III SA/Wa 1550/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędziowie Sędzia WSA Beata Sobocha, Sędzia WSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Protokolant st. sekretarz sądowy Iwona Mazek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2012 r. sprawy ze skargi S. Spółka z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz S. Spółka z o.o. z siedzibą w O. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] kwietnia 2006 r. S. Sp. z o.o., z siedzibą w O. (dalej Spółka albo Skarżąca) złożyła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. deklarację uproszczoną nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Ford GALAXY AKC-U oraz dokonała zapłaty akcyzy w kwocie 16.662,00 zł. W dniu [...] sierpnia 2006 r. wpłynął do Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. wniosek Spółki o zwrot nadpłaconego podatku akcyzowego uiszczonego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego ww. samochodu osobowego. Decyzją z dnia [...] września 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. odmówił stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego ww. samochodu osobowego. Pismem z dnia [...] września 2008 r. Spółka złożyła wniosek o zwrot nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Ford GALAXY, uiszczonego na podstawie deklaracji uproszczonej nabycia wewnątrzwspólnotowego AKC-U z dnia [...] kwietnia 2006 r. Pismem z dnia [...] września 2008 r. organ wezwał Skarżącą do usunięcia braku formalnego ww. wniosku przez wskazanie, w jakim trybie ma być rozpatrzone przedmiotowe podanie. W odpowiedzi Spółka wskazała, iż wniosek z dnia [...] września 2008 r. jest wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...] września 2006 r., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Jako podstawę prawną stwierdzenia nieważności decyzji Spółka podała art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze. zm., dalej jako "O.p.") oraz orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie C-313/05. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Dyrektor Izby Celnej w W. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...] września 2006 r. odmawiającej stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Ford GALAXY. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił na czym polega istota stwierdzenia nieważności decyzji, podkreślając, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności nie polega na ocenie merytorycznej poprawności wydanego rozstrzygnięcia, a jedynie zmierza do ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości, czy wskazana decyzja obarczona jest wadami, których enumeratywny wykaz określa art. 247 § 1 O.p. W ocenie organu decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...] września 2006 r. nie jest dotknięta żadną z wad wskazanych ww. przepisie. W odwołaniu od ww. decyzji Spółka zarzuciła naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 O.p. poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie nastąpiło rażące naruszenie prawa. Podniosła, że obowiązujące w dacie wydania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w C. przepisy, tj. art. 80, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257, ze zm.) oraz przepisy wykonawcze pozostały w sprzeczności z art. 90 TWE, co potwierdził Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie C-313/0. Decyzją z dnia [....] marca 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2009 r. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że w dniu wydania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w C., tj. w dniu [...] września 2006 r., istniały przepisy stanowiące o obowiązku podatkowym w podatku akcyzowym wobec samochodów osobowych niezarejestrowanych na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym (art. 80 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym). Organ odwoławczy zaznaczył, iż postępowanie podatkowe prowadzone przez Naczelnika Urzędu Celnego w C. w przedmiotowej sprawie dotyczyło stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, w związku z tym rozpatrując sprawę należało uwzględnić również przepisy materialne wynikające z ustawy - Ordynacja podatkowa, odnoszące się do tego zagadnienia oraz przepis proceduralny zawarty w art. 207 przywołanej ustawy stanowiący o orzekaniu w sprawach podatkowych, co do zasady, w formie decyzji. Przytoczył przepisy prawa normujące obowiązek podatkowy w akcyzie oraz przepisy dotyczące nadpłaty. