III SA/Wa 1569/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber (sprawozdawca), Sędzia WSA Maciej Kurasz, Protokolant st. sekr. sąd. Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2011 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę Burmistrz L. decyzją [...] lutego 2010 r. na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6a ust. 1, art. 6a ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm., dalej: u.p.o.l.) oraz uchwały Nr XLII/282/2009 Rady Miejskiej w Łochowie z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości na 2010 r. ustalił E. S. (dalej: "Skarżąca") podatek od nieruchomości na 2010 r. w wysokości 653 zł. od nieruchomości położonej w N. Za podstawę opodatkowania przyjęto budynki pozostałe o powierzchni 83 m² oraz grunty budowlane o powierzchni 607 m²., ustaloną w oparciu o informację w sprawie podatku od nieruchomości oraz dane z ewidencji gruntów i budynków. Skarżąca w odwołaniu wskazała, że organ nieprawidłowo zastosował stawkę podatkową w wysokości 6,84 zł do posiadanego budynku letniskowego, gdyż zgodnie z obowiązującymi przepisami powinna być zastosowana stawka w wysokości 0,65 zł do budynków mieszkalnych. Zdaniem skarżącej organ naruszył art. 5 u.p.o.l. oraz art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1060 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej jako "K.p.a." Powołała się również na decyzję o pozwoleniu na budowę nr [...], która była wydana na budynek letniskowy. Dodatkowo w piśmie z dnia 15 kwietnia 2010 r. Skarżąca podtrzymała stanowisko zawarte w odwołaniu oraz załączyła do akt sprawy kserokopię decyzji z dnia [...] września 2000 r. zatwierdzającą projekt budowlany i wydającą pozwolenie na budowę budynku letniskowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (dalej: SKO) decyzją z dnia [...] maja 2010 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu powołując się na treść art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l. organ odwoławczy wskazał, że z wypisu z ewidencji gruntów prowadzonego przez Starostwo Powiatowe w W. wynika, iż Skarżąca jest właścicielką działki Nr [...] o pow. 0.0607 ha sklasyfikowanej jako tereny zabudowane inne (Bi) oraz znajdującego się na tej działce budynku niemieszkalnego wybudowanego w 2000 r. Ze złożonej przez podatniczkę wykazu nieruchomości w sprawie podatku od nieruchomości, wynika, iż powierzchnia użytkowa tego budynku wynosi 83 m². Z zapisów ewidencji wynika, iż budynek jest sklasyfikowany jako niemieszkalny. Kolegium wyjaśniło, że dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa jest w art. 194 Ordynacji podatkowej i stanowią dowód tego co zostało w nich stwierdzone. Ponadto pouczono, iż zasadą jest w przypadku kwestionowania przez podatnika prawidłowości danych z ewidencji gruntów i budynków, wszczęcie przez podatnika procedury ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję. Organ odwoławczy stwierdził, iż z uwagi na istnienie danych (informacji) dotyczących kwalifikacji przedmiotowego budynku w ewidencji gruntów i budynków zbędne było dokonywanie dodatkowych ustaleń co do charakteru (kategorii) budynku, m.in. na podstawie dołączonej przez podatniczkę decyzji - pozwolenia na budowę budynku letniskowego czy też w oparciu o definicje budynków zawartych w przepisach prawa budowlanego. Ponadto przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) nie zawierają definicji "budynku mieszkalnego". Skarżąca w skardze do Sądu zarzuciła, naruszenie przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. i art. 8 K.p.a. W jej ocenie przedstawiony stan faktyczny nie odpowiada rzeczywistości i nie został ustalony w sposób należyty. Podniosła, że w dokumentach, wydawanych przez organy, istnieją ewidentne sprzeczności. Podkreśliła, że przedmiot opodatkowania na potrzeby procesu budowlanego został sklasyfikowany jako budynek letniskowy, natomiast na potrzeby wymiaru podatku od nieruchomości jako "pozostałe budynki". Skarżąca wyjaśniła, że jest właścicielką budynku letniskowe, spełniającego funkcje mieszkalne, który powinien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości z zastosowaniem stawki właściwej dla budynków mieszkalnych. SKO w odpowiedzi na skargę, wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a ocenie Sądu podlega zgodność wydanych aktów, w tym wypadku decyzji administracyjnej, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego, stosownie zaś do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a." - Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy zauważyć, że przedmiotem sporu między stronami jest zastosowanie, przy