III SA/Wa 1550/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, , po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2013 r. skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej W W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 1550/12 w sprawie ze skargi H. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia: - odrzucić skargę kasacyjną - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 1550/12 uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...]lutego 2012 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi Dyrektora Izby Skarbowej w W.– r. pr. C. P. w dniu 14 czerwca 2013 r. W dniu 15 lipca 2013 r. ustanowiony w sprawie pełnomocnik wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III z dnia 17 lipca 2013 r. pełnomocnik organu został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w kwocie 1.381 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia. Zarządzenie zawierało pouczenie, że nieuiszczenie wpisu we wskazanym terminie spowoduje jej odrzucenie. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania wynika, że zostało ono skutecznie doręczone pełnomocnikowi organu w dniu 22 lipca 2013 r. W dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych do dnia 9 sierpnia 2013 r. nie stwierdzono wpływu kwoty 1.381 zł z tytułu wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. W dniu 23 lipca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika organu, w którym cofnął skargę kasacyjną z dnia 15 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Poddając wstępnej kontroli skargę kasacyjną wniesioną przez Dyrektora Izby Skarbowej w W., Sąd stwierdził, że zachodzą przesłanki uzasadniające jej odrzucenie. Przyczyną odrzucenia jest nieuiszczenie należnego wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 178 w zw. z art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", wstępnej kontroli skargi kasacyjnej dokonuje wojewódzki sąd administracyjny. Kontrola ta ogranicza się do zbadania zachowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, jej dopuszczalności oraz dochowania wymogów formalnych. Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga kasacyjna, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd. Zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu, zawierające prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie, doręczono pełnomocnikowi organu 22 lipca 2013 r. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu rozpoczął zatem bieg 23 lipca 2013 r. i upłynął 29 lipca 2013 r. (poniedziałek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a. Pomimo prawidłowego pouczenia o sposobie i terminie uiszczenia wpisu oraz o skutkach niezastosowania się do wezwania, pełnomocnik organu do 9 sierpnia 2013r. wpisu nie uiścił. Ustosunkowując się natomiast do wniosku pełnomocnika organu, dotyczącego cofnięcia skargi kasacyjnej wskazać należy, że rozpatrzenie oświadczenia strony o cofnięciu skargi jest prawnie możliwe, jeżeli skarga jest dopuszczalna. Oświadczenie cofające skargę musi być poprzedzone uiszczeniem wpisu, by mogło mieć przed sądem określone skutki. Nieuiszczenie wpisu od skargi powoduje jej odrzucenie, a nie umorzenie postępowania. W konsekwencji powyższego należy przyjąć, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. post. NSA z 10 czerwca 1987 r., SA/Gd 537/87, OSP 1990, nr 4, poz. 2007). W tym stanie rzeczy Sąd odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 oraz art. 178 p.p.s.a.