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że złożenie przez podatnika skorygowanej deklaracji, w której zobowiązanie podatkowe wykazano w kwocie niższej niż w deklaracji pierwotnej, skutkuje powstaniem nadpłaty w podatku akcyzowym, o której mowa w art. 72 § 1 pkt 1 O.p., z tytułu nadpłacenia lub nienależnego zapłacenia podatku akcyzowego, a organ podatkowy pierwszej instancji zobowiązany jest do przeprowadzenia czynności mających na celu zbadanie zasadności złożonego wniosku o zwrot tej nadpłaty i prawidłowości przedłożonej deklaracji podatkowej w podatku akcyzowym. W przypadku, gdy prawidłowość skorygowanej deklaracji nie budzi wątpliwości, organ podatkowy zwraca nadpłatę bez wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę (art. 75 § 4). Dokonując wykładni a contrario przedstawionego przepisu należy stwierdzić, iż w sprawie odmowy nadpłaty wydaje się decyzję podatkową, w związku z tym zasadnym jest przywołanie wskazanego wcześniej art. 207 O.p. W ocenie Dyrektora Izby Celnej brak jest podstaw do uznania, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa, ponieważ w dacie wydania rozstrzygnięcia istniały normy prawne stanowiące podstawę prawną, w oparciu o którą organ podatkowy taką decyzję mógł i obowiązany był wydać. Decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne wraz z wyjaśnieniem dlaczego zastosowano te, a nie inne przepisy prawa podatkowego. Podkreślił, iż w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 247 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa. Organ odwoławczy powołując się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie C-313/05 stwierdził, iż opodatkowanie akcyzą nabywanych wewnątrzwspólnotowo samochodów osobowych można uznać za zgodne z art. 90 TWE tylko wtedy, gdy zostanie wykazane, że jest ono tak skonstruowane, iż wyklucza w każdym przypadku opodatkowanie przywożonych produktów w wyższym stopniu niż produktów krajowych i w związku z tym nie wywołuje ono w żadnym razie dyskryminujących skutków. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej, postanowienia ustawy o podatku akcyzowym, odnośnie do nabywanych wewnątrzwspólnotowo samochodów osobowych starszych niż dwa lata, nie naruszają postanowień art. 90 akapit pierwszy TWE dopóty, dopóki kwota akcyzy zapłacona z tytułu nabycia takiego pojazdu nie przekroczy rezydualnej kwoty tego podatku, zawartej w wartości rynkowej podobnego pojazdu sprzedawanego na terytorium kraju. Postanowienia art. 90 akapit pierwszy TWE, należy więc interpretować, w kontekście § 7 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego, w taki sposób, że stawki akcyzy obliczone zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia nie mogą być wyższe niż stawki akcyzy, o której mowa w art. 75 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, jednakże obliczona w ten sposób kwota akcyzy nie może przekroczyć kwoty tego podatku, zawartej w wartości rynkowej podobnego pojazdu sprzedawanego na terytorium kraju. Zatem kwota akcyzy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego przewyższająca kwotę rezydualną akcyzy zawartą w wartości rynkowej podobnego pojazdu sprzedawanego na terytorium kraju, będzie nadpłatą w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 O.p. Organ odwoławczy wskazał, że w dniu 19 lipca 2008 r., już po wydaniu decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...] września 2006 r., weszły w życie przepisy ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego (Dz. U. Nr 43, poz. 745), które określają zasady zwrotu nadpłaty podatku akcyzowego w oparciu o orzeczenie TSUE w sprawie C-313/05. Zaznaczył, iż przyjęcie przez ustawodawcę takiego rozwiązania zapewnia pełną zgodność przepisów z wymogami orzecznictwa TSUE. Podkreślił, że zgodnie z art. 9 ustawy o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym, przepisy tej ustawy stosuje się również do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, dotyczących stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego, dokonanego w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 30 listopada 2006 r., na podstawie ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym. W związku z powyższym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Celnego w C. w z dnia [...] września 2006 r., nie mogą mieć zastosowania przepisy ustawy o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że orzeczenie TSUE może, zgodnie z art. 240 § 1 pkt 11 w zw. z 241 § 1 pkt 2 O.p., stanowić podstawę wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzja, nie jest natomiast podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji. Skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2011 r. wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie art. 247 §1 pkt 3 O.p. poprzez błędną interpretację przedmiotowej normy prawa oraz niezastosowanie się do niej w przeprowadzonym postępowaniu, - rażące naruszenie art. 75 ust. 1, art.80 , art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym ( Dz.U. Nr 29 ,poz.257 ze zm.) oraz § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego ( Dz.U. Nr 87, poz. 825 ze zm.). - art. 28 TWE, art.90 TWE oraz art. 3 ust. 1 i 3 Dyrektywy z 25 lutego 1992 roku nr 92/12/EWG) W uzasadnieniu skargi Skarżąca powtórzyła argumenty podnoszone przed organem podatkowym, podkreślając w szczególności, iż w wyroku z dnia 18 stycznia 2007 r. Europejski Trybunał Sprawiedliwości w sprawie C-313/05 stwierdził, iż polskie przepisy nakładające obowiązek złożenia deklaracji i zapłaty podatku akcyzowego ( art.75 ust.1, art.80, art.81 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy o podatku akcyzowym) pozostają w sprzeczności z prawem unijnym (w tym szczególnie z art.90 TWE, art. 28 TWE oraz art. 3 ust. 1 i 3 Dyrektywy z 25 lutego 1992 roku nr 92/12/EWG). Zdaniem Skarżącej organ celny II instancji nie uwzględnił, że efektem przedmiotowej sprzeczności winno być wykluczenie z obrotu prawnego decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...] września 2006 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wnióśł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z dnia [...] stycznia 2012 r. Skarżąca podtrzymała stanowisko zawarte w skardze wskazując, iz organ konsekwentnie nie dostrzega związku instytucji stwierdzenia nieważności decyzji z zaistniałym w przedmiotowej sprawie stanie faktycznym oraz prawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga została uwzględniona, ale z innych powodów niż w niej podniesione. Sąd uwzględniając inne niż wskazane w skardze wady zaskarżonej decyzji skorzystał z uprawnienia jakie przyznaje art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", który stanowi, iż sąd oceniając zaskarżony akt rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Otóż w ocenie Sądu zaskarżona decyzja narusza art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy. Dyrektor Izby Celnej utrzymał bowiem w mocy dotkniętą wadą nieważności decyzję własną z dnia [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...] września 2006 r. odmawiającej stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Ford GALAXY. Ww. decyzja odmawiająca stwierdzenia nadpłaty w sposób rażący narusza art. 72 § 1 pkt 1 O.p., gdyż w momencie jej wydania istniała nadpłata w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Ford GALAXY. Skarżąca w deklaracji z dnia [...] kwietnia 2006 r. wykazała podatek akcyzowy w wysokości 16.662 r. i w tej wysokości podatek zapłaciła. Następnie Skarżąca złożyła deklarację korygującą z dnia [...] sierpnia 2006 r., w której wykazała kwotę podatku "0". Organ podatkowy nie wydał decyzji określającej wysokość zobowiązania, zatem w obrocie prawnym pozostaje deklaracja nie wykazująca zobowiązania podatkowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego i jednocześnie w dyspozycji organu podatkowego pozostaje nienależnie wpłacona kwota podatku (wynikająca z deklaracji pierwotnej zastąpionej deklaracją skorygowaną). W tym miejscu przypomnieć trzeba, że mocą art. 81 O.p. podatnikom zostało przyznane prawo do skorygowania uprzednio złożonej deklaracji. Korekta deklaracji ma na celu poprawienie błędów popełnionych w deklaracji złożonej w urzędzie skarbowym (celnym). Dane wykazane w korekcie zeznania (deklaracji) zastępują dane wykazane w zeznaniu (deklaracji) korygowanym. Korektę zeznania można określić jako dokument wtórny do zeznania, które ona koryguje, w żadnym zaś razie nie może być traktowana jako dokument zupełnie odrębny od zeznania oraz jako dokument mający samoistny, czyli niezależny od zeznania, byt prawny. Wykazanie w korekcie deklaracji zobowiązania podatkowego nienależnego lub w wysokości większej od należnej i wpłacenie wykazanego w niej podatku daje podatnikom prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty (art. 75 § 2 O.p.). Zważywszy na stanowisko Dyrektora Izby Celnej zawarte w zaskarżonej decyzji w zakresie interpretacji art. 72 § 1 pkt 1 i art. 75 § 4 O.p. wyjaśnienia wymaga, iż zgodnie z drugim z przywołanych przepisów organ podatkowy zwraca nadpłatę bez wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę, jeżeli prawidłowość wykazanej w skorygowanej deklaracji nadpłaty nie budzi wątpliwości. Natomiast, gdy skorygowana deklaracja budzi zastrzeżenia organu podatkowego, wydaje on decyzję, w której stwierdza nadpłatę w wysokości wynikającej z wyliczeń organu podatkowego. Jednak ustalenie tej kwoty jest możliwe dopiero po prawidłowym określeniu wysokości zobowiązania podatkowego przez organ podatkowy (podkreśl. Sądu). Ustawodawca w Ordynacji podatkowej wprowadził dwie odrębne procedury podatkowe: pierwszą odnoszącą się do określania zobowiązań podatkowych (art. 21 § 3) oraz drugą w sprawie stwierdzenia nadpłaty (art. 75 § 1). Te dwa tryby postępowań nie wykluczają się wzajemnie, lecz w istocie uzupełniają się. Niewątpliwie jednak postępowanie w sprawie określania zobowiązań podatkowych, ma charakter procedury zasadniczej (pierwotnej), w stosunku do postępowania o stwierdzenie nadpłaty. Dlatego też w niektórych sytuacjach podatkowych stanów faktyczno-prawnych, zwłaszcza wówczas, gdy zobowiązanie podatkowe powstaje z mocy prawa i wnioskodawca wszczyna postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty ten rodzaj postępowania ma charakter wtórny, czyli powinien być poprzedzony przeprowadzeniem postępowania w sprawie określania zobowiązań podatkowych, jeżeli wysokość zobowiązania wynikająca z deklaracji jest nieprawidłowa. Zgodnie z art. 21 § 3 O.p., jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego (podkreśl. Sądu). Należy podkreślić, iż ustawodawca w unormowaniu tym, wręcz nakazuje organowi wydanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, jeżeli wysokość zobowiązania podatkowego jest inna, niż wykazana w deklaracji. Świadczy o tym użyty przez ustawodawcę, imperatyw poprzez słowo "wydaje", w którym to stwierdzeniu nie można znaleźć jakichkolwiek elementów uznaniowych (vide wyrok 22 lutego 2007 r. sygn. akt II FSK 345/06, LEX nr 218725). Nie ma zatem możliwości wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę bez wcześniejszego prawidłowego określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Kwota nadpłaty jest w nierozerwalny sposób związana z wysokością zobowiązania. Tak więc w przypadku wszczęcia postępowania o stwierdzenie nadpłaty organ podatkowy, który ma wątpliwości co do wysokości nadpłaty i zobowiązania wykazanego w skorygowanej deklaracji, powinien najpierw wszcząć odrębne postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania, następnie określić wysokość zobowiązania w decyzji (art. 21 § 3 O.p.) i dopiero wówczas może określić wysokość nadpłaty, jeżeli takowa występuje na podstawie art. 74a O.p., albo odmówić jej stwierdzenia. Jak już wcześniej powiedziano, organ pierwszej instancji odmówił stwierdzenia nadpłaty, pomimo iż nadpłata w sposób bezsprzeczny występowała, czym dopuścił się rażącego naruszenia art. 72 § 1 pkt 1 O.p. i nast. przepisów tej ustawy normujących materię dotyczącą nadpłaty. Z kolei Dyrektor Izby Skarbowej odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji dotkniętej wadą nieważności dopuścił naruszenia art. 247 § 1 pkt 3 O.p., w stopniu, który ma wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 247 § 1 pkt 3 organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Z treści tego przepisu nie wynika jakie naruszenie prawa należałoby uznać za "rażące", wobec tego należy kierować się przede wszystkim gramatyczną wykładnią pojęcia "rażące naruszenie". Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego (Warszawa 1993, t. III, s. 24) "rażący" to wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny, bardzo duży. Tym samym należy stwierdzić, iż naruszenie prawa w kwestionowanej decyzji musi mieć właśnie taki - niewątpliwy i bezsporny charakter. A contrario naruszenie prawa, które nie stanowi oczywistej sprzeczności z treścią przepisu nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Dodać trzeba, że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji może być rażące naruszenie każdego przepisu prawa, w tym również przepisu procesowego. W tym ostatnim przypadku, wada wskazująca na nieważność decyzji musi jednak tkwić w samej decyzji, a to znaczy, iż z reguły jest następstwem rażącego naruszenia prawa materialnego. Zestawienie art. 72 § 1 pkt 1 O.p. ze stanem faktycznym i prawnym oraz decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...] września 2006 r. odmawiającą stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje, iż ów przepis został naruszony w sposób rażący. Zgodnie z ww. art. 72 § 1 pkt 1 O.p. za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Wobec pozostawania w obrocie prawnym ww. deklaracji z dnia 18 sierpnia 2006 r., w której Skarżąca wykazała kwotę podatku "0", niezakwestionowania prawidłowości wysokości zobowiązania wykazanego w tej deklaracji przez organ podatkowy, poprzez wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania w prawidłowej wysokości oraz wobec wpłacenia podatku zgodnie z pierwotną deklaracją (zastąpioną deklaracją korygującą) – Skarżąca posiadała nadpłatę. Odmowa zaś stwierdzenia nadpłaty pozostawała w rażącej sprzeczności w ww. przepisem i nast. O.p. Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę organ podatkowy winien podjąć działania prowadzące do stwierdzenia nieważności ww. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...] września 2006 r. odmawiającej stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego Wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego z powyżej wskazanych względów powoduje niezasadność rozważania argumentów i zarzutów podniesionych w skardze. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji. Zakres, w jakim uchylona decyzja nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z art. 200 tej ustawy.