ustaleniu podatku od nieruchomości, należącej do Skarżącej, stawki podatkowej przypisanej budynkom niezamieszkalnym. Tymczasem zdaniem Skarżącej skoro posiada budynek letniskowy, co wykazała dokumentami, do jej nieruchomości powinna być zastosowana stawka przypisana budynkom mieszkalnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie kwestionując treści zezwolenia budowlanego powołało się na wiążący go wpis w ewidencję gruntów, prowadzoną przez Starostwo Powiatowe w W. Z wpisu tego wynika, że Skarżąca posiada nieruchomość na terenach zabudowanych wraz z budynkiem niemieszkalnym, postawionym w 2000 r. W niniejszym sporze Sąd przyznaje rację Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu. Zgodnie z przepisem art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027). "1. Podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. 2. Organy i jednostki organizacyjne realizujące zadania, o których mowa w ust. 1 współdziałają z organami Służby Geodezyjnej i Kartograficznej w zakresie utworzenia i sfinansowania systemu dostępu i wymiany danych między ewidencją gruntów i budynków, a ewidencjami i rejestrami publicznymi prowadzonymi przez te organy i jednostki organizacyjne." Przepis jest jednoznaczny. Na konieczność ustalania na potrzeby opodatkowania charakteru gruntu, na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów, wskazuje też bezpośrednio art. 1a ust. 3 u.p.o.l. W przepisie tym wymienia się ewidencję gruntów i budynków jako dokument rozstrzygający o klasyfikacji gruntów. A zatem przy opodatkowywaniu gruntu należy brać pod uwagę klasyfikację z ewidencji gruntów i budynków. Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji gruntów uregulowane są w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, więc stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. W związku z tym organ podatkowy nie miał podstaw do pominięcia tych danych w postępowaniu podatkowym. Podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję. Danych tych nie może zmienić organ podatkowy, o co często w praktyce zwracają się podatnicy płacący podatek od gruntów. (por. L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny Komentarz ABC, 2008). W ocenie Sądu treść cytowanych przepisów nie pozostawia wątpliwości, że E. M. S. do czasu zmiany danych w ewidencji gruntów, winna być zobowiązana do uiszczenia podatku, ustalonego decyzją Burmistrza L. i utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. Wymiar podatku został dokonany na podstawie uchwały Rady Miejskiej w Łochowie, która z racji art. 5 u.p.o.l. uprawniona jest do określenia wysokości stawek podatku od gruntów, budynków i budowli. Zaznaczyć należy, że w ustawie podatkowej, ani w Prawie Budowlanym nie zdefiniowano pojęcia budynku mieszkalnego. Nie zawierają też takiej definicji akty prawne rangi podstawowej. Natomiast w Słowniku języka polskiego pod red. M. Szymczaka (t. II, Warszawa 1979, s. 162) oraz w Słowniku współczesnego języka polskiego (Warszawa 1996, s. 518) wskazuje się, iż przez określenie "budynek mieszkalny" należy rozumieć m.in. budynek służący, przeznaczony, nadający się do mieszkania, zamieszkiwania. Także w doktrynie prawa podatkowego za budynek mieszkalny przyjęło się uważać całość pomieszczeń mieszczących się w bryle budynku, związanych z szeroko pojętą funkcją zamieszkiwania. W skład budynku mieszkalnego wchodzą w tej sytuacji nie tylko pomieszczenia mieszkalne, lecz także np. kotłownia, pralnia czy garaż. Przyjęto również, że budynek mieszkalny musi zaspakajać potrzeby mieszkaniowe mieszkańców. Budynek letniskowy mieści się w pojęciu "budynek mieszkaniowy", o ile spełnia wskazane warunki to jest nadaje się do zamieszkiwania i zaspakaja potrzeby mieszkaniowe ludzi w nim przebywających. Por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2002 r. sygn. akt FPK 3/2002 i uchwała z dnia 22 kwietnia 2002 r. sygn. akt FPK 17/01 (Lex 54859 i 52333) Skoro jednak klasyfikacja gruntów i budynków ma stanowić podstawę do ustalenia stawki podatku od nieruchomości to organy podatkowe nie mogą, prowadząc własne postępowanie, dokonać klasyfikacji gruntu i budynku Skarżącej i określić przypadający na ten budynek podatek. W konsekwencji Sąd nie uwzględnił skargi Skarżącej i stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 5 u.p.o.l. ani też art. 8 K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sposób zgodny z tymi przepisami, wydało i szczegółowo uzasadniło wydaną decyzję, a tym samym nie naruszyło zasady zaufania do organów administracyjnych. W tym stanie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.