstrzygnięcia organu dokonane w wyniku merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd, nie stanowi przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym skoro Skarżąca w złożonym wniosku nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i zmiany postanowienia z 5 czerwca 2017 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3-5